All Chapters of บำเรอรักเจ้าบ่าวอสูร: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่19.ยอมแพ้คร๊าฟ...คุณย่า...วิลเลี่ยมและจอมขวัญหลังตกลงกันได้ เขาและเธอต่างก็เรียนรู้ความลับในร่างกายกันและกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  ชายหนุ่มตักตวงความสุขจากร่างกายอันสวยงามอวบอิ่มของเธอ จนแบบไม่อยากหยุดพัก หลังพักจากยกแรกบนเตียงไม่นาน  ครั้งที่ 2 3ก็ตามมาติดๆ  เธอถึงสวรรค์นับครั้งไม่ถ้วนจนสมองเลอะเลือนขาวโพลน ชายหนุ่มเองก็ปล่อยความสุขใส่ร่างกายของหญิงสาวนับครั้งไม่หวาดไม่ไหว เมื่อเขาหวังให้สัมฤทธิ์ผลเร็ววัน โดยไม่รู้ว่า...จอมขวัญท้องอยู่ก่อนแล้ว หลังพัวพันกัน ตั้งแต่เที่ยงคืนจนเกือบรุ่งเช้า...เป็นการทำรักที่มาราธอนมากสำหรับวิลเลี่ยม เขาระเบิดความอัดอั้นในออก ระบายใส่หญิงสาวและตักตวงความหวานฉ่ำกลับคืนมาเช่นกัน ในที่สุดทั้งคู่ต่างผลอยหลับไป โดยที่ยังนอนกอดกันแน่น..ชายหนุ่มรู้สึกตัวอีกครั้งหลังหมดแรงผลอยหลับไปนาน  เขาเหลียวมองนาฬิกาแล้วจึงยิ้มกว้างๆ เขาเล่นรักยาวนาน...กว่า6 ชั่วโมงจนตอนนี้เวลาเลยเที่ยงคืนไปเกือบ 10 นาที ชายหนุ่มก้มมองในอ้อมแขนมีจอมขวัญนอนซุกอยู่ ผมยาวสลวยของเธอแผ่คลุมบนหน้าอกของ

เขาไม่เคยนึกเสียใจสักนิด ที่ยื่นข้อเสนอให้จอมขวัญ ในวันที่เธอกำลังเดือดร้อน แม้จะเป็นการเอาเปรียบเธอมากไปสักหน่อย ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้เขาก็คงทำเหมือนเดิม เขาไม่เคย ‘รัก’ ใคร ไม่เคยรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนไหนทุกคนที่เคยผ่านก็แค่ต้องการเรื่องบนเตียง กับจอมขวัญเองก็เหมือนกัน เขาใช้อำนาจเงินครอบครองเธอ และฉวยโอกาสเอาเปรียบเธอ เพื่อให้ตัวเองบรรลุเป้าหมาย...แต่เมื่อได้เธอมาอยู่ในอ้อมกอด เขาปรารถนาอยากได้เธอแนบข้างทุกๆ วัน ไม่ว่าจะเล่ห์กลอันไหนเขางัดมาใช้หลอกล่อเธอทั้งหมด แต่ยิ่งใกล้ชิด เขายิ่งกระหายอยาก อยากได้อยากครอบครองเธอตลอดไป“แบบไหน? คะ ห้ามขวัญมองแบบไหนกัน” ริมฝีปากบางเผยออ้า เธอแลบปลายลิ้นออกมาเลียเพิ่มความชุ่มชื่นให้กับตัวเองชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกๆ เขารู้ว่าจอมขวัญจงใจยั่ว!! และเขาก็ดันชอบเสียด้วยสิ...“ถ้าหิวก็รีบลุกขึ้นมาเลยขวัญ เพราะไม่อย่างนั้นเธอจะได้นอนบนเตียงอีกนาน...” ชายหนุ่มลากเสียงยาวๆ เขาทรุดตัวลงนั่ง ปลายตามองหญิงสาวที่รีบกระโจนพรวดลงจากเตียงอย่างฉับไว เมื่อเธอรู้ดีว่า วิลเลี่ยมไม่เคยล้อเล่น เขาจริงจังเสมอ หากจะหาเรื่องกินตับเธอ!!จอมขวัญส่งยิ้มประจบ เธอทำเป็นสนใจอ

บทที่20.ญาเบลล่า...ตัวก่อเรื่องสิ่งที่วิลเลี่ยมพูดเป็นนัยๆ ตอนนั้นก็คือการพาเธอกลับมาที่คฤหาสน์เนลสัน...และได้มานั่งอยู่ตรงหน้าของแบตตี้ สายตาอ่อนโยนเอื้ออารีคู่นั้น มองเธอด้วยความดีใจ นางพยายามทำหน้านิ่งๆ ทั้งๆ ที่ในหัวใจกำลังกระโดดโห่ร้องด้วยความยินดี...“มีอะไรไอ้แสบ...แล้วไปพาหนูขวัญกลับมาทำไม?”“คุณย่าอย่ามาทำเป็นไขสือเลยครับ สิ่งที่คุณย่าปิดบังผมไว้... ผมรู้หมดแล้ว” ชายหนุ่มนั่งกอดอก เขาปั้นหน้าเคร่งๆ และจ้องมองท่านเขม็ง“อะไร...ฉันไปปิดบังอะไรแกวิล...อย่ามาหาความ”“ก็เรื่อง ‘ลูก’ ของขวัญไงครับ ผมไม่รู้ว่าคุณย่าทำอะไรกับผลตรวจ มันถึงออกมาเป็น negative แต่ผมพิสูจน์แล้วครับ ถึงจะไม่ได้ตรวจจริงจังผ่านนายแพทย์ แต่ผมก็มั่นใจว่าขวัญท้อง และท้องกับผมด้วย”“แล้วไงล่ะ!! แกต้องการบอกอะไรฉัน”“ก็แค่อยากบอกคุณย่า ว่าผมจะให้ขวัญอยู่ที่นี่ ในฐานะ ‘เมีย’ หากคุณย่าขัดใจ ผมก็จนปัญญา...ผมอยากเห็นลูกเกิดและเติบโตที่เนลสัน...

