Semua Bab ใต้เงาหนามกุหลาบ: Bab 31 - Bab 40

"เอาล่ะ ไม่ว่าลูกจะทำสิ่งใด แม่อยากให้ลูกมีสติ อีกไม่กี่วันเราก็ต้องไปพบกับครอบครัวของปาริฉัตร คนที่จะมาหมั้นกับลูก แม่อยากให้ลูกเปิดใจ รับสิ่งใหม่ๆเข้ามาในชีวิตบ้าง แม่ขอเถอะนะ ครั้งนี้ให้เป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน แม่ไม่อยากเสียใจ และไม่อยากทนอยู่กับความหวาดกลัว ที่ต้องเห็นลูกตกอยู่ในอันตรายทุกครั้ง" ละอองดาวเอ่ยขึ้น "จะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกอย่างแน่นอนครับ ผมสัญญา" ภริชเอ่ยขึ้น เมื่อสองแม่ลูกคุยกันเรียบร้อย ละอองดาวออกมาจากห้องทำงานกับภริชและมานั่งที่โซฟา เมลดายกน้ำและของว่างมาให้ แต่ทว่า ละอองดาวแม่ของภริช กับยกแก้วน้ำขึ้น และสาดไปที่หน้าของเมลดาเต็มๆ เมลดายืนนิ่ง เธอไม่โต้ตอบ และก้มหน้าลงอย่างรับสภาพ ละอองดาวกระตุกในหัวใจ แต่ก่อนเธอเอ็นดูเมลดามากมายตั้งแต่ธัญญาแม่ของเมลดายังมีชีวิตอยู่ แต่เพราะพ่อและพี่ชายของเขาสอนเธอมาในทางที่ผิดๆ ทำให้นิสัยที่น่ารักของเธอเปลี่ยนไป จนตอนนี้เธอไม่อาจจะรับพฤติกรรม จนกลายเป็นเกลียดและขยะแขยงเลยในตอนนี้ แต่ทว่าใบหน้าที่ดูเศร้านั้น กลับทำให้ละอองดาว นึกถึงคำฝากฝัง ก่อนที่เธอจะจากไป แม่ของเมลดาพูดเป็นลาง ไว้ว่า วันหน้าถ้าฉันไม่อยู่ ฝากด

ในตอนสายของวันต่อมา เมลดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น นี่เธอหลับไปนานเท่าไหร่แล้วนะ เธอกระเด้งตัวลุกขึ้น และต้องแปลกใจว่าเธอมานอนที่นี่ได้อย่างไร แต่สายตากลับเหลือไปเห็นกระดาษโน๊ตแปะไว้ที่หัวเตียง เมย์ เธอหลับลึกมากปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น ฉันเป็นคนอุ้มเธอมานอนที่นี่เอง ห้องส่วนตัวของฉัน อยู่ที่นี่ไปก่อน โทรศัพท์เครื่องใหม่ เบอร์ใหม่ พกติดตัวไว้ เดี๋ยวผมโทรหา อย่าเอาเบอร์นี้ไปให้ใครมั่วซั่วล่ะ เมลดามองดูโทรศัพท์เครื่องใหม่รุ่นใหม่ล่าสุด เธอรีบเอามากดเล่นอย่างพอใจ นานแล้วที่ไม่ได้ใช้โทรศัพท์สินะ เธอกดเบอร์ดู ก็ปรากฏว่ามีเพียงชื่อเขาเพียงชื่อเดียวที่เธอสามารถติดต่อได้ ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ตื๊ดดดดด! เมลดารีบกดรับสาย เพราะเบอร์เดียวที่โทรมาคือภริช "ตื่นรึยัง?" เขาถามเธอขึ้น "ตื่นแล้วคืะ คุณภริชมีอะไรให้รับใช้คะ?" เธอถามเขาออกไปเพราะไม่รู้จะพูดอะไร "ทำไมเธอไม่ถามฉันว่า กินข้าวรึยัง จะกลับตอนไหน เหนื่อยมั้ย? อะไรแบบนี้นี้นะ" เมลดาเงียบไป จะให้ถามได้ไง ไม่ใช่แฟนกันซะหน่อย ใครจะไปกล้าถามเธอคิด "ถ้าอย่างนั้น เมย์ขอไปจัดของก่อนนะคะ แล้วที่นี่มีห้องแยกมั้ยคะ เมย์จะต้องนอนห้องไหน ?

