Semua Bab ใต้เงาหนามกุหลาบ: Bab 41 - Bab 50

สามวันผ่านไป... บรรยากาศรอบกายของ เมลดา เริ่มถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันที่แสนประหลาด ใกล้วันหมั้นของภริชเข้าไปทุกที แต่หัวใจที่เคยแตกสลายกลับเริ่มตกตะกอนเป็นความนิ่งสงบ เธอเริ่มขยับตัวเตรียมกระเป๋าเดินทางอย่างเงียบเชียบ เสื้อผ้าไม่กี่ชุด ของใช้ที่จำเป็น และสิ่งของบางส่วนที่เป็นดั่งหยาดเหงื่อแรงกายและหัวใจของเธอถูกพับเก็บไว้อย่างประณีต "พอถึงวันนั้น... ฉันจะไปจากที่นี่ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะเลือนหายไปจากชีวิตใครบางคนได้" เมลดาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงที่เต็ไปด้วยความทรงจำอันขื่นขม มือบางหยิบ ล็อกเก็ต ของแม่ขึ้นมาพินิจดูอีกครั้ง ของชิ้นนี้ที่ละอองดาวเคยปาใส่หน้าเธอด้วยความรังเกียจที่โรงพยาบาล วันนั้นมันสร้างรอยแผลที่แก้ม แต่วันนี้มันกำลังจะสร้างทางเดินใหม่ให้กับชีวิต เธอค่อยๆ เปิดฝาล็อกเก็ตออกดูรูปข้างใน ภาพของแม่และเธอที่ถ่ายร่วมกับละอองดาวในวันวานสะท้อนถึงมิตรภาพที่เคยบริสุทธิ์ เมลดายิ้มออกมาทั้งน้ำตา ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะปิดมันลง นิ้วเรียวกลับไปสะกิดเข้ากับรอยแยกบางอย่างที่ด้านหลังของตัวรูปภาพ ด้วยความสงสัย เธอจึงลองแคะแกะดูเบาๆ จนกระทั่งแผ่นโลหะด้านในขยับ และมีวัตถุข

ทางด้านภริช เขานั่งทบทวนคำพูดของแสงดาว ผู้หญิงคนที่เอาหลักฐานการโกงของพ่อและพี่ชายเมลดามาให้เขาเพื่อช่วยบริษัทเขาไว้... ถ้าเธอหักหลังเพื่อนเพื่อช่วยเขาจริงๆ ทำไมวันนี้เธอถึงดูร้อนใจขนาดนั้น ภริชพยายามกดเบอร์หาเมลดา แต่ไม่ว่าจะโทรไปกี่สายก็มีเพียงสัญญาณฝากข้อความ ความกระวนกระวายที่อธิบายไม่ได้เริ่มจู่โจมเขา ภริชลุกพรวดขึ้น กดโทรหาแสงดาวอีกครั้งเพื่อขอโลเคชั่นและบึ่งรถออกไปทันทีด้วยความเร็วสูง ภายในโกดังร้าง ปาริฉัตรพลิกปืนในมือไปมาอย่างย่ามใจต่อหน้าเมลดาที่ดวงตาแดงก่ำจากการถูกรัดกุม เมลดากัดผ้าปิดปากไว้แน่น ความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงคำสอนของแม่ "น้องเมย์ต้องอยู่นะลูก ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรที่แสนจะยากลำบาก..." ปาริฉัตรพยักหน้าให้ลูกน้องเดินเข้ามาแกะผ้าปิดปากของเมลดาออก "ฉันล่ะอยากฟังเสียงนกน้อยที่จองหองแบบเธอ... ร้องขอชีวิตจากฉันจังเลยเมลดา" ปาริฉัตรเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหยัน "ถุ๊ย!" เมลดาถ่มน้ำลายใส่หน้าปาริฉัตรอย่างไม่เกรงกลัว "คนอย่างเธอนี่ก็น่าสมเพชดีนะ รวยก็รวย การศึกษาก็ดี แต่กลับขี้ขลาดและโง่เง่าสุดๆ ฉันเคยผ่านจุดที่ตกต่ำที่สุดมาแล้ว แต่ฉันไม่ได้โง่จนต้องมาเป็

เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังประสานกันเป็นจังหวะที่น่าอึดอัด หน้าห้องฉุกเฉินที่มีแสงไฟสีแดงสว่างโรจน์อยู่นั้น ภริช นั่งก้มหน้าปล่อยให้หยดน้ำตาไหลลงกระทบหลังมือครั้งแล้วครั้งเล่า ความเงียบรอบตัวถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นที่เขาไม่อาจกั้นได้อีกต่อไป ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำเหมือนภาพยนตร์ที่บิดเบี้ยว ทุกคำด่าทอ ทุกสายตาดูแคลนที่เขาเคยหยิบยื่นให้เมลดา บัดนี้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเขาจนพรุน แสงดาว นั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้หนัก เธอหันมามองชายที่เพิ่งตาสว่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนา "ตอนที่คุณถูกแทงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด... คุณรู้ไหมว่าใครที่ให้ชีวิตใหม่กับคุณ?" แสงดาวเอ่ยเสียงสั่น "เมย์เขาบริจาคเลือดให้คุณจนตัวเองเกือบช็อกตาย แต่แม่ของคุณกลับประณามเธอว่าเป็นตัวซวย ทำร้ายทุบตีเธอต่อหน้าคนทั้งโรงพยาบาล จนเมย์ต้องแอบมาหาคุณตอนกลางดึก แอบมามองคุณผ่านกระจกห้องไอซียูในเวลาที่ไม่มีใครอยู่... เธอทำแบบนั้นทุกวันที่คุณนอนป่วย" ภริชสะอื้นจนตัวโยน ลมหายใจขาดช่วงไปเป็นระยะราวกับคนกำลังจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น "ฉันนึกว่าสักวันคุณจะคิดได้... แต่คุณกลับยิ่งสะสมอคติ ใช

เธอรวบรวมพละกำลังที่มีเพียงน้อยนิด ขยับมือปัดแจกันพลาสติกข้างเตียงจนตกลงพื้นดัง เคร้ง! แสงดาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นดวงตาที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองมา แสงดาวก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจ "เมย์! แกฟื้นแล้ว! แกกลับมาหาฉันแล้ว!" ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ภริชและละอองดาวรีบเร่งมาที่โรงพยาบาลทันทีที่ทราบข่าว เมื่อผลักประตูเข้าไป เห็นเมลดานั่งพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าที่ซูบซีด ภริชไม่รอช้า เขาโผเข้ากอดเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมร่างเธอไว้ในใจ "ในที่สุดคุณก็กลับมา... เมย์ ผมรักคุณนะ! พวกเรารู้ความจริงหมดแล้ว ผมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมจะแต่งงานกับคุณนะเมย์!" ภริชพูดรัวด้วยความปิติ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง แต่ทว่า... เมลดากลับนั่งนิ่งงัน แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชาราวกับคนละคน "แม่ผมก็อนุญาตแล้วนะเมย์ ท่านอยากให้เราคบกันจริงๆ" ภริชยังคงพยายามสื่อสาร ขณะที่ละอองดาวเดินเข้ามาจับมือเธอไว้ "น้าเข้าใจผิดไปหมด น้าขอโทษนะน้องเมย์" ภริชจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอมาตลอด "เมย์... ถ้าคุณอยากได้อะไร เพียงแค่คุณบอกมา ผมจะทำให้คุณได้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรก็ตาม" เมลดาสบตาภริชช้าๆ ก่อนจะเปล

เมลดาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธในทันที เธอเพียงแต่ยิ้มบางๆ แล้วมองกลับไปที่ท้องทะเล "ให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินเถอะค่ะภริช ตอนนี้ฉันแค่ต้องการไปให้ถึงเชียงดาว ไปหาทุ่งกุหลาบที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน" เชียงดาว, จังหวัดเชียงใหม่ อากาศที่เชียงดาวเย็นสบายและบริสุทธิ์กว่ากรุงเทพฯ มาก เมลดาเดินทางมาถึงบ้านไม้หลังเก่าที่โอบล้อมด้วยภูเขาตามแผนที่และที่อยู่ในคลิปวิดีโอที่แม่ทิ้งไว้ให้ เธอทำตามคำแนะนำทุกขั้นตอนจนกระทั่งได้รับกุญแจบ้านมาครอบครอง เมื่อประตูรั้วเปิดออก สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าทำให้เธอถึงกับน้ำตาคลอ ทุ่งดอกกุหลาบสามสี ทั้งสีแดง สีขาว และสีเหลือง ปลูกสลับกันอย่างสวยงามบานสะพรั่งเต็มพื้นที่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามลมประทะใบหน้า เมลดาเดินเข้าไปท่ามกลางดงดอกไม้เหล่านั้น เธอเริ่มใช้เวลาอยู่ที่นี่อย่างจริงจัง ความรู้สึกโศกเศร้าที่มีเริ่มเบาบางลงเหมือนได้อยู่ใกล้ชิดกับแม่ในทุกๆ วัน เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมลดาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายที่เชียงดาว เธอเรียนรู้วิธีการดูแลสวนกุหลาบอย่างประณีต ดอกกุหลาบที่แม่เลือกมาปลูกไว้เป็นสายพันธุ์ที่ไม่มีหนามแหลมคมเหมือนกุหลาบทั่วไป เธอสามารถสัมผัสกลีบดอกและก้านข