ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ

ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ

last updateLast Updated : 2026-07-15
By:  NaiyanaOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
155Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ข้ารู้มาว่าเจ้ามีน้องสาวต่างมารดา เจ้าว่านางเป็นวรยุทธ์หรือไม่" "ทะทะทำไมหรือขอรับ" "หากนางมิเป็นวรยุทธ์ ข้าเกรงว่านางจะตายง่ายเกินไป เมื่อเทียบกับความผิดที่นางใจกล้าก่อเอาไว้" เมื่อตระกูลตกอับจากพ่อค้าที่ร่ำรวย สู่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ บุรุษชาวต้าโจวหากอายุครบ 18 ปี แล้วไม่ได้เป็นขุนนางหรือเกณฑ์ทหาร ต้องเข้าไปเป็นขันทีในวังสองปี งานบ่าวรับใช้เช่นนั้นไหนเลยคุณชายผู้เคยร่ำรวยจะทำได้ เพื่อไม่ให้ถูกจับเข้าคุก จึงส่งตัวน้องสาวต่างมารดาไปแทน สลัดคราบสตรีแต่งกายเป็นบุรุษ เป็นตัวตายตัวแทน เข้ามาเป็นขันทีในวังหลวง ตำหนักมีมากมาย แต่นางกลับได้มารับใช้อ๋องปีศาจในตำหนักต้องห้ามท้ายวัง ข่าวร่ำลือว่าเขาเดินสี่ข้า ใบหน้าน่ากลัว อีกทั่งรังเกียจสตรีเพราะเรื่องราวในอดีตที่โหดร้าย โชคชะตาที่รันทดนี้.....นางไม่รู้เลยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดถึงสองปีกลับออกไปหรือเปล่า

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ข้าล่วงเกินอ๋องปีศาจผู้นั้นเข้าแล้ว

Calla

The sound of moaning woke me up.

I blinked in the darkness of the guest bedroom, my heart already racing before my brain could catch up. The bedside clock read 10:30 PM, its red numbers glowing like warning signs.

Something was wrong. Really wrong.

The fine hairs on my arms stood straight up, a feeling like electricity crawling across my skin. I'd never felt anything like it before, this strange tingling awareness that made my stomach clench.

Blake had said he'd be working late tonight. That's why I was sleeping in the guest room. "Don't wait up, Calla. Important meetings," he'd said, not even looking at me as he straightened his senator's pin on his tailored suit.

The moaning grew louder.

I slipped from the bed, my bare feet silent against the plush carpet of our mansion. The hallway stretched before me, shadows dancing along the walls from the moonlight streaming through tall windows.

The sounds led me to our bedroom, mine and Blake's. The door was cracked open, a sliver of dim light spilling into the hallway.

"Yes, right there," Blake's voice groaned. "Take what you need."

My stomach dropped. Five years of marriage, and I should have known better. But nothing prepared me for what I saw when I pushed the door open.

Blake, my husband, Senator Blake Hart, was sprawled naked on our bed. His eyes were closed, face twisted in pleasure, body gleaming with sweat. But it wasn't another woman riding him that made my blood freeze.

It was the fangs.

The red-haired woman straddling him wasn't having sex with my husband. She was feeding on him, actual fangs buried deep in his neck, blood smeared across her pale face as she drank from him like he was nothing but a juice box.

I must have gasped because her head snapped up, blood dripping from her chin. Her eyes locked with mine, pupils expanding until they swallowed the iris in black.

"Blake?" My voice came out small, confused.

The woman hissed, actually hissed at me, her body moving with inhuman speed as she launched herself from the bed.

"Who is this?" she snarled, nostrils flaring as she stalked toward me.

Blake sat up slowly, seemingly unconcerned about the two puncture wounds on his neck that were already... closing? "Raven, don't. That's just my wife."

Just his wife.

The woman, Raven, reached for my arm, but something strange happened when her fingers brushed my skin. A flash of heat sparked between us, and she jerked back like she'd been shocked.

