Semua Bab ใต้เงาหนามกุหลาบ: Bab 21 - Bab 30

ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา เมลดาเหมือนตกอยู่ในสมรภูมิรบที่ใช้ความหวั่นไหวเป็นอาวุธ ภริชในความทรงจำของเธอคือชายหนุ่มผู้สุขุม นุ่มลึก และเต็มไปด้วยมาดนิ่งขรึม แววตาเย็นชาของเขาเป็นเหมือนกำแพงสูงชันที่เธอพยายามจะปีนข้ามเพื่อเอาชนะใจมาโดยตลอด ทั้งที่รู้ดีว่าเขาขยักขยะแยงเธอเสียยิ่งกว่าสิ่งสกปรกใดๆแต่มาถึงวันนี้ เขากลับทำตัวแปลกไป เขาดูผ่อนคลาย ขี้เล่น และเข้ามาตีสนิทจนเธอรับมือไม่ถูก"อดทนไว้เมลดา นี่มันก็แค่การทดสอบจิตใจ พรุ่งนี้เขาก็กลับกรุงเทพฯ ไปหาเนตรทรายแล้ว อย่าเผลอใจไปกับกับดักนี้เด็ดขาด" เธอบอกตัวเองซ้ำๆ ขณะเดินไปหยิบแม่กุญแจตัวโตจากห้องเก็บของในช่วงหัวค่ำ ภริชที่นั่งเช็ดผมอยู่บนเตียงเหลือบเห็นเมลดาถือแม่กุญแจเดินผ่านหน้าห้องพอดี เขาจึงขมวดคิ้วถามเสียงเข้ม"นั่นคุณจะเอาไอ้นั่นไปไหน?"เมลดาก้มมองของในมือก่อนจะเงยหน้าตอบอย่างไม่ยี่หระ "อ๋อ... แม่กุญแจค่ะ เมย์จะเอามาล็อกประตูห้องเมย์ฝั่งที่เชื่อมกับห้องคุณค่ะ เมย์กลัวตัวเองจะละเมอเดินมาหาคุณอีก เดี๋ยวคุณจะพักผ่อนไม่เพียงพอเพราะเมย์มารบกวน""ถ้าเธอคล้องล็อกไว้ แล้วถ้าฉันเรียกใช้เธอกะทันหันล่ะ?" ภริชพูดขึ้นทันควัน แววตาฉายความไม่พอใจ"เม

ภริชค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากอาการมึนศีรษะที่หลงเหลือจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขารู้สึกถึงความอุ่นซ่านที่แนบชิดอยู่ข้างกาย เมื่อปรายตาลงมองก็พบว่าใบหน้าของเขาซุกอยู่ที่เนินอกนุ่มของเมลดา เธอโอบกอดเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหล่นหายไปไหน สัมผัสที่โหยหามาตลอดทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ทำไมเขาถึงได้ชอบแบบนี้นะ เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเมลดา ในเวลาที่ผ่านมา เธอเลวร้ายเสียจนเขาไม่อยากจะมองแม่กระทั่งใบหน้า ใบหน้าที่มีแต่ความร้ายกาจ อาละวาด ทำร้ายข้าวของ ทำร้ายคนไปทั่ว แต่ตอนนี้กลับกัน เมลดาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จนเขาไม่อยากจะเชื่อสายตา เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยที่หลับสนิท แพขนตายาวทาบลงบนโหนกแก้มขาวใสที่บัดนี้ดูซูบผอมลงกว่าแต่ก่อน และสายตาก็สะดุดเข้ากับรอยแดงระเรื่อที่ลำคอระหง ร่องรอยที่เขาฝากไว้เมื่อคืนด้วยอารมณ์ที่เตลิดเปิดเปิง ภริชนิ่งไปพักใหญ่ ความขัดแย้งในใจเริ่มทำงานอีกครั้ง เขาควรจะโกรธตัวเองที่เผลอไผลไปกับผู้หญิงคนนี้ หรือควรจะผลักไสเธอออกไปให้ไกล แต่ทว่าความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมากลับเป็นความอิ่มเอมใจอย่างประหลาด เขายิ้มออกมากับปฏิกิริยาของตัวเอง รอยแดงตรงคอนั้นเหมือนเ

