《ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ 》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

"เพราะฉะนั้นท่านเลยพลั้งมือฆ่าแม่ของพวกมัน แล้วพาลูกมาเลี้ยงด้วยใช่หรือไม่ขอรับ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามชายหนุ่ม ขณะที่มองออกไปด้านนอกรถม้า ในกรงขังมีลูกเสือสองตัวอยู่ พวกมันดูสงบเสงี่ยมเหมือนเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ แต่สำหรับนางเสือก็ต้องเหมาะกับพื้นป่าใหญ่ เป็นกรงที่ไร้ขีดจำกัดให้มันได้วิ่งเล่นใช้ชีวิต มากกว่าการต้องไปอยู่ในตำหนักมีคนนำอาหารมาให้ทุกวันแต่กลับไร้อิสระ"หากมิได้พวกมัน ข้าเองก็คงหาเจ้ามิพบ"โจวเทียนหลานที่นอนราบไปกับเบาะนุ่มอยู่ในรถม้าเอ่ยบอกคนตัวเล็ก"ขอบคุณชินอ๋องที่ช่วยชีวิต แล้วก็ขออภัยที่ทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ หากข้าไม่ไปยืนที่ปลายหน้าผา ท่านก็คงไม่ตกลงมาด้วยกันเช่นนี้"หญิงสาวเอ่ยบอกเขาด้วยความรู้สึกผิด เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดเช่นไรสาเหตุก็เป็นเพราะนางด้วยส่วนหนึ่ง"ถึงเจ้าไม่ไปที่ปลายหน้าผา คงเป็นข้าเองที่ตกลงไปก่อนเจ้า"โจวเทียนหลานเอ่ยพลางหลับตาลง เขาทำแผลเสร็จก็เร่งออกเดินทางกลับโดยทันที แทบมิได้พักร่างกาย เมื่อเห็นเขาเหน็ดเหนื่อยเช่นนั้นจึงไม่อยากรบกวนเขาอีก เอนกายพิงพนังรถม้าด้วยสภาพที่หมดแรงเช่นกัน นางเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย ยามที่รถม้าสั่นเครือก็ทำให

เอี๊ยด~ประตูไม้ห้องเล็กถูกเปิดออกหลังเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม ไป๋ลู่มีใบหน้าซีดเซียวคลายว่าตนเองก็จะไม่สบายเช่นเดียวกัน จากการเดินทางผ่านพายุหิมะมาหลายชั่วยาม อีกทั้งต้องรักษาเจียงซือหนิงผู้เดียว เนื่องด้วยกลัวว่าผู้อื่นจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของนาง"เจ้าไหวหรือไม่ ใบหน้าของเจ้าดูมิค่อยดีเท่าใด"มู่อวิ๋นหลังออกมาจากท้องพระโรง เมื่อทราบข่าวว่าสหายของตนเดินทางมาถึงตำหนักจิ่งหยางแล้วก็รีบตรงมาที่นี่ทันที สหายก็เป็นห่วงแต่ก็ใช้เวลาหลายชั่วยามในการรักษา รายนั้นมีมู่เฉินและเซียเจิงที่นั่งจ้องบานประตูไม่ห่าง กลัวว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างการรักษา ทำให้เขามีเวลามาดูแม่นางไป๋ลู่ด้วยความเป็นห่วง"ดูเหมือนว่าข้าจะป่วยแล้ว แค่ก! แค่ก!"หญิงสาวเอ่ยตอบชายหนุ่มไปตามความจริง สภาพเช่นนี้จะปิดบังผู้ใดได้ อีกอย่างนางเป็นหมอย่อมรู้ขีดจำกัดของตนเองดี หากฝืนเกรงว่าจะหนักกว่าเดิม"เจ้านั่งพักก่อน ข้าจะให้คนไปเตรียมห้องพักให้เจ้าสักครู่"ชายหนุ่มเอ่ยพลางเดินเข้าไปพยุงหญิงสาวให้มานั่งพัก"ขอบคุณท่านแม่ทัพ....."หญิงสาวยังเอ่ยไม่ทันจบก็สลบไปเสียก่อน มือหนายกยื่นทาบที่หน้าผากเนียน พบว่าร่างกายของนางร้อนดั

ณ ตลาดหยุด~เสียงม้าวิ่งมาแต่ไกล ก่อจะหยุดลงที่ตรอกแคบๆเพราะต้อเดินเท้าเข้าไปเท่านั้น มู่อวิ๋น จื่อซ่ง และผู้ช่วยอีกสองคนกระโดดลงจากหลังม้า"ตรอกนี้ขอรับ เดินไปสุดทางจะเป็นเรือนของนาง""อื้ม"มู่อวิ๋นพยักหน้าก่อนจะเดินนำเข้าไปก่อน ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินเตร็ดเตร่ในตลาด เนื่องด้วยรู้ดีว่าพวกเขาเหล่านี้มาที่นี่ทำไม แต่พอทุกคนมาถึงพยายามเคาะประตูเรือนเท่าใดก็ไม่ม่ีผู้ใดมาเปิด จึงถือวิสาสะเดินเข้าไป ผลที่ได้ไม่พบผู้ใดอย่างที่คาดการณ์ ข้าวของในเรือนกระจัดกระจาย กาน้ำที่แตกลงพื้นยังไม่แห่งสนิทดีด้วยซ้ำ เหตุการณ์คงเกิดขึ้นยังไม่นาน"เรียนท่านแม่ทัพ ตระกูลเจียงทุกคนถูกพาตัวไปที่คุกหลวงขอรับ"หนึ่งในลูกน้องของมู่อวิ๋นตามมาทีหลังเอ่ยรายงานผู้เป็นนาย"เจ้าว่าอันใดนะ""เป็นคำสั่งของไทเฮาขอรับ""ไปคุกหลวง"มู่อวิ๋นเอ่ยสั่งเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ หากเข้าคุกหลวงแล้วมีหรือที่เรื่องนี้จะไม่ถึงหูฝ่าบาท ใช้เวลาไม่นานก็ควบม้ามาถึงคุกหลวง ทันทีที่ผู้เฝ้าคุกด้านหน้าเห็นว่าเป็นผู้ใดก็ปล่อยให้เข้าไปด้านหน้าอย่างง่ายดาย เพราะนักโทษในนี้เกินกว่าครึ่งเป็นคนที่ชายหนุ่มนำมาขังทั้งนั้น สองข้างทางเต็มไปด้วยคำ

"ไม่ต้องพูดแล้วเจ้าพักผ่อนให้ดี เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง"คำพูดและสีหน้าของมู่อวิ๋นดูจริงจัง หลังสืบเรื่องของสกุลเจียงและนางทุกอย่าง พบว่าสตรีผู้นี้น่าสงสารและฝ่าฟันชีวิตมามากนัก ยิ่งได้ยินคำพูดของบิดาและคนอื่นๆในครอบครัวแล้วยิ่งทำให้เขาเห็นใจ หลังจัดแจงให้นางนอนลงบนเตียงเสร็จก็เตรียมจะออกไป เพราะเรื่องที่ควรบอกก็บอกหมดแล้ว ที่เหลือเขาจะทำทุกอย่างสุดความสามารถ"ข้ายังมีอีกเรื่องที่อยากถาม""เรื่องอันใดงั้นหรือ""เรื่องที่ข้าเป็นสตรี ผู้อื่น....""สกุลเจ้าถูกจับกุมถึงเรือน เกรงว่าเรื่องนี้อีกไม่นานทุกคนคงรู้เรื่องกันหมดแล้ว""แล้ว....แล้วชินอ๋องรู้แล้วหรือไม่""เขาบาดเจ็บกลับมาพร้อมเจ้า จนตอนนี้ก็ยังมิฟื้น เพราะฉะนั้นเรื่องของตระกูลเจ้าเขาก็ยังไม่รู้"ชายหนุ่มเอ่ยออกไปตามตรง แต่มิได้ตอบว่าสหายของเขารู้เรื่องที่นางเป็นสตรีแล้ว เขาจะไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ อยากปล่อยให้คนทั้งคู่จัดการกันเอง"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านแม่ทัพที่บอกเรื่องนี้กับข้า ได้โปรดช่วยมารดาและครอบครัวของข้าด้วย"หญิงสาวไม่เอ่ยเปล่า ยังพาร่างกายที่บาดเจ็บฝืนลุกขึ้นนั่งคารวะชายหนุ่มอยู่บนเตียงด้วยความจริงใจ "เจ้ามิต้องก

เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ถูกพัดปลิวมาตามแรงลม ปะทะร่างบางที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าคุกหลวงมากว่าสองชั่วยาม ความผิดที่ก่อเป็นนางเองแท้ๆแต่ทุกคนกลับลงโทษคนในครอบครัวแทนที่จะเป็นนาง สิ่งนี้ทำให้รู้สึกผิดยิ่งนักอีกทั้งเต็มด้วยด้วยคำถาม นางยอมมามอบตัวกับทหารและสารภาพทุกอย่าง แต่ทุกคนทำเหมือนว่านางไม่ผิดเสียอย่างนั้น นางจึงคุกเข่าอยู่ที่นี่เพื่อเรียกร้องให้ปล่อยตัวทุกคนในจวนและจับนางเข้าไปแทน ก่อนมาที่นี่นางได้กลับไปเอากระดาษที่เขียนตัดขาดกับครอบครัวเอาไว้แล้ว ในนั้นมีตราประทับลายนิ้วมือนางและเจียงฮุ่ยหมิงชัดเจน เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องดั่งเช่นวันนี้"เสวียนเหยียน! ไม่สิ เจียงซือหนิง ข้าว่าเจ้ากลับไปก่อนดีหรือไม่ เจ้าคุกเข่าเช่นนี้มาสองชั่วยามแล้ว ร่างกายเจ้ายังบาดเจ็บอยู่หากทำเช่นนี้ต่อไปแม้แต่ชีวิตเจ้าก็จะรักษาไว้ไม่ได้นะ"ไฉรั่วเข้ามาเอ่ยบอกสหายด้วยความเป็นห่วง และเฝ้านางในร่มไม่ยอมไปไหนด้วยเช่นกัน คราแรกหญิงสาวมาขอร้องเขาบอกว่าถ้าไม่พามานางจะมาที่นี่เอง เขาจึงมิอาจปฏิเสธได้"ตอนนี้ท่านแม่ข้าอยู่ที่ใดก็มิอาจรู้ได้ นางสุภาพไม่ค่อยดี ข้าเป็นห่วงนางเหลือเกิน เจ้าเข้าใจข้าใช่หรือไม่"เจียงซือหนิงเ