"What the hell?" She stared at her hand, then at me with narrowing eyes. "What is she?"

Blake finally looked alarmed. "What do you mean? She's human. Just human."

Raven sniffed the air, actually sniffed, like an animal. "No. There's something..." She lunged at me again, missing my clothes by inches.

I didn't think this time, I ran. My body moved before my mind could even process what I'd just seen. Fangs. Blood. My husband's betrayal seemed almost secondary to the impossible creature that was now chasing me down the hallway of my own home.

"Blake, control your pet!" Raven's voice echoed behind me. "I don't want blood all over your fancy house!"

"Raven, stop!" Blake called out. "Let me handle this!"

I flew down the grand staircase, nearly tripping on the last step. The security team would be at their posts, they could help me. But as I rounded the corner to the main entrance, I froze.

The guard, James, who'd wished me happy birthday just last week, had his back to me. But something was wrong with how he was standing. Too still. When he turned, his eyes were vacant, a thin line of blood trickling from his nose.

"Stop her," Raven commanded from the top of the stairs, and James moved toward me with jerky steps.

"James, it's me, Calla!" I backed away as he advanced.

"He can't hear you," Blake said, appearing behind Raven, hastily wrapped in a robe. "Just come back upstairs, Calla. We need to talk about what you saw."

James lunged for me. In the struggle, something in me snapped, a burst of strength I didn't know I had. I shoved him hard, and he flew backward, crashing into the marble table in the foyer. The crack of his skull against the edge was sickening.

Blood pooled beneath his head. He stayed still and didn't move.

"Oh my god," I whispered, staring at my hands. What had I done?

"Interesting," Raven murmured, descending the stairs with inhuman grace. "Very interesting."

A sudden, crippling pain doubled me over, like someone had punched straight through my gut. I gasped, clutching my stomach as fire seemed to spread through my veins.

Raven approached, sniffing the air around me. Her eyes widened. "Impossible," she whispered. "A werewolf? At your age, just turning?" She grabbed my chin, forcing me to look at her. "Who are your parents, girl?"

Werewolf? The word made no sense, yet something deep inside me responded to it, a twisting, turning thing trying to claw its way out.

"Blake!" I cried out, confused and terrified.

My husband stood on the stairs, watching with clinical detachment. "Bring her back up, Raven. The Order will want to know about this development."

The betrayal in those words gave me the surge of adrenaline I needed. I twisted free of Raven's grip while she was distracted, her confusion giving me precious seconds. I bolted for the servants' entrance at the back of the house.

"Let her go," I heard Blake say as I ran. "She won't get far. Not like this."

The cool night air hit my face as I burst outside, the manicured lawns of our estate stretching before me. The pain in my stomach was getting worse, but I pushed through it, running for the small staff parking lot where my old Camry sat, the car Blake had wanted me to get rid of years ago.

"A senator's wife should drive better," he'd said. Tonight, I was grateful for my stubbornness.

The key was where I always kept it, in the magnetic box under the wheel well. My hands shook so badly I could barely get it into the ignition.

As the engine roared to life, I caught movement in my rearview mirror, Raven, standing at the edge of the driveway, watching me with predatory stillness. She wasn't chasing. Why wasn't she chasing?

I didn't wait to find out. I gunned the engine and tore down the driveway, crashing through the decorative gate at the end.

Highway signs blurred as I drove west, putting as much distance as I could between myself and whatever nightmare I'd just witnessed. My mind raced faster than the car.

Fangs. Blood. Werewolf.

None of it made sense, yet the pain twisting through my body felt terribly real. I gripped the steering wheel so hard my knuckles went white, trying to focus on the road as another wave of agony washed over me.

At a truck stop bathroom an hour later, I cut the tracking chip out of my designer watch with shaking hands, watching it circle the drain. My phone went into the toilet of the next stall. Blake had given me both, expensive gifts that were really just leashes.

Back on the highway, the pain was getting harder to ignore. My vision blurred at the edges, and sounds were becoming... strange. The rumble of passing trucks was deafening, while I could suddenly hear conversations from cars I passed.

