Todos los capítulos de ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Capítulo 91 - Capítulo 100

"คำถามมีมากมาย เหตุใดถามเรื่องไร้สาระเช่นนี้กัน"ไป๋ลู่เอ่ยพลางล้วงเอานาฬิกาที่นางสั่งทำพิเศษขึ้นมาจับเวลา ท่าทีของนางยังคงเป็นเช่นเคยไม่ได้สนใจผู้ใดนอกจากการรักษา แต่ท่าทีเช่นนี้กลับเพิ่มเสน่ห์ให้คนที่มองมา ดวงตาคมสำรวจใบหน้าหวานใกล้ยามที่ก้มมารักษา มันเนียนละเอียดและบริสุทธิ์ ไม่ต้องแต่งแต้มให้งดงามเกินความจำเป็นเหมือนสตรีด้านนอกพวกนั้น เป็นความงดงามที่ส่งออกมจากด้านจิตใจ กลิ่นหอมสมุนไพรผสมกลับกลิ่นดอกไม้ ยามลมผัดมาปะทะจมูกโด่งทำให้ผ่อนคลายและจิตใจสงบ"เจ้าจำข้าได้หรือไม่"ชายหนุ่มยังไม่ละความพยายาม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาตามหานางมาโดยตลอดแม้มีเพียงแค่เบาะแสน้อยนิด แต่คนในใจมองคราเดียวก็จำได้ สตรีผู้นั้นเป็นนางโดยไม่ต้องมีข้อพิสูจน์"มีผู้ใดไม่รู้จักแม่ทัพใหญ่ ข้ามิใช่พวกหลังเขา"หญิงสาวจับเวลาจากนั้นค่อยๆถอนเข็มออกจากตัวเขา และพับผ้าใส่เข็มเงินให้เรียบร้อย มู่อวิ๋นรู้สึกโล่งขึ้น สติสัมปชัญญะกลับมาเป็นปกติ "เรียบร้อยเจ้าค่ะ ข้าต้องขอตัวก่อน เชิญท่านจัดการเรื่องของตนเองต่อเถิด""เดี๋ยวสิ เจ้ายังมิได้ตอบข้าเลยว่ามีคนรักหรือไม่"ชายหนุ่มไม่เอ่ยนะเปล่า ยังเอื้อมมือไปรั้งแขนของนางเอาไว้

รถม้าหรูเคลื่อนตัวออกนอกตำหนักฮองเฮา มันไม่ได้พุ่งไปทางตำหนักจิ่งหยาง แต่เปลี่ยนทิศทางเป็นนอกวังหลวงแทน คนตัวเล็กมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาบอกนางตั้งแต่ก่อนเข้าไปงานเลี้ยงแล้ว ว่าวันนี้จะเข้าไปที่เรือนของหญิงสาว ไม่รู้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องเช่นไร นางเองก็พร้อมพุ่งชน พร้อมเสียสละได้ทุกอย่าง แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่มิอาจเสียไปได้ นั้นก็คือมารดา"ยังเจ็บอยู่หรือ"โจวเทียนหลานเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ใบหน้าซีดเผือด ที่ฝ่ามือพันผ้าขาวแต่ไม่มีเลือดซึมออกมาแล้ว หมอหญิงผู้นั้นนับว่าฝีมือใช้ได้ "ยาที่ท่านหมอไป๋ลู่มอบให้ กินแล้วไม่รู้สึกปวดแล้วขอรับ"หญิงสาวเอ่ยตอบเสียงเบา"รู้จักกันงั้นหรือ"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ หมอหญิงผู้นั้นเป็นคนของเสินปู้อี๋ เพียงจับชีพจรก็รู้อยู่แล้วว่านางเป็นสตรี มีหรือที่นางจะไม่บอกนายของตน วันนี้เสินปู้อี๋ตั้งใจให้หมอหญิงผู้นั้นเข้ามาหาเขาโดยเฉพาะ นั้นก็เท่ากับว่าชายหนุ่มรู้แล้วว่าหญิงสาวเป็นสตรี"ดีนี่! กับข้าเจ้ากลับมิกล้าบอกว่าตนเองเป็นสตรี แต่กลับผู้อื่นกลับรู้ความลับของเจ้าได้" โจวเทียนหลานเอ่ยกับตนเองในใจด้วยความไม่พอใจ"ข้าน้อยเคยได

