Semua Bab ใต้เงาหนามกุหลาบ: Bab 11 - Bab 20

แม่บ้านคณามองที่ชุดราตรีขาดๆ ของเธอแล้วส่ายหน้า "ไปพักผ่อนซะ แล้วพรุ่งนี้เช้าตอนเก้าโมงตรง ลงมาเรียนรู้งานที่ห้องครัว มาให้ตรงเวลา... อ้อ อีกเรื่อง ที่นี่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต และโทรศัพท์ก็ไม่จำเป็นสำหรับคุณ ฉันขอเก็บไว้จนกว่าคุณภริชจะสั่งคืน" เมลดาไม่ได้ท้วงติงอะไร เธอส่งโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีแม้แต่เงินในซิมให้แม่บ้านไปแต่โดยดี สำหรับเธอตอนนี้ โลกภายนอกมันโหดร้ายเกินไป การถูกขังไว้กลางป่าเขาแบบตัดขาดจากทุกสิ่งอาจจะเป็นที่พักใจเดียวที่เหลืออยู่ เมื่อเข้ามาในห้องพักที่จัดไว้ เมลดาล้มตัวลงนอนบนเตียงที่แม้จะไม่นุ่มเท่าที่เคยนอน แต่มันก็อบอุ่นกว่าห้องใต้ดินที่บ้านเธอเป็นไหนๆ เธอค่อยๆ ถอดชุดราตรีที่เปื้อนเลือดออกอย่างยากลำบาก รอยช้ำสีเขียวม่วงบนแขนทั้งสองข้างและแผ่นหลังย้ำเตือนถึงสิ่งที่เธอเพิ่งผ่านพ้นมา เธอยกมือขึ้นกอดตัวเองในความมืด หยดน้ำตาไหลรินออกมาเงียบๆ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกตบตี แต่มันคือความรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด เธอหยิบไดอารี่ในใจขึ้นมาบันทึกเรื่องราวของวันนี้ไว้... ลาก่อน... เมลดา นางร้ายที่ทุกคนชิงชัง จากนี้ไปฉันจะไม่ใส่หน้ากากที่เต็มไปด้วยหนามก

ในห้องทำงานสุดหรูที่กรุงเทพฯ ภริชนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดในเซฟเฮาส์ เขาตั้งใจจะเปิดดูเพื่อจับผิดว่าเมลดาจะแอบขี้เกียจหรืออาละวาดใส่คนใช้ตอนไหน แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตาเขาเห็นเมลดาแย่งถังน้ำจากคนงานในสวนมาถือเอง เห็นเธอนั่งกินข้าวแกงกับพวกแม่บ้านพร้อมกับหัวเราะต่อกระซิกอย่างเรียบง่าย และเห็นรอยยิ้มที่ดูสว่างไสวราวกับคนละคนกับผู้หญิงที่เคยตบเนตรทรายกลางงานเลี้ยง"ทำไม... ทำไมเธอถึงดูมีความสุขในที่ลำบากแบบนั้น?"ภริชพึมพำ มือของเขาเผลอยกขึ้นกุมหน้าอกซ้ายที่เต็นระทึกอย่างประหลาด ยิ่งเขามองเธอบ่อยเท่าไหร่ เขายิ่งพบความจริงที่ขัดแย้งกับสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอด เมลดาช่วยคนงานพยุงของ ห่วงใยคนรอบข้างแม้กระทั่งสุนัขในบ้านเธอก็ยังไปนั่งลูบหัวมันด้วยท่าทางอ่อนโยน"เธอแสดงเก่ง... ใช่ เมลดาต้องรู้ว่ามีกล้องแน่ๆ เธอเลยแสดงเป็นคนดี" เขาพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่หัวใจกลับปฏิเสธ เพราะแววตาของคนเรามันโกหกไม่ได้นานขนาดนี้ในขณะนั้นเอง เนตรทรายเดินเข้ามาในห้องทำงานของภริชพร้อมถ้วยกาแฟ เธอเห็นภริชรีบพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงอย่างลนลาน เนตรทรายระบายยิ้มอย่างรู้ทัน"ดูคุณ

"ค่ะ" เมลดาเดินมาข้างหลังเขา มือเรียวบางที่สากขึ้นจากการทำงานหนักค่อยๆ บีบนวดลงบนบ่าของเขาอย่างเบามือ เธอระวังตัวมาก ไม่ให้ร่างกายส่วนอื่นสัมผัสโดนตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว"ระยะนี้เธอดู สงบปากสงบคำดีนะ" ภริชพยายามชวนคุย "แผนใหม่เหรอ ทำตัวให้น่าสงสารเพื่อให้ฉันใจอ่อนงั้นสิ?""เปล่าค่ะ เมย์แค่ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายค่ะ" เธอตอบสั้นๆ "เมย์อยากชดใช้ในสิ่งที่เคยทำแย่ๆ กับคุณ สิ่งที่ผ่านมา เมย์ขอโทษจริงๆ นะคะคุณภริช"น้ำเสียงที่อ่อนโยนและจริงใจนั้นทำให้ภริชรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เขาหันกลับไปคว้าข้อมือเธอไว้ทันทีจนเธอเสียหลักล้มลงมานั่งบนตักของเขา"ว้าย! คุณภริช..." เมลดาอุทานอย่างตกใจ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันจนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของภริชรดรินอยู่บนผิวหน้าของเธอ เมลดารีบผลักอกเขาออก "ขอโทษค่ะ เมย์ไม่ได้ตั้งใจจะอ่อยคุณจริงๆ นะคะ เมย์จะรีบลุ..." เมลดาจะลุกขึ้นและพูดขึ้นด้วยสีหน้าพะว้าพะวงแต่ภริชกลับกอดเอวเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอลุกไปไหน หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่พยายามสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความสงสัยที่กำลังก่อต

เขากระซิบคาดโทษ แต่ลึกๆ ในใจเขากลับอยากสัมผัสร่างบางนั้นมากกว่า ภริชช้อนร่างของเมลดาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ร่างของเธอเบาหวิวราวกับนุ่น เขาก้าวข้ามห้องไปวางเธอลงบนเตียงกว้างของเขา ก่อนจะสอดตัวลงนอนเคียงข้างและห่มผ้าผืนเดียวกันยังไม่ทันที่ภริชจะหลับไหล ร่างบางที่นอนข้างๆ ก็พลิกตัวเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ เมลดาซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง สองแขนเรียวโอบกอดเขาไว้แน่นราวกับเจอขอนไม้ท่ามกลางกระแสน้ำ"อย่า อย่าปิดไฟนะ เมย์ไม่ชอบมืดๆ กลัว..." เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากบางภริชใจกระตุกวาบ ที่แท้ที่เธอเปิดไฟทิ้งไว้ก็เพราะความกลัวงั้นเหรอ เขาก้มลงมองคนที่กอดเขาแน่นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก แต่แล้วทิฐิในใจก็ร้องประท้วงขึ้นมา"หึ สุดท้ายก็แกล้งหลับสินะ อยากกอดฉันใจจะขาดล่ะสิถึงได้ละเมอเก่งขนาดนี้" ภริชแค่นยิ้ม แสยะปากใส่คนในอ้อมกอด "เมลดาก็คือเมลดา ยัยตัวร้ายหน้าด้าน แผนสูงจริงๆ"แม้ปากจะด่า แต่เขากลับไม่ผลักเธอออก ตรงกันข้ามเขากลับกอดตอบเธอแน่นขึ้น สูดดมกลิ่นแป้งเด็กจางๆ จากตัวเธอแทนที่กลิ่นน้ำหอมฉุนๆที่เคยใช้ ภริชหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน.....เช้าวัน

ภริชลุกขึ้นเดินตามเสียงนั้นไปอย่างไม่รู้ตัว เขาแอบยืนอยู่ตรงระเบียงไม้ มองเห็นเมลดาในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนกำลังถือสายยางรดน้ำต้นไม้ เธอไม่ได้รดแค่นกยูงหรือกุหลาบ แต่เธอกำลังเล่น สงครามน้ำกับเจ้าโกโก้ สุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวเขื่องของเขา "ฮ่าๆๆ โกโก้ หยุดนะ เปียกหมดแล้วเนี่ย!" เมลดาหัวเราะจนตาหยี เธอฉีดน้ำใส่เจ้าโกโก้ที่กระโดดโลดเต้นพยายามจะงับสายน้ำ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอพราวไปด้วยหยดน้ำที่สะท้อนแสงแดดยามเช้าจนดูสว่างจ้าและบริสุทธิ์อย่างบอกไม่ถูก ภริชยืนมองภาพนั้นอย่างตกตะลึง หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ นางมารร้ายที่เขาเคยชิงชังหนักหนา บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและสดใสราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆ ที่หลุดออกมาจากป่า "ร้ายกาจเกินไปแล้วนะเจ้าโกโก้ ฉันมาพักผ่อนและควรได้รับการดูแลที่ดีที่สุด แต่แกกลับมาแย่งเวลาของยัยนั่นไปหมด" ความอิจฉาเล็กๆ ปะทุขึ้นในอก ภริชไม่ชอบใจที่เมลดาให้ความสนใจสัตว์เลี้ยงมากกว่าเขา "โกโก้! ไป๊! ไปไกลๆ เลย!" ภริชเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากระเบียง วิ่งไล่เจ้าโกโก้ให้ออกไปจากรัศมีของเมลดา เมลดาตกใจจนเกือบทำสายยางหลุดมือ เธอรีบปิดน้ำทันที รอยยิ้มที่เคยมีเลือนหายไปกลายเป็นสีห