A green sign appeared in my headlights:

WELCOME TO RAVENRIDGE.

Something about the name called to me. I took the exit without thinking, following a winding road that led to what looked like a small town nestled in a valley.

My car began to sputter just as the town came into view. The dashboard lights flickered, then died completely. The engine followed suit, leaving me coasting to a stop at the side of the road, still a mile from town.

"No, no, no," I muttered, turning the key uselessly. "Not now."

I looked at the dark road ahead and the town lights in the distance. I had no choice.

The moment I stepped out of the car, something shifted in the air around me. It felt like walking through water, an invisible barrier that pressed against my skin for a heart-stopping moment before letting me pass.

Each step toward Ravenridge became harder than the last. The pain that had been building all night suddenly exploded through me like wildfire. I dropped to my knees on the rough asphalt, a scream tearing from my throat as I felt something moving under my skin.

It felt like my bones were breaking, reshaping themselves. My vision swam, colors bleeding into each other as tears streamed down my face.

"Help," I whispered, though there was no one to hear.

The last thing I saw before darkness claimed me was the harsh glare of motorcycle headlights cutting through the night, bearing down on where I lay collapsed in the middle of the road.

And then nothing.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
155 Chapters
ตอนที่ 1 ข้าล่วงเกินอ๋องปีศาจผู้นั้นเข้าแล้ว
กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!"หลบเร็ว ปีศาจมา หลบเร็ว~""แง~ ท่านแม่ข้ากลัวปีศาจ"เสียงกระดิ่งที่ห้อยอยู่บนรถม้าคันหรู เคลื่อนตัวผ่านตลาดใจกลางเมืองหลวง ผู้คนที่เดินเตร็ดเตร่ซื้อของอยู่ในตลาดต่างวิ่งหลบอย่างรู้โดยทั่วกัน ไม่ใช่เรื่องที่เห็นกันบ่อยนักแต่ทุกคราที่เห็นรถม้าคันนี้เคลื่อนตัวผ่านมา ทุกคนก็ต่างหวาดกลัวไปตามๆกัน ข่าวร่ำลือว่าเจ้าของรถม้าที่นั่งอยู่ด้านในหน้าตาอัปลักษณ์ยิ่งกว่าปีศาจ ภายใต้หน้ากากเหล็กครึ่งหน้ามีดวงตาแดงก่ำ หากผู้ใดได้สบตเข้าจะทำให้ดวงตกและมีเรื่องอัปมงคลติดตัว แต่ความน่ากลัวกลับมิได้มาจากรูปลักษณ์เพียงอย่างเดียว มีคนเคยวิ่งตัดหน้ารถม้า ตกดึกในคืนนั้นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเจอตัวอีกทีก็กลายเป็นศพถูกทิ้งริมลำธาร เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยถูกแส้เฆี่ยนจนตาย ทุกคนต่างลงความเห็นว่าหากมิใช่ฝีมือของอ๋องปีศาจผู้นั้นแล้วจะเป็นใคร ฮี้~ ตุบ!