เสียงไซเรนรถพยาบาลแผดโรจน์ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน ร่างโชกเลือดของ ภริช ถูกเข็นเข้าสู่ห้องฉุกเฉินอย่างเร่งด่วน โดยมี เมลดา วิ่งตามไปติดๆ มือของเธอสั่นเทาและเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของเขา เลือดที่เขายอมหลั่งเพื่อปกป้องชีวิตเธอ "คุณต้องรอดนะคุณภริช... อย่าเป็นอะไรไปนะ" เธอพึมพำทั้งน้ำตา ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมแรง ไม่นานนัก พยาบาลกรูออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คนเจ็บเสียเลือดมากค่ะ และเป็นเลือดกรุ๊ปหายาก AB ตอนนี้คลังเลือดสำรองของโรงพยาบาลไม่พอ มีใครในญาติที่กรุ๊ปเลือดเดียวกันไหมคะ?" เมลดาไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว "ฉันค่ะ! ฉันเลือดกรุ๊ป AB เอาเลือดของฉันไปให้เขาเถอะค่ะ จะกี่ยูนิตก็ได้ ขอแค่ให้เขาปลอดภัย!" ในขณะที่เข็มเจาะลงบนเส้นเลือด ความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในใจ เมลดานั่งมองเลือดของตัวเองที่ค่อยๆ ไหลลงถุง เพื่อจะถูกส่งต่อไปยังร่างกายของชายที่เธอทั้งรักและหวาดกลัว น้ำตาไหลนองหน้าเมื่อภาพเหตุการณ์ที่เขาเอาตัวเข้าบังกระสุนหรือคมมีดนั้นย้อนกลับมา เธอไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายที่ร้ายกาจกับเธอมาตลอด จะยอมสละกระทั่งชีวิตเพื่อรักษาเธ

ยี่สิบวัน... เป็นเวลายี่สิบวันที่เข็มนาฬิกาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลเดินไปอย่างเชื่องช้าสำหรับ ภริช เขาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่บาดแผล แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าคือความว่างเปล่าข้างเตียง ไร้เงาของหญิงสาวที่เขาสละชีวิตเพื่อปกป้อง ไร้คำหวาน และไร้ซึ่งการติดต่อใดๆ ละอองดาว ผู้เป็นแม่ ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย หล่อนใช้ทุกนาทีที่เฝ้าไข้ในการพ่นพิษและใส่ไฟถึงพฤติกรรมของเมลดาที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน "เห็นหรือยังภริช... นังนั่นมันไม่ได้มาเหยียบที่นี่เลยตั้งแต่วันที่แกเข้าห้องผ่าตัด พอเห็นว่าแกอาจจะไม่รอด มันก็คงรีบกลับไปเสวยสุขกับเงินที่มันปอกลอกแกไปนั่นแหละ ธาตุแท้ของมันกลับมาแล้ว ภริช... มันคงส่งซิกให้พี่ชายมันมาเก็บแก แล้วตัวมันก็ลอยนวล!" ภริชนอนฟังด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ความแค้นเริ่มก่อตัวขึ้นแทนที่ความห่วงใย "นี่สินะ... รางวัลของการที่ผมยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อคุณ เมลดา คุณคงเจ็บใจมากสินะที่เห็นผมยังหายใจอยู่!" เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวด้วยแรงโทสะ เวลาล่วงเลยไปเกือบเดือน แผลภริชเริ่มสมานตัวจนเกือบหายดี แต่ภาระงานที่คั่งค้างทำให้เขาต้องหั

บรรยากาศภายในห้องคอนโดเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน เมลดา นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟา ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปถึงใบหน้าของปาริฉัตรและคำขู่ที่ทิ้งท้ายไว้ ความสับสนและความเจ็บปวดตีรวนอยู่ในอกจนเธอแทบหายใจไม่ออก แต่แล้วความเงียบก็ถูกทำลายลงเมื่อเสียงประตูเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายที่เธอพยายามผลักไสออกไปจากชีวิต ภริช เดินตรงเข้ามาหาเธอโดยไม่มีคำทักทายใดๆ ก่อนจะสวมกอดเธอจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว แรงกอดนั้นแน่นหนาราวกับกลัวว่าหากคลายมือเพียงนิด ร่างบางตรงหน้าจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุ เขาซบใบหน้าลงกับอกของเธอ นิ่งสนิทและหลับตาพริ้ม ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดผิวเนื้อทำให้เมลดาใจสั่นสะท้าน ความถวิลหาพุ่งพล่านจนเมลดาเกือบจะยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมหนาของเขาเพื่อปลอบประโลม แต่สติที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดตบหน้าเธอให้ตื่นจากฝันกลางวัน เธอต้องหยุด... เธอจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด! "ปล่อย!" เมลดาเค้นเสียงแข็งพร้อมกับออกแรงผลักเขาออกไปสุดตัว ภริชเซถลาไปเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่อนแสงกลับวาวโรจน์ด้วยความน้อยใจและโทสะที่สะสมมา "ทำไม? ผมแค่อยากมาซื้อบริการ ในเมื่อคุณประกาศตัวว่าอยากหาเงินเลี้ยงชีพนัก คุ