"ขอบพระทัยพะยะค่ะ/เพคะ"ทุกคนเอ่ยพลางยืนขึ้นด้วยท่าทีสุภาพ โจวเทียนหลานเดินไปนั่งที่ตำแหน่งสูงสุดของเรือนด้วยท่าทีสบายๆ เป็นจังหวะลู่เมิ่งเหยา สมาชิกอีกคนของเรือนเดินถือถาดน้ำชาเข้ามา หัวใจของเจียงซือหนิงสั่นไหว อาการของนางแสดงออกได้ชัดเจนคนตัวโตรู้ว่าคนผู้นี้คือมารดาของนาง แต่เจียงซือหนิงมิอาจทักทายได้ เนื่องด้วยตนเองตอนนี้อยู่ในฐานะบุตรชายคนโต เจียงเสวียนเหยียนมิใช่บุตรสาวนามเจียงซือหนิงที่เกิดจากนาง"เรือนแห่งนี้มีเพียงชาดอกโม่ลี่ ทำขายหน้าชินอ๋องแล้ว หวังว่าพระองค์จะไม่รังเกียจนะเพคะ"ลู่เมิ่งเหยาเอ่ยพลางถือถาดน้ำชามาวางเอาไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกลิ่นบนตัวของเจียงซือหนิงเขาเดามิผิด สตรีผู้นี้เป็นมารดาของนางจริงๆ "ไม่พบกันไม่นานเหตุใดถึงผอมลงมากถึงเพียงนี้" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ น้ำตาเริ่มคลอมองมารดาอย่างไม่คลาดสายตา"ให้กระหม่อมรินชาให้นะพะยะค่ะ"เจียงฮุ่ยหมิงเข้ามาแย่งกาน้ำชาในมือของลู่เมิ่งเหยาไป ชนนางจนเซออกไป ยิ้มร่าประจบประแจงชายหนุ่ม คิ้วหนาขมวดเข้าด้วยกันแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอันใด คนตัวเล็กดูออกว่าเขาเริ่มไม่พอใจแล้ว เขามิได้รังเกียจเอื้อมมือไปยกชาร้อนขึ้นดื่มเพราะสองเค่อที่เ

"ขอบพระทัยชินอ๋องที่ทรงเมตตาพวกเราตระกูลเจียงพะยะค่ะ"เจียงอุ่ยหมิงเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม หลังสนทนากับโจวเทียนหลานด้านนอกเพื่อรอคนตัวเล็กด้านใน แท้จริงก็เลยเวลาหนึ่งเค่อที่เขาบอกนางเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้ให้จื่อซ่งเข้าไปเร่งอันใด เพราะรู้ดีว่าไม่ได้พบหน้ากันมานาน เป็นจังหวะที่ประตูถูกเปิดออก เจียงซือหนิงและลู่เมิ่งเหยาออกมาพอดี เรียกความสนใจของทุกคน "สนทนากันเสร็จแล้วหรือ""ขอรับ"คำพูดที่ดูเป็นกันเองของหญิงสาวทำให้เจียงฮุ่ยหมิงใจชื้น บุตรสาวที่เขามองว่านางไม่ได้เรื่องมาตลอด สามารถพาผู้มีอำนาจมากมายขนาดนี้เข้าเรือนได้ หนทางที่ตระกูลจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งอยู่เพียงแค่เอื้อม เสียดายที่คนผู้นั้นน่าจะเป็นบุตรชายของเขา หากรู้ว่านางจะโชคดีถึงขั้นได้เป็นผู้ช่วยคนสนิทของชินอ๋อง เขาคงไม่อิดออดส่งบุตรชายเขาไปตั้งแต่แรก"น้องเสวียนเหยียนมาเพียงครู่เดียวก็จะกลับแล้วหรือ พี่หญิงยังไม่มีโอกาสได้สนทนากับเจ้าเลยแม้เพียงประโยค"เจียงหลี่ฮวาเอ่ยพลางเดินมาควงแขนเจียงซือหนิงอย่างเป็นกันเอง ตั้งแต่เกิดมาในตระกูลเจียง นางถูกตัวนับครั้งได้ เพราะบอกว่ากลัวติดความโชคร้ายมาด้วย การที่ทำเช่นนี้ดูก็รู้ว่ากำลังเรียกค

ณ วังหลวง"เรียนไทเฮา อาตู้มาแล้วเพคะ""ให้เขารีบเข้ามา""เพคะ"สาวใช้คนสนิทของเสินเฟยเหรินออกไปด้านนอก ก่อนจะกลับมาพร้อมกับบุรุษอายุราวๆยี่สิบต้นๆ ชายหนุ่มคุกเข่าลงไปที่พื้นทำความเคารพ ท่าทีของนางที่มีต่ออาตู้ดูจะใส่ใจไม่น้อย "ได้ข่าวเช่นไรบ้าง""เรียนไทเฮา ขันทีผู้นั้นที่อยู่ข้างกายชินอ๋องแท้จริงแล้วมิใช่ตัวจริง แต่เป็นตัวปลอมพะยะค่ะ"อาตู้เอ่ยรายงานเรื่องที่ตนเองไปสืบมา"เจ้าว่าอันใดนะ"สาวใช้คนสนิทเอ่ยถามด้วยความตกใจ เนื่องด้วยไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ เพราะการตรวจตราขันทีนั้นนับว่าเข้มงวดนัก การทุจริตก่อนเข้ามาในวังใช่ว่าไม่รู้ แต่หลังก้าวเท้าเข้ามาในวังแล้วหากจะทุจริตก็นับว่ายาก แต่เสินเฟยเหรินกลับมิได้มีท่าทีตกใจ นางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบช้าๆอย่างคนใจเย็น"แล้วเรื่องนี้ชินอ๋องรู้หรือไม่"เสินเฟยเหรินเอ่ยถาม"ดูเหมือนว่าชินอ๋องก็ทราบเรื่องนี้ด้วยพะยะค่ะ""ขันทีที่ปลอมตัวนามเจียงเสวียนเหยียน แท้จริงแล้วเป็นบุตรสาวต่างมารดา มีนามว่าเจียงซือหนิง""นางเป็นสตรีงั้นหรือ""พะยะค่ะ""ปลอมตัวเป็นผู้อื่น อีกทั้งยังเป็นสตรี เขารู้แต่ก็ยังเก็บไว้ข้างกาย นับว่าขันทีผู้นี้มีควา