เสียงม้าร้องดังตามด้วยเสียงร่างบางล้มกระแทกพื้น เมื่อหญิงสาวมั่วแต่วิ่งจนไม่ได้ดูทางจึงเผลอวิ่งตัดหน้ารถม้า และชนเข้ากับข้าวของที่อยู่ข้างทาง หัวใจของนางสั่นรัวด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นสัญลักษณ์กระดิ่งที่ห้อยอยู่หน้ารถม้าครึ้ม! คร
Read more
ตอนที่ 2 เจียงซือหนิงเจ้าใจดีกับตัวเองมากหน่อย
"หนิงเออร์เจ้ากลับมาได้เสียที" ทันทีที่หญิงสาวมาถึงเรือนไม้เล็กๆท้ายตลาด ลู่เมิ่งฮวาผู้เป็นมารดาก็เข้ามาหาบุตรสาวช่วยถือของอย่างใส่ใจ ครึ้ม! ซ่า~ เจียงซือหนิงมาถึงเรือนไม่ถึงเสี้ยววินาทีฝนที่ตั้งเค้ามานานก็ตกลงมา มือเรียวขาวยื่นไปรองน้ำฝนที่โปรยปรายมาตามร่องชายคา อย่างน้อยในความโชคร้ายของวันนี้ ก็ยังโชคดีอยู่บ้างที่ไม่ต้องเปียกฝนอยู่ด้านนอก "วันนี้เจ้าพักเถิด อาหารมื้อเย็นแม่จะจัดการเอง" ลู่เมิ่งฮวาเอ่ยบอกบุตรสาว เจียงซือหนิงพยักหน้ารับก่อนจะเข้าไปพักในห้อง วันนี้หญิงสาวเหนื่อยมากจริงๆ เพราะครอบครัวตกอัพจากพ่อค้าผู้ร่ำรวย เคยมีจวนใหญ่ให้อยู่อาศัย กินอิ่มนอนหลับ กลับต้องย้ายมาอยู่เรือนไม้เล็กๆเช่นนี้ มันเล็กเกินไปสำหรับคนเกือบสิบคน แต่สำหรับนางแล้วนี่ไม่ได้แตกต่างจากเดิมมากหนัก คราก่อนก็มิได้เป็นบุตรที่รักและโปรดปราณของท่านพ่อเสียเท่าไหร่ นางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุคนที่สองของตระกูลเจียง ทุกวันนี้ต้องออกไปทำงานเพื่อซื้ออาหารกลับมาเลี้ยงคนที่เรือนด้วยเงินที่น้อยนิด เจียงฮุ่ยหมิงบิดาของนางไม่กล้าออกไปพบหน้าผู้คนเพราะความอับอาย ส่วนพี่น้องคนอื่นๆที่เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไหนเลยจะทำเ
Read more
ตอนที่ 3 มาแล้วหรือ ข้ารอเจ้าเสียนาน
"มีผู้ใดอยู่หรือไม่ ข้าขอเข้าไปนะเจ้าคะ"หญิงสาวตะโกนอีกครั้งหลังไม่มีผู้ใดตอบกลับมา ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีสายตาหลายคู่จับจ้องมา จนมิอาจฝืนทนอยู่ด้านนอกอีกต่อไปได้แล้วเอี๊ยด~เสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก มือเรียวไม่ลืมที่จะปิดมันลงเช่นเดิม เมื่อเข้าไปด้านในแล้วกลับพบว่าต่างจากด้านนอกราวกับคนละโลก ที่นี่ช่างดูใหญ่โตและหรูหรา มีตะเกียงไฟสีสันสวยงามประดับประดายิ่งกว่าสรวงสวรรค์"หรือข้าตายไปแล้วจริงๆ"หญิงสาวพึมพำออกมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเดินสำรวจภายในตำหนัก กริ๊งๆเสียงกระดิ่งดังขึ้นที่บริเวณที่หนึ่ง