All Chapters of บำเรอรักเจ้าบ่าวอสูร: Chapter 51 - Chapter 60

ร่างกายอ่อนบางบิดส่ายส่ายไปมาเหมือนไม่สามารถควบคุมได้  บางครั้งความเสียวซ่านก็พุ่งปราดจนจี๊ดขึ้นมาถึงสมอง เธอขยับเอวเบียดอัดแนบลำตัวร้อนผะผ่าวของสามีหนุ่มมากยิ่งขึ้น เรียวขาเกี่ยวรัด ตวัดโอบสะโพกสอบของชายหนุ่ม ครางเสียงแผ่วพร่าดวงตาหวานฉ่ำหรี่ปรือ...วิลเลียมรูดแพนตี้ตัวน้อยที่เหลืออยู่เขาดันร่นจนหลุดไปจากสะโพกผาย ชายหนุ่มขยำขยี้ความอวบตึง...จนคนใต้ร่างครางสะอื้น ชายหนุ่มกระถดตัวลงเบื้อร่าง จุดมุ่งหมายคือความหวานฉ่ำกลางร่างกาย เขาพรมจูบผิวนวลใส และเม้มเรียวปากฝากรอยรักไว้ตลอดทาง  ความรักความหวานฉ่ำท่วมท้น เขาบรรจงบรรเลงมอบความหวานทั้งหมดให้แก่เธอ ผู้หญิงหนึ่งเดียวที่สามารถฉกหัวใจเขาไปครองโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวมือแข็งแรงกรีดรอยแยกฉ่ำน้ำ เขากดนิ้วแข็งร้อนกลางความชุ่มชื้น ลากซ้าย วนขวาเร่งปฏิกิริยาจนจอมขวัญรีบสนองตอบ เธอยกสะโพกผายแอ่นรับ ความเสียวมันมากมายจนล้นอก จากแรกเริ่มที่ยังเบี่ยงๆ สะโพกหลบ ตอนนี้กลับแอ่นให้นิ้วแข็งๆ นั่นทำงานได้เต็มที่  มือบางลูบไล้แผ่นหลังของวิลเลี่ยมในบางครั้ง ตอนนี้ปลายเล็บกลับกดจิกผิวเนื้อแน่นตึงเพื่อระบายความเสียวซ่าน เธอรู้สึกว่

“ช่ายยย ป๊าเราน่ะหมดแรงทำเบบี้...เขาถึงว่าใช้กระสุนเปลือง พอเวลาต้องการใช้ก็ไม่มีจะใช้ไง” เสียงกลั้วหัวเราะของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ในมือเขามีตะกร้าผลไม้และหอบหิ้วถุงขนมมามากมายก่ายกอง หิ้วจนตัวเอียง“ลุงเพิร์ส!! ป๊าใช้กระสุนทำอะไรครับ...อดัมงง” หลุดมานิดหน่อยแต่เด็กแสบจับใจความได้ เขารีบเปิดปากถามและเหลียวมองหาพี่สาวคนสวย“ไงล่ะเรา ตอบหลานดีๆ นะ...ชอบจริงพูดสองแง่สองง่ามนี่ เด็กกำลังจำ เฉลยให้เคลียร์ด้วย ไม่อย่างนั้นตัวแสบนี่ก็จะซักจนกว่าจะได้ความกระจ่างนั่นแหละ” แบตตี้ยกมือขึ้นรับการทักทาย นางพูดเสียงเรียบ ดวงตากระพริบวิบวับ เมื่อใบหน้าคนมาเยือนยับยุ่ง“ไปหาพี่เดซี่ไปอดัม...รายนั้นเตรียมขนมมาฝากเราเพียบ เรื่องกระสุนเดี๋ยวลุงจะอธิบายทีหลัง” เขารีบหันเหความสนใจเด็กแสบ ให้พ้นไปจากเรื่องที่กำลังสนทนา เรื่องกิน เรื่องเล่นสามารถทำให้ความสงสัยคลี่คลายไปอย่างดี“หู้ยยย...พี่เดซี่ลืมป่าวนะ อดัมให้พี่เอาคุกกี้มาให้ด้วย ครั้งก่อนอร่อยม้ากกก อดัมทานคนเดียวหมดเลยครับ” เด็กชายผุดลุกและวิ่งปรือออกไปลืมคำถามเมื่อส

