บำเรอรักเจ้าบ่าวอสูร

บทที่2.คนข้างห้อง...จอมขวัญแวะซื้ออาหารขยะข้างทาง มันถูกที่สุดสำหรับอาหารหนึ่งมื้อ และหาซื้อได้ง่ายๆ มีเกือบทุกหนแห่งริมถนนทั่วนิวยอร์ค เธอเดินละห้อยละเหี่ยหิ้วถุงพลาสติกที่บรรจุอาหาร ที่ต้องรับประทานเพื่อประทังชีวิต เดินกลับที่พักอย่างกระปรกกระเปลี้ย อเนจอนาถชีวิตตัวเองจัง...เมื่อไรนะ...เมื่อไรเธอจะได้กลับบ้านเกิด กลับไปนอนฟังเสียงกบเสียงเขียดในท้องนา และกินอาหารฝีมือแม่ ได้กอดพ่อและหลับอยู่ใต้หลังคาบ้านตัวเอง...มันมืดมนและยังไม่เห็นช่องทางเลย เพราะหนี้ก้อนโตมันค้ำหัวเธออยู่ จำนวนเงินที่คนร่ำรวยคิดว่ามันจิบจ้อย...แต่สำหรับคนจนๆ แล้วมันมากมายมหาศาลน้ำร้อนๆ ไหลเอ่อแทบทุกครั้ง เมื่อนึกถึงบ้านเกิด... จอมขวัญมาเผชิญโชคที่อเมริกาเกือบครบ1ปี เธอจำเป็นต้องมาเมื่อมีโอกาส เพื่อนข้างบ้านมาทำงานขายแรงงานที่ต่างประเทศ เมื่อเขากลับไปเยี่ยมบ้านเกิดเธอได้คุยกับเขา จึงเกิดประกายในหัวสมอง เพราะฐานะทางบ้านย่ำแย่เกินจะเยียวยา พ่อเอาที่นาที่ดินผืนสุดท้ายไปจำนอง ส่งให้เธอและน้องเรียนหนังสือ แต่วุฒิปริญญาตรีสมัยนี้ ก็ไม่หางานง่ายๆ มีแต่คนแก่งแย่งแข่งขันกันทำมาหากิน เธอเป็นคนธรรมดาไม่มีเส้นสาย เลยได้ทำงาน

บทที่3.ฝนตกฟ้าเป็นใจผลพวงของการโดนจูบ...ทำให้จอมขวัญนอนไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน เธอนอนตาค้าง!! พลิกตัวกระสับกระส่ายและสะดุ้งเฮือกๆ เป็นระยะๆ จนทำให้ขอบตาเธอดำและกลวงโบ๋เมื่อถึงเวลาเช้าตรู่…“ไปทำงานแต่เช้าเลยนะขวัญ” คุณป้าคนเดิมร้องทัก หญิงสูงวัยกำลังกวาดเศษใบไม้หน้าโถงทางเดิน“ค่ะ...วันนี้มีจัดเลี้ยง...หนูเลยต้องออกไปช่วยเร็วหน่อย จะได้ทำเสร็จไวๆ” หญิงสาวยิ้มรับเธอตอบคำถามเสียงใส“กินอะไรยังล่ะป้ามีกล้วยหลายลูก แบ่งเอาไปกินสิจ้ะ” นางกระวีกระวาดย้อนกลับไปที่ห้องทำงานและบิดกล้วยลูกโตๆ มาส่งให้หญิงสาวที่เห็นหน้ากันมาเกือบปี จนรู้นิสัยใจคอของจอมขวัญว่าหญิงสาวประหยัดทุกบาททุกสตางค์จนไม่ค่อยหาอะไรกิน จนร่างกายผอมโซ“ขอบคุณค่ะ หนูไปนะคะ”“เดี๋ยวๆ เมื่อคืนนอนเงียบไม่ได้ยินเสียงพ่อหนุ่มนั่นร้องลั่นบ้านเลยรึ!!”“ร้อง!! ใครร้องคะ? หนูหลับลึกไม่ได้ยินอะไรเลย” เธอตอบหน้าตาย แสร้งทำไม่รู้ไม่เห็น แถมตอนนี้ยังคันริมฝีปากยิบๆ“ก