เสียงมันคุ้นจนนางต้องหยุดฟังให้ชัดๆอีกครั้ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมันที่ใด เท้าเรียวก้าวไปตามเสียงโดยที่ไม่ต้องคิด ก่อนจะพบว่าที่บนเตียงใหญ่มีคนผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่ ดวงตางามกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ไล่มองคนผู้นั้นตั้งแต่เท้าขึ้นไป อาภรณ์ตัวในสีขาวสะอาดตา ชายหนุ่มนั่งชันแขนกับหมอน อาภรณ์บริเวณหน้าอกดูไม่เรียบร้อย หลุดรุ่นจนเผยให้เห็นหน้าอกกว้าง มันทั้งขาวเนียนและบึกบึนสมชายชาตรี ผมยาวดำสลวยยิ่งกว่าสตรี ก่อนจะไล่ไปที่ใบหน้าของคนผู้นั้น ดวงตางามหรี่ตามองให้ชัด เนื่องด้วยบริเวณ
Read more
ตอนที่ 4 สุนัขมันยังลูกมันมากกว่าท่าน
"เพราะตอนนี้สภาพของตระกูลเจียงเริ่มถึงทางตัน เมื่อสามวันก่อนได้รับจดหมายจากวังหลวงให้พี่ชายของเจ้าเข้าวังไปเป็นขันที เจ้าก็รู้ว่าบุรุษแคว้นต้าโจว หากมิได้เป็นขุนนางหรือเป็นทหารในกองทัพก็ต้องเข้าวัง""แล้วมันเรื่องอันใดที่ต้องมาทำร้ายท่านแม่""ตระกูลเจียงมีเพียงเหยียนเออร์ที่เป็นบุรุษ หากเป็นขันทีแล้วจะเป็นผู้สืบทอดตระกูลได้เช่นไร อีกทั้งงานบ่าวเช่นนั้นเขาไม่มีทางทำได้ด้วย""ยังต้องการผู้สืบทอดตระกูลอันใดอีก ตอนนี้ก็อดมื้อกินมื้อจนจะตายกันอยู่แล้ว ข้ามิเห็นมีผู้ใดออกไปทำงานหาอาหารเข้าเรือนเลยสักคน"หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยความโมโห กล้าดีเช่นไรที่มารังแกมารดาของนางเช่นนี้"เพราะงั้น.....เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เหยียนเออร์ถูกส่งตัวเข้าวัง ท่านพ่อของเจ้าจึงตั้งใจจะมอบเจ้าให้กับอู๋ห่าวหยู เพื่อนำเงินค่าสินสอดมาติดสินบนเจ้าหน้าที่ให้เหยียนเออร์ได้เป็นอิสระ"ปัง!ทันทีที่ลู่เมิ่งเหยาเอ่ยจบหญิงสาวก็ทุบที่พื้นโต๊ะด้วยความโมโห ตอนนี้นางเอ่ยอะไรไม่ออกจริงๆ มันจุกจนพูดไม่ออก เพื่อบุตรชายที่รักบิดาถึงกลับขายนางบุตรสาวที่ไม่เป็นที่โปรดปรานให้ผู้อื่น เจียงซือหนิงรับรู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้รักหรือเห็นนางเป็นลูก
Read more
ตอนที่ 5 ข้ามิได้โง่งมเหมือนบุตรสาวบุตรชายคนอื่นๆของท่าน
"ไม่นะเจ้าคะท่านพ่อ ข้าไม่มีวันแต่งกับอู๋ห่าวหยูผู้นั้น"เจียงหลี่ฮวาที่แอบฟังอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาบอกผู้เป็นบิดาทันที เจียงฮุ่ยหมิงมองบุตรสาวอันเป็นที่รัก เขาเลี้ยงดูนางมาอย่างดี ทั้งเรื่องความสามารถและรูปลักษณ์ เพื่อที่วันหนึ่งนางจะได้แต่งกับคุณชายตระกูลขุนนางดีๆ อนาคตนางยังอีกยาวไกล เขาไม่มีวันให้นางต้องแต่งกับบุรุษที่มีเพียงเงินทอง แต่ไร้อำนาจอย่างอู๋ห่าวหยูแน่เจียงซือหนิงมองใบหน้าของผู้เป็นบิดาที่พยักหน้าก็ยิ่งคับแค้นใจ นางไม่ได้อิจฉาแต่รับไม่ได้กับความอยุติธรรมนี้"หากเจ้ามิแต่ง เช่นนั้นข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่น"เจียงฮุ่ยหมิงเอ่ยพลางมองไปยังลู่เมิ่งเหยา "ท่านจะทำอันใดท่านแม่ของข้า"หญิงสาวมองตามสายตาเอ่ยถามเสียงสั่น ขณะที่น้ำตานองหน้า"ก็ในเมื่อเจ้ามิทำตามที่ข้าบอก เช่นนั้นก็ให้ผู้ที่ยอมทำแทนเจ้าได้ทำส่ะสิ""พูดบ้าอะไรของท่าน นางคือภรรยาของท่าน คนที่อยู่เคียงข้างท่านมานับสิบปีนะ"เจียงซือหนิงไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากของคนที่นางเคยเรียกว่าบิดา บุรุษตรงหน้าเกินเยียวยาแล้วจริงๆ เช่นนี้ไม่ต่างจากอสูรร้ายที่มีจิตใจต่ำตมด้วยซ้ำ"เมิ่งเหยานะเมิ่งเหยา เจ้าเลี้ยงบุตร
Read more
ตอนที่ 6 เข้าวัง
หนึ่งเดือนผ่านไปครึ้ม! ครืน~เสียงฟ้าร้องดังสนั่นตลอดทั้งคืน จนตอนนี้ยามอิ๋นแล้วด้านนอกฝนยังตกไม่หยุด เจียงซือหนิงมองไปยังมารดาที่นอนข้างๆยังคงหลับสนิท จึงค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกห้อง แสงตะเกียงถูกจุดเพิ่มแสงสว่างหญิงสาวเดินหิ้วเข้าห้องอาบน้ำไป อาภรณ์ตัวในสีขาวถูกเปลื้องออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด ทรวดทรงของสตรีที่สมบูรณ์แบบ มือเรียวดึงปิ่นปักผมออก ปล่อยมวยผมให้สยายลงมาปิดเอวคอด ก่อนจะก้าวเท้าลงไปแช่ตัวในอ่างไม้ มือเรียวลูบไล้ผิวกายให้สะอาดหมดจรด ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ที่นางจะได้ภูมิใจในร่างของสตรีเช่นนี้อีก ชะตากรรมนับจากวันนี้ไปจนอีกสองปีข้างหน้า หวังเพียงนางจะผ่านมันไปได้อย่างราบรื่น"ข้าจะอดทนจนกว่าลูกท้อจะสุก"หญิงสาวพึมพำออกมากับตัวเอง คำพูดแสนเรียบง่ายที่นางใช้ให้กำลังใจตัวเองเมื่อต้องผ่านเรื่องที่ยากลำบาก เจียงซือหนิงลุกออกจากอ่างน้ำ ตัดเล็มผมดำที่ยาวเกินบุรุษมากเกินไป มวยผมเอาไว้ด้านบนสุดให้เรียบร้อย มือเรียวเอื้อมไปหยิบผ้าขาวที่เตรียมเอาไว้ จากนั้นเอามาพันรอบหน้าอกจนแน่ใจแล้วว่ามันรัดแน่นไม่มีทางหลุด แล้วหยิบอาภรณ์บุรุษมาสวมทับ จากนั้นเดินไปนั่งที่หน้ากระจ
Read more
ตอนที่ 7 เสียงกระดิ่งในความฝัน
"แสดงป้ายชื่อของเจ้ามา"เจ้าหน้าที่ส่งเสียงบอกเมื่อเห็นว่ามั่วแต่คุยกัน เจียงซือหนิงรีบยื่นป้ายชื่อให้ทันที"เจียงเสวียนเหยียน"เจ้าหน้าที่อ่านป้ายชื่อพร้อมมองหน้าอย่างวิเคราะห์ ทำเอาหญิงสาวต้องก้มหน้าลงเกรงว่าจะมีพิรุจ"มะมะมีอันใดหรือขอรับ""หน้าเจ้าหวานมิเหมือนบุรุษสักนิด""ผู้ใดก็บอกว่าข้าหน้าตาเหมือนท่านแม่ขอรับ"เจียงซือหนิงรีบหาข้อแก้ตัว รูปร่างได้แต่ใบหน้าที่พยายามปลอมตัวเป็นบุรุษนี่สิยากยิ่ง"ข้องใจอันใดน้องชายข้าหรือ"มู่เฉินเอ่ยขึ้น เจ้าหน้าที่ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะยื่นป้ายหยกให้นาง"เอาไป"เมื่อเห็นว่าไม่มีพิรุจอันใดจึงถูกปล่อยเข้ามา