LOGINShare
ตอนที่ 19 เว้นระยะ/2
publish date:
2026-05-19 00:03:11
Latest chapter
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 52 (ตอนจบ)ให้ตัดใจจากเขามันยากจริงๆ
เมลดาใช้เวลาในกรุงเทพฯ สองสามวันแรกอย่างเรียบง่าย เธอจงใจหลีกเลี่ยงการไปในที่ที่อาจจะเจอภริช จนกระทั่งวันหนึ่ง แสงดาวพาเธอไปทานข้าวที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งโดยอ้างว่าอยากฉลองที่เธอกลับมา แต่ทว่าโลกมันกลมเกินกว่าที่คิด เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้าน เธอก็พบกับภริชที่กำลังนั่งคุยงานอยู่กับกลุ่มนักธุรกิจ หัวใจของเมลดาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและเดินผ่านโต๊ะของเขาไป แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหน่วงในใจคือ ภริชเองก็เห็นเธอ แต่เขากลับทำหน้านิ่งเฉย ทำเหมือนไม่รู้จักกัน และทำเป็นมองไม่เห็นเธอแม้แต่ตอนที่เดินสวนกันเพื่อไปเข้าห้องน้ำ เขาก็ไม่แม้แต่จะพยักหน้าทักทาย ความรู้สึกน้อยใจที่ไม่ได้เตรียมใจไว้จู่โจมเมลดาอย่างกะทันหัน เธอสั่งอาหารมาทานได้ไม่กี่คำก็เริ่มนั่งเหม่อ "เป็นอะไรไปจ๊ะ นั่งทำหน้ามุ่ยเชียว อาหารไม่ถูกปากเหรอ" แสงดาวถามพลางอมยิ้ม "เปล่า" เมลดาตอบสั้นๆ "อ้อ... หรือว่าน้อยใจใครบางคนที่ไม่ยอมทัก" แสงดาวแกล้งแทงใจดำ "ก็แกเองไม่ใช่เหรอเมย์ ที่เป็นคนเลือกทางนี้เอง เป็นคนบอกเขาเองว่าขออิสระ" "อย่างน้อยก็ควรจะทักทายกันตามประสาคนรู้จักบ้างสักนิดก็ยังดี" เมลดาบ่นพึมพำออกมา
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 51 ให้ตัดใจจากเขามันยากจริงๆ/1
ที่สนามบินนานาชาติชวนให้รู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ เมลดาเดินก้าวออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้าด้วยท่วงท่าที่มั่นใจและผ่อนคลายกว่าปีที่ผ่านมามาก เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนดูสบายตา ใบหน้าที่เคยซูบซีดบัดนี้ดูมีน้ำมีนวลและสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไกลออกไปเธอเห็นร่างที่คุ้นเคยของแสงดาวที่ยืนโบกมือหยอยๆ พร้อมรอยยิ้มกว้างที่เห็นมาแต่ไกล เมลดาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปหาเพื่อนรัก ทั้งคู่โผเข้ากอดกันกลมกลางโถงผู้โดยสาร ความรู้สึกโหยหาและมิตรภาพที่ยาวนานถูกส่งผ่านอ้อมกอดนั้น แสงดาวผละออกมาสำรวจเพื่อนสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาพินิจพิจารณา "เป็นยังไงบ้างยายเมย์ ไปใช้ชีวิตสงบสยบความเคลื่อนไหวมาหนึ่งปีเต็ม ค้นพบความสุขที่แท้จริงหรือยังจ๊ะ" แสงดาวถามแกมหยอกตามนิสัย "แกก็พูดไปเรื่อยแสงดาว ฉันแค่ไปอยู่บ้านแม่ ไปดูแลสวนกุหลาบ ไม่ได้ไปจำศีลในถ้ำที่ไหนสักหน่อย" เมลดาตอบพลางหัวเราะเบาๆ ท่าทางของเธอดูผ่อนคลายอย่างที่แสงดาวไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดสิบปีที่ผ่านมา แสงดาวมองเพื่อนรักด้วยความรู้สึกปิติลึกๆ ในใจ เมลดาในวันนี้ดูเหมือนคนที่เป็นอิสระจากพันธนาการทุกอย่างจริงๆ แววตาที่เคยมีความกัง
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 50 ขอโอกาสอีกครั้ง/2
เมลดาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธในทันที เธอเพียงแต่ยิ้มบางๆ แล้วมองกลับไปที่ท้องทะเล "ให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินเถอะค่ะภริช ตอนนี้ฉันแค่ต้องการไปให้ถึงเชียงดาว ไปหาทุ่งกุหลาบที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน" เชียงดาว, จังหวัดเชียงใหม่ อากาศที่เชียงดาวเย็นสบายและบริสุทธิ์กว่ากรุงเทพฯ มาก เมลดาเดินทางมาถึงบ้านไม้หลังเก่าที่โอบล้อมด้วยภูเขาตามแผนที่และที่อยู่ในคลิปวิดีโอที่แม่ทิ้งไว้ให้ เธอทำตามคำแนะนำทุกขั้นตอนจนกระทั่งได้รับกุญแจบ้านมาครอบครอง เมื่อประตูรั้วเปิดออก สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าทำให้เธอถึงกับน้ำตาคลอ ทุ่งดอกกุหลาบสามสี ทั้งสีแดง สีขาว และสีเหลือง ปลูกสลับกันอย่างสวยงามบานสะพรั่งเต็มพื้นที่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามลมประทะใบหน้า เมลดาเดินเข้าไปท่ามกลางดงดอกไม้เหล่านั้น เธอเริ่มใช้เวลาอยู่ที่นี่อย่างจริงจัง ความรู้สึกโศกเศร้าที่มีเริ่มเบาบางลงเหมือนได้อยู่ใกล้ชิดกับแม่ในทุกๆ วัน เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมลดาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายที่เชียงดาว เธอเรียนรู้วิธีการดูแลสวนกุหลาบอย่างประณีต ดอกกุหลาบที่แม่เลือกมาปลูกไว้เป็นสายพันธุ์ที่ไม่มีหนามแหลมคมเหมือนกุหลาบทั่วไป เธอสามารถสัมผัสกลีบดอกและก้านข
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 49 ขอโอกาสอีกครั้ง/1
บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลดูผ่อนคลายลงกว่าหลายสัปดาห์ก่อนมาก เมลดาเริ่มมีสีเลือดฝาดบนใบหน้า แม้ร่างกายจะยังซูบผอมแต่ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยเริ่มกลับมามีประกายแห่งชีวิตอีกครั้ง ภริชและละอองดาว รวมถึงแสงดาว ต่างแวะเวียนมาดูแลเธออย่างไม่ขาดสาย ทุกคนพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่เลวร้าย แต่ความเงียบสงบและท่าทีที่เรียบนิ่งของเมลดากลับเป็นสิ่งที่ทำให้ภริชรู้สึกกังวลใจมากที่สุด เขารู้ดีว่าเมลดารักเขามาทั้งชีวิต เธอใช้ชีวิตเพื่อเขามาโดยตลอด ยอมกระทั่งให้ตัวเองถูกตราหน้าว่าเป็นคนผิดเพียงเพื่อให้เขาปลอดภัย ข้อนี้คือความจริงที่หนักแน่นจนเขาไม่อาจโต้แย้งได้ และเมื่อเธอเอ่ยปากขอ อิสระมันจึงเป็นคำขอที่เขารู้สึกว่าใจร้ายที่สุด แต่เขาก็มีสิทธิ์น้อยที่สุดที่จะปฏิเสธมัน ในวันที่เธอได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล ภริชตัดสินใจพาเมลดาไปที่บ้านพักริมทะเลแห่งหนึ่ง เขาอยากให้เสียงคลื่นและลมทะเลช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของเธอ และอยากใช้เวลาช่วงสุดท้ายก่อนที่เธอจะไปจากเขาเพื่อยืนยันความรู้สึกในใจ เมลดายืนนิ่งอยู่บนหาดทรายขาว สายลมพัดเส้นผมยาวสลวยของเธอให้ปลิวไสวไปตามแรงลม เธอมองออกไปที่เส
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 48 ขออิสระ/2
เธอรวบรวมพละกำลังที่มีเพียงน้อยนิด ขยับมือปัดแจกันพลาสติกข้างเตียงจนตกลงพื้นดัง เคร้ง! แสงดาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นดวงตาที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองมา แสงดาวก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจ "เมย์! แกฟื้นแล้ว! แกกลับมาหาฉันแล้ว!" ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ภริชและละอองดาวรีบเร่งมาที่โรงพยาบาลทันทีที่ทราบข่าว เมื่อผลักประตูเข้าไป เห็นเมลดานั่งพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าที่ซูบซีด ภริชไม่รอช้า เขาโผเข้ากอดเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมร่างเธอไว้ในใจ "ในที่สุดคุณก็กลับมา... เมย์ ผมรักคุณนะ! พวกเรารู้ความจริงหมดแล้ว ผมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมจะแต่งงานกับคุณนะเมย์!" ภริชพูดรัวด้วยความปิติ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง แต่ทว่า... เมลดากลับนั่งนิ่งงัน แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชาราวกับคนละคน "แม่ผมก็อนุญาตแล้วนะเมย์ ท่านอยากให้เราคบกันจริงๆ" ภริชยังคงพยายามสื่อสาร ขณะที่ละอองดาวเดินเข้ามาจับมือเธอไว้ "น้าเข้าใจผิดไปหมด น้าขอโทษนะน้องเมย์" ภริชจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอมาตลอด "เมย์... ถ้าคุณอยากได้อะไร เพียงแค่คุณบอกมา ผมจะทำให้คุณได้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรก็ตาม" เมลดาสบตาภริชช้าๆ ก่อนจะเปล