เสียงค่อนคอดที่วิลเลี่ยมอยากตอกกลับ เขาไม่ได้กลัวเมีย แค่ไม่อยากทำให้เธอไม่สบายใจ สิ่งไหนที่ทำได้ก็เต็มใจทำ อย่างนี้เป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่น่ารัก...เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์พร้อมน่ายกย่องจะตาย...“รอแกเถอะไอ้เพิร์ส รอแกเจอแบบฉัน วันนั้นแกจะรู้ว่าเวลานี้ฉันรู้สึกยังไง...รอให้แกเจอตัวจริง!! ฉันจะเฝ้าดูและคอยเยาะแกตอนนั้นไอ้เวรเพิร์ส!!” วิลเลี่ยมกระซิบเสียงเย็น เขาถลึงตาใส่เพื่อรัก และกระตุกมุมปากยิ้มๆ เมื่อปลายตามองกานดา...ผู้หญิงที่น่าจะเป็นม้ามืด“วิลคะ ลองชิมขนมสูตรนี้หน่อย ถ้าชอบขวัญจะหัดทำ” เสียงหวานของภรรยาคนสวย วิลเลี่ยมจึงเลิกสนใจไอ้เพื่อเวร ที่ก่อกวนให้เขาอารมณ์เสีย สู้ไปคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ เมียดีกว่าเป็นไหนๆ“ป๊า...มาทานขนมค่า...เดซี่เป็นคนทำน้ำหวานเองค่า...เนี่ยน้ำลำไยมะนาว อร่อยๆ” เสียงเล็กๆ ของแม่ดอกเดซี่น้อย ลูกสาวสุดรักของเขาร้องเรียก เพิร์สจึงส่งยิ้มให้และเดินเข้าไปหา กานดาเบี่ยงตัวหลบ เธอถอยไปยืนด้านหลังเดซี่ หลบให้พ่อของเธอได้เข้ามายืนใกล้ๆ แต่เพิร์สรู้สึกฉุน ยัยป้าแม่ชีนี่ทำเหมือนเขาเป็นของเน่า ของเหม็น หลีกได้หลีก

“เดซี่...หวังว่าหนูจะเข้าใจน้ากาน...เราเจอกันได้ แต่ต้องไม่ใช่ในบ้านนี้ ป๊าหนูเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกวัน”กานดารีบปัดความไม่สบายใจทิ้งไป เธอมีวิธีที่จะตกลงกับเดซี่ คงค่อยๆ อธิบายให้เด็กหญิงเข้าใจเธอมีเวลา 1 อาทิตย์กับภารกิจครั้งนี้ ร่างสมส่วนผุดลุกขึ้นจากที่นอน เธอปลดเสื้อผ้าหนาชวนอึดอัดออกจากร่างกาย เปิดความอวบอิ่มที่หลบซ่อนไว้จากสายตาของเพิร์ส เธอจะเป็นตัวเองหลังประตูห้องปิดลง...อยู่ในชุดนอนบางๆ แสนเซ็กซี่ และจะแปลงร่างเป็นยัยป้าแม่ชีโทรมๆ เมื่อเปิดประตูห้องนอน แว่นตาหนาเตอะถูกถอดวางไว้หัวเตียง มันไม่ใช่แว่นสายตาเป็นแค่แอคเซสเซอร์รี่ที่เธอใช่ประกอบการแสดงปิดบังตัวตนที่แท้จริง เพื่อให้อยู่รอดปลอดภัยจากหมาป่าผู้หิวโหย อย่างเพิร์ส...สายน้ำอุ่นซ่านโลมลูบตามผิวกายเปล่าเปลือยขาวนวล หญิงสาวขัดสีฉวีวรรณ ล้างคราบเหงื่อและคราบสกปรกที่เกาะอยู่บนเนื้อตัว...ก่อนจะเดินขยี้ผมเปียกๆ ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก ครางหงุงหงิงในลำคอ“อุ้ย!!” กานดาผวาเฮือก...ผู้ชายตัวใหญ่ยังกับยักษ์ นั่งอยู่กลางเตียงนอนของเธอ และเขาคือบุคคลแสนอันตรายที่สุด เท่าที่เธอเคยเจอ&l

วันนี้เขาอาสาไปส่งเดซี่ที่โรงเรียน เพื่อจะได้มั่นใจว่าเด็กหญิงจะไม่กลับมากวนใจในช่วงเวลาที่เขาต้องตกลงกับกานดา เรื่องสำคัญเร่งด่วน เขาย้อนกลับมาที่บ้าน หลังส่งเดซี่ถึงประตูโรงเรียน มองจนแน่ใจว่าประตูปิดและเด็กหญิงถึงโรงเรียนเรียบร้อย...ต่อไปก็จะเป็นภารกิจเผด็จศึก เขาจะร้อยกานดาไว้ด้วยเสน่หา...ผูกเธอไว้ด้วยรสพิศวาส เขามั่นใจว่าหากเขาถึงตัวแม่สาวเฉิ่มเชยคนนั้น เขาจะเปลี่ยนเธอเป็นเปลวไฟพิศวาสได้ไม่ยากกานดาเหลือบมองประตูห้องครัว เมื่อจู่ๆ มีเงาดำๆ วูบวาบอยู่ตรงนั้น เป็นเพราะต้องการความเป็นส่วนตัวสูงมากของเพิร์ส เขาจึงจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดแค่นั้น ช่วงกลางวันหากทำเสร็จ ก็จะไม่มีใครอยู่ที่บ้านหลังนี้อีกเลย เธอจึงแปลกใจที่มีเงาวูบวาบของคน!!“ป้าเอมี่ลืมของไว้หรือคะ?” มีแม่บ้านสาวใหญ่คนเดียว ที่เข้าออกบ้านเพราะเธอมีกุญแจ“เปล่าไม่ได้ลืมของ...แต่อยากจะคุยกับเธอ” กานดาสะดุ้ง เธอเงยหน้าขึ้น รีบละมือจากการนวดแป้ง วันนี้เธออบขนมปังจึงกำลังนวดแป้งก่อนที่จะนำเข้าเตาอบ เป็นอาหารเช้าที่กินง่ายๆ และเธอไม่อยากซื้อหาจากข้างนอก เมื่อมีเวลาก็ทำเองดีกว่า สะอ