บทที่25.คุณพ่อดีเด่น วิลเลี่ยม เนลสัน...ความสงบสุขเป็นเช่นนี้เอง วิลเลี่ยมนั่งมองลูกชายวัย3 ปี วิ่งเล่นที่สนามหญ้า โดยเขานั่งจิบกาแฟแก้วโปรดอยู่ที่เก้าอี้เหล็กริมระเบียง ความสดชื่น ความสงบสุข เขามีเต็มเปี่ยม นับตั้งแต่รับจอมขวัญเข้ามาอยู่ในชีวิต นับตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ วิลเลี่ยมยังไม่เคยรู้สึกถึงความร้อนรนสักที“ป๊า...ลงมาเล่นกับอดัมไหมคาบ” เสียงบุตรชายเอ่ยชวนเสียงโหวกเหวก วิลเลี่ยมส่ายใบหน้าเขาแค่ส่งยิ้มไปให้แทนสุนัขตัวเล็กๆ เพื่อนใหม่ของอดัม มันวิ่งนำหน้าหูตั้งหางชี้ และมีร่างกลมป้อมของบุตรชายเขาวิ่งไล่ เสียงเห่าบ็อกแบ็ก กับเสียงหัวเราะเอิกอ๊าก ผสมปนเปกันลอยฟ่องอยู่ในอากาศ ความสงบสุขของครอบครัวเป็นเช่นนี้เอง...มันสดชื่นและอิ่มสุขจอมขวัญยกถาดอาหารเช้ามาให้ วันนี้เธอนึกสนุกทำอาหารไทยๆ ให้สองพ่อลูกได้ลองชิม และน้องชายสุดหล่อที่กำลังเดินทางมาถึง จอมแก้ว... กลิ่นหอมฟุ้งของอาหาร ทำให้วิลเลี่ยมเหลียวกลับไปมองหา...กลิ่นกระเทียมเจียวที่เป็นเครื่องเทศประจำตัวของอาหารไทย“ขวัญทำอะไรทานครับวันนี้?”“ข้าวต้มกุ้งหมูสับค่ะ อีกสักครู่แก้วก็จะมาถึง คงช่วยลดอาการคิดถึงบ้านได้มั่ง” เธอวางถาดที่มี
続きを読む