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 47 ขออิสระ/1
ความเศร้าที่เคยปกคลุมห้องผู้ป่วยพิเศษเริ่มจางหายไป เปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่เต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ ภริช ในสภาพที่ผ่ายผอมลงไปถนัดตา นั่งอยู่ข้างเตียงของ เมลดา มาเนิ่นนานหลายสัปดาห์ เขาไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพังอีกต่อไป งานเอกสารกองโตถูกย้ายมาไว้ที่มุมห้องพยาบาล เพื่อที่เขาจะได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับร่างที่แน่นิ่งได้ทุกวินาที ในทุกๆ วัน ภริชจะบรรจงเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายให้เมลดาอย่างอ่อนโยน เขาไม่เคยนึกรังเกียจแม้เพียงนิด กลับกัน เขากลับรู้สึกผิดทุกครั้งที่สัมผัสโดนรอยแผลเป็นจางๆ ตามเนื้อตัวของเธอ รอยแผลที่เขาเคยละเลยและมองข้ามไปอย่างเลือดเย็น "เมย์ครับ... วันนี้ข้างนอกอากาศดีมากเลยนะ" ภริชเอ่ยพลางนวดเฟ้นกล้ามเนื้อแขนขาให้เธอตามคำแนะนำของแพทย์ "ตื่นขึ้นมาฟังผมเล่าเรื่องงานหน่อยสิ ผมทำพลาดไปหลายอย่างเลยนะถ้าไม่มีคุณคอยกวนประสาทแบบวันก่อนๆ... ตื่นมาด่าผมก็ได้ ผมยอมคุณทุกอย่างแล้ว" เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ ก่อนจะไปทำงาน และทำเช่นเดียวกันเมื่อกลับมาถึง ชายหนุ่มผู้จองหองในวันวาน บัดนี้เหลือเพียงชายผู้อดทนรอคอยปาฏิหาริย์ด้วยหัวใจที่แตกสลาย
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 6 ตั้งคำถามกับคนที่จากไป /1
ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังยังไม่ทันทุเลา เมลดาก็ต้องกลับมาเผชิญกับนรกบนดินอีกครั้ง ทันทีที่เธอเดินเข้าสู่ตัวบ้าน บรรยากาศเงียบเชียบ แต่ทว่ากลับรู้สึดถึงแรงกดดันทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ มนตรีและเมฆานั่งรออยู่แล้ว ราวกับมัจจุราชที่รอขยี้วิญญาณของนักโทษ "แกมันไม่ได้เรื่อง เมลดา!" เพียะ! ฝ่ามือของมนตรีฟา
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 5 ความหิวโหยทำให้ไร้ความอาย
"หึ... หมดสภาพจนต้องมาเกาะงานการกุศลหาข้าวกินแล้วเหรอเมลดา?" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำให้เมลดาชะงัก เธอค่อยๆ หันไปพบกับ ภริช ที่ยืนถือแก้วแชมเปญเคียงคู่กับเนตรทราย สายตาของเขามองเธอด้วยความดูแคลนอย่างถึงที่สุด "ภริช..." เมลดาพยายามกลืนอาหารลงคอที่แห้งผาก "ผมเพิ่งรู้นะว่าตระกูลอัครเดชเดชาตกอับจนไม่มี
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 4 ร้องไห้ห้ามมีเสียง
เสียงล้อรถที่บดลงบนกรวดหน้าคฤหาสน์อัครเดชเดชาดังราวกับเสียงตัดสินโทษประหาร เมลดาพยุงร่างกายที่บอบช้ำลงจากรถแท็กซี่ เธอไม่มีแม้แต่แรงจะเชิดหน้าชูคอเหมือนทุกครั้ง แผ่นหลังที่เพิ่งถูกทำแผลมายังคงแสบแปลบทุกจังหวะที่ขยับเขยื้อน ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่
ใต้เงาหนามกุหลาบ ตอนที่ 3 ร้องไห้ห้ามมีเสียง
บรรยากาศในคฤหาสน์อัครเดชเดชาค่ำคืนนี้ช่างหนาวเหน็บกว่าที่เคย เมลดายืนหลบอยู่ในเงามืดหน้าห้องทำงานของพ่อ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบจะหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงสนทนาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด "วันมะรืนตอนงานกุศล ฉันจะให้คนสลับตัวคนขับรถของมัน" เสียงของมนตรีเย็นเยียบ "พอรถมันวิ่งออกนอกเขตเมือง เบรคจ
You May Also Like
พ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.9K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่219.1K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ69.3K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.1K viewsพูดเองนะว่าไม่รัก
ณัฐพรพราว264 viewsเกมรักระหว่างสามีภรรยา
โรซา เคน847 viewsร่านราคะ
ขนมหวาน40 viewsกามเทพแกล้งรัก
ลูกตุ้มเงิน21 views