“ฉันไม่เชื่อจนกว่าจะเจอวิล...เขาน่าจะบอกฉันได้ดีกว่าคำพูดของเธอ ใครโกหกใครพูดจริงตอนนั้นก็น่าจะรู้ แต่ฉันมาตั้งนานแล้วทำไมวิลถึงยังไมออกมาหาฉันเสียที”“คุณคงต้องรอนานหน่อยล่ะค่ะ...เพราะเมื่อคืนวิลเลี่ยมเสียเหงื่อและเสียแรงไปเยอะ เขาเพลีย!! กว่าจะฟื้นคงช่วงค่ำ คุณจะรอก็ได้นะคะดิฉันไม่ว่า...”“อะไรนะ...” เสียงเหงื่อ เสียแรง...ยัยนี่พูดถึงอะไรกัน...หล่อนต้องการบอกอะไรให้เรารู้...ไม่มีทางไม่เชื่อหรอก ญาเบลล่าคิดวุ่นวาย จอมพลังทั้งอึดทั้งทนอย่างวิลเลี่ยมหรือจะหมดแรง เธอไม่เชื่อเด็ดขาด แม่ผู้หญิงตรงหน้าก็แสนธรรมดาเธอไม่เชื่อหรอกว่าหล่อนจะสูบพลังชายหนุ่มจนหมด...“ตามสบายคะ ดิฉันขอตัวก่อน แต่ช่วยกรุณาทำตัวให้สมกับการเป็นแขกหน่อยนะคะ...ถึงดิฉันจะอยากเสียมารยาทเชิญคุณออกไปนอกบ้าน...แต่วิสัยเจ้าบ้านที่ดีดิฉันก็ต้องจำใจต้อนรับ”“แก...”“ขอตัวค่ะคงต้องขึ้นไปดูแลสามี!! เพราะไม่อย่างนั้นอาจจะมีตัวอะไรคาบไปรับประทาน...บายค่ะ”“อีบ้า!!” สุดกลั้นความโกรธ ญาเบลล่าพุ่งตัวเข้าใส่จอมขวัญ เธอกะจะกระชากพวงผมยาวๆ นั้นและตบแม่นั่นให้หน้าหงาย เพื่อเป็นการสั่งสอน อย่างมากำแหงและทำทีเหมือนถือแต้มเหนือกว่า แต่...น

บทที่21.ขจัดปัญหาร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเดินลงจมาตามบันได เขากวาดตามองหาแม่ยอดขมองอิ่ม ชะเง้อชะแง้มองหา ไม่ได้คิดถึงญาเบลล่าเลยสักนิด จนกระทั่งหล่อนถลาวิ่งมาขวางหน้า และพุ่งเข้ามาเหมือนจะสวมกอดเขา จนต้องเบี่ยงตัวหลบและยกมือขึ้นกัน“เดี๋ยวญาเบล...คุณจะทำอะไร...”“ญาเบลคิดถึงวิลค่ะ...ไม่เจอกันต้องเป็นเดือนๆ ไม่คิดถึงกันแล้วเหรอไงคะ”“คิดถึงผม...เพื่อ”“อ้าววิล...เราเป็นอะไรกันคะ คิดถึงกันไม่ได้หรือไง ญาเบลคิดถึงวิลแทบทุกลมหายใจเข้าออก ยังจำคืนนั้นได้ติดตา เหมือนพึ่งเกิดขึ้นด้วยซ้ำ” เธอห่อปากและครางเสียงแผ่วๆ เมื่อคิดถึงค่ำคืนอันสยิวซ่าน ที่จำฝังใจ รสรักที่แซ่บสะท้านทรวง จนลืมคำห้ามของสามีแก่ที่เลี้ยงดู ทอดกายให้วิลเลี่ยมเชยชมจนสมใจอยาก...“พอเถอะญาเบลอย่าพูดถึงความอัปยศนั่นอีกเลย ผมทุเรศตัวเองชะมัดที่หลงไปเกลือกกลั้วกับคนอย่างคุณ หากรู้ว่าคูณเป็นเด็กท่าน ผมหรือจะทำแบบนั้น หน้าที่การงานผมฉิบหายวายป่วงหมดก็เพราะคุณ...อย่าเอาความทุเรศนั่นขึ้นมาพูด” ชายหนุ่ม