บทที่4.จดหมายจากบ้านเกิดแม้จะมีไข้แต่หากเพราะกินยากันไว้ทัน เธอจึงตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความกระปี้กระเป่าไม่มีพิษไข้หลงเหลืออยู่ ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกา แล้วจึงกระโจนพรวดลงจากเตียงนอน...เพราะใกล้เวลาเข้างานเต็มทน เธอมีเวลานอนนิดหน่อยที่จะทำธุระส่วนตัว นานๆ จะได้นอนเต็มอิ่มในวันหยุด เพราะต้องทำงานถึงสองที่ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสตางค์พอไปจ่ายค่าดอกเบี้ยมหาโหด ที่ต้องจ่ายทุกๆ เดือนมุมปากคาบขนมปังหนึ่งแผ่น เธอรีบแต่งตัวไปทำงานเสร็จในเวลาไม่ถึง 10 นาทีแล้วจึงรีบเผ่นแนบออกมาจากห้อง เพื่อมุ่งหน้าไปทำงานเหมือนทุกวัน“ขวัญเอ๋ยขวัญ...” ป้าเจ้าของห้องพักตะโกนเรียก เธอเห็นหลังหญิงสาวไวไว“ค่ะ มีอะไรป้าขวัญจะสายแล้ว”“มีจดหมายจากบ้านขวัญส่งมาจ้ะ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” นานๆ จะมีจดหมายติดต่อสาวน้อยมาสักที แสดงว่าทางบ้านต้องมีธุระด่วน!!“จริงเหรอป้า ไหนคะ?” จอมขวัญขมวดคิ้ว คนที่เขียนจดหมายมาต้องเป็นจอมแก้วน้องชายเธอแน่ เพราะนอกนั้นไม่มีใครมีความรู้ภาษาอังกฤษกันสักคนเธอ

“เธอมีเวลา 24 ชั่วโมง ก่อนเราสองคนจะเหินฟ้าไปมหานครนิวยอร์ค...” ชายหนุ่มเอ่ยบอก เขาหมุนตัวกลับไป และครั้งนี้อย่าหมายว่าจอมขวัญจะหนีหายไปได้ เธอกำลังเดินเข้ามาในอุ้งมือ และเขากางนิ้วเตรียมขยุ้มให้จมเขี้ยวจอมขวัญคอตก เธอหวั่นกลัวใจตัวเองนี่ละ ไม่ได้กลัวสักนิดว่าวิลเลี่ยมจะเจ้าเล่ห์แสนกล หากหัวใจเธอยังเข้มแข็ง ต่อให้ชายหนุ่มพยายามจะหลอกลวงเท่าไร!! มันก็ไม่มีผล แต่...เป็นเพราะยิ่งรู้จักนานวันขึ้น ชายหนุ่มไม่ได้มีแต่แง่ลบอย่างเดียว ส่วนดีๆ หลายส่วนที่เธอเองก็คาดไม่ถึงปรากฏขึ้นให้เธอเห็นบ่อยครั้งขึ้น นั่นเป็นที่มาที่ทำให้ จอมขวัญกลัวว่าตัวเองนั่นแหละที่จะถลำเข้าไปในบ่วงเล่ห์นั้นเสียเอง ‘หยุดคิดอะไรเลอะเทอะ อย่ากลัวไปก่อนที่จะเผชิญหน้าสิ!! ทำวันนี้ให้ดีที่สุด เพราะสิ่งที่เธอทำนั้น เธอทำเพื่อครอบครัว หากพลาดพลั้งไปก็เป็นเพราะความตั้งใจของตัวเอง อีกอย่างเธอไม่ไม่สวยสะมากมายที่จะสามารถทำให้ผู้ชายสมบูรณ์พร้อมอย่างวิลเลี่ยมหันมาสนใจเสียหน่อย ในเมื่อเขามีผู้หญิงรายรอบเป็นสิบเป็นร้อย!!’ “นั่นสิ จะกลัวทำไม เขาไม่มองแกหรอก!! จอมขวั