ร่างบอบบางของเมลดาถูกผลักลงไปที่โซฟา เธอเสียหลักล้มลงไปตามแรงผลักของภริช โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขาลงมาทาบทับเธอในทันที ด้วยแรงกายที่มหาศาล เธอไม่อาจจะดิ้นหนีเขาไปได้แม้แต่แรงที่จะขยับก็ยังไม่อาจจะสู้ได้ ดวงตาแดงก่ำและสีหน้าดูโกรธเกรี้ยวผิดปกติไม่เหมือนตอนที่เขาโกรธเกลียดเธอเมื่อครั้งที่ผ่านมามันแตกต่างกันชัดเจน ความรู้สึกในใจกลับทำให้เธอกลัวไม่กล้าที่จะต่อต้านเขาเหมือนในอดีต ตอนนี้เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ไม่มีที่พึ่งใดๆเลย เธอไม่อาจจะแสดงความเกรี้ยวกราดหรือร้ายกาจเหมือนแต่ก่อนได้ เพราะตอนนี้เธอไม่จำเป็นที่จะต้องปกป้องเขา เพราะในความเป็นจริงเขาปลอดภัยแล้ว และยิ่งตัวเธอ และครอบครัวของเธอที่เคยทำกับเขาในครั้งที่ผ่านมา มีหลายอย่างที่เธอไม่กล้าที่จะต่อรองเขา และไม่กล้าที่จะต่อว่าหรือแม้แต่จะทำร้ายเขาได้อีก มันคือความในใจของเธอ ความผิดที่ร้ายแรง และยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่กล้าแม้แต่ จะว่าอะไรให้เขาเลย แม้แต่จะรักเขาได้อย่างเปิดเผย ก็ยังไม่กล้า ร่างบางถูกกดทับด้วยร่างหนาที่แข็งแกร่ง สองแขนถูกเขาจับกดไว้เหนือหัว สายตาของเธอมองตรงไปคนข้างหน้า ที่ตอนนี้คลั่ง เพราะสาเหตุใดก็ไม่ทราบได้ทร

ภริชยังนอนหลับสนิทอยู่ที่โซฟา ซึ่งตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ป้าคณาเข้ามาหาเธอ และบอกเธอเกี่ยวกับอาการเจ็บป่วยของเจ้านาย และบอกกับเมลดาว่า คุณภริชจะต้องอยู่ต่อที่นี่อีกสามถึงสี่วันวัน ให้เธอดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ห้ามขัดใจเขา เมลดาพยักหน้าตอบ เมื่อเช้านี้เธอยังคิดอยู่เลยว่าเย็นนี้เขาคงจะได้กลับไปแล้ว แต่นี่เขากลับไม่สบาย และเธอต้องอยู่ดูแลเขาภายใต้ความเอาแต่ใจของเขา ที่เกิดขึ้น ช่างเถอะ ทำหน้าที่ของตัวเองไปก็แล้วกัน เมลดาพยายามบอกตัวเอง เธอทำอาหารเย็นที่เป็นข้าวต้มอ่อนๆไว้ให้เขาทาน รองท้องก่อนทานยา เธอนั่งลง แต่ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวที่ร้อนผ่าวของเขาไปมา จากนั้นก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน และนั่งอยู่ใกล้ๆเขาเฝ้าเขาไม่ให้ห่าง จากความเหนื่อยล้า ที่เธอต้องเผชิญกับ เจ้านายจอมเอาแต่ใจมาทั้งวัน เมลดาที่อ่านหนังสืออยู่ ก็ค่อยๆหลับลง ข้างๆโซฟาที่เขานอน ภริชค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ เขามองไปรอบๆบ้าน เมลดาไปไหนทำไมไม่เปิดไฟปล่อยให้บ้านมืดสลัวอยู่แบบนี้ได้ยังไง เขาค่อยๆลุกขึ้นด้วยอาการหนักตัว และหน่วงๆที่หัว แต่ทว่ามือของเขากับสัมผัสไปถูกแขนของใครบางคน เขาก้มลงมอง เห็นหญิงสาวที่หลับไหลและนอนหลับอยู่ข้

เมลดาพยุงภริชที่ตอนนี้เขาทำตัวอ่อนปวกเปียกเข้าไปในห้องนอนของเขา เธอค่อยๆพาเขานอนลงไปที่เตียงนอนอย่างช้าๆ ภริชมองดูใบหน้าที่อ่อนโยน และสายตาที่ดูเป็นห่วงเขาที่เธอส่งมาให้ ใจของเขากลับเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ทว่าในจิตใจด้านมืด บ่งบอกให้เขาอย่าไปหลงกล กับความเจ้าเล่ห์แสนกลและพฤติกรรมในอดีตที่เธอได้ทำไว้กับเขา เมลดามีมารยาหลายร้อยเล่มเกวียน เขาจะหลงกลไม่ได้เขาจะค่อยๆทำให้เธอเป็นฝ่ายหลงกลเขาเอง เมื่อภริชนอนราบลงไปกับเตียงนอน เมลดาค่อยๆหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เขาอย่างเบามือ จากนั้นเธอก็นั่งลงข้างๆเตียงของเขาและยื่นมือไปแตะที่หน้าผาก ตอนนี้ไข้น่าจะลดลงเนื่องจากกินยาลดไข้ อีกสี่ชั่วโมง เธอจะต้องให้เขาทานยาให้ตรงเวลา "คุณภริชพักผ่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวเมย์ขอกลับเข้าห้อง ไปอาบน้ำก่อนนะคะ แล้วเมย์จะรีบกลับมาเฝ้าดูคุณค่ะ" เมลดาเอ่ยขึ้น ภริชหลับตาลงช้าๆ และพยักหน้าเบาๆอนุญาตให้เธอไปทำธุระส่วนตัว เสียงประตูเชื่อมห้องของพวกเขาปิดลง ภริชลืมตาขึ้น เขายกยิ้มอย่างสะใจ ครั้งนี้เป็นเธอที่หลงกลฉันบ้างนะ ฉันจะให้เธอได้ลิ้มรส ความเจ็บปวดที่ครอบครัวเธอและเธอได้ทำกับฉัน เพียงไม่นานเสียงประตูเปิดดังขึ้น เขารีบหลับ