ส่วนป้ายชื่อจะถูกยึดเอาไว้ ในวังจะใช้ป้ายหยกแกะสลักชื่อห้อยเอวแทน หญิงสาวผ่านเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ที่จริงนางไม่เป็นกังวลมากนัก เพียงเข้ามาเป็นขันทีคอยรับใช้มิได้สำคัญอันใด กลุ่มคนอย่างพวกนางก็แค่รับใช้ในสวน จับจอบจับเสียมเท่านั้น มิเหมือนขันทีมีตำแหน่งที่คอยรับใช้ข้างกายเชื้อพระวงศ์พวกนั้น"แล้วเจ้ามีต้องตรวจหรือ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามมู่เฉินด้วยความแปลกใจ แม้แต่ป้ายชื่อชายหนุ่มก็ไม่ต้องแลกด้วยซ้ำ"จะบอกเจ้าเอาไว้ ข้ามันคนไม่ธรรมดา เพราะงั้นน้
Read more
ตอนที่ 8 นี่มันตำหนักในความฝันมิใช่หรือ
3 วันผ่านไปณ ตำหนักจิ่งหยางเจียงซือหนิงยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ทางเข้าตำหนักด้วยใบหน้าเศร้าหมองไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ คำพูดของมู่เฉินก่อนหน้านี้ไม่จริงสักนิด ดวงนางอาภัพมาตั้งแต่เกิดแล้วและก็คงยังอาภัพไปจนวันตายเป็นแน่ ระยะเวลาสองปีต่อจากนี้จะรักษาชีวิตให้ผ่านพ้นไปเช่นไรกัน "ข้าเป็นขันทีใหม่ขอรับ"หญิงสาวเอ่ยบอกทหารที่เฝ้าหน้าประตูใหญ่พร้อมยื่นป้ายหยกตัวเองให้ ตอนที่เข้ามาในวังหลวงจะมีพู่ห้อยหยกสีเขียว แต่เมื่อโดนตอนแล้วพู่ห้อยหยกจะเปลี่ยนเป็นสีแดง ซึ่งกว่าจะเอาตัวรอดการตอนของขันทีมาได้มิใช่เรื่องง่ายเลย"เข้าไปได้"ทหารเฝ้ายามเอ่ยพลางคืนป้ายหยกให้หญิงสาว แก๊ก!มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูไม้บานใหญ่ ทันทีที่ประตูเปิดลมเย็นก็พัดปะทะร่างบางทันที ใบหน้างามตาโตอ้าปากค้าง ด้านในตำหนักงดงามอีกทั้งใหญ่โต มีหลายเรือนเชื่อมกัน เท้าเรียวค่อยๆเดินเข้าไป ทางเข้ามีสวนไผ่อยู่ข้างหน้าดูสงบ และมีทางเดินทอดยาวเข้าไป"เหมือน....เหมือนภาพในความฝัน ทั้งที่ข้าเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกแท้ๆ"เจียงซือหนิงพึมพำกับตัวเองในขณะที่เดินเข้าไป ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาหยุดที่ตำหนักใหญ่ ต้นลูกท้ออยู่ด้านหน้าตำหนักตามที่นางค
Read more
ตอนที่ 9 หน้าเจ้าหวานเยี่ยงสตรี
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องตั้งแต่ยามอิ๋นดังขึ้น โชคดีที่หญิงสาวตื่นมาเตรียมตัวก่อนมิเช่นนั้นเกรงว่าคงมิทัน หญิงสาวหมุนกายหน้ากระจกทองแดงเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยตนเอง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง "ว๊าว~" ทันทีที่ประตูเปิดออกบุรุษตรงหน้าก็อ้าปากข้างทันทีที่เห็น คนตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นขันทีเช่นเดียวกัน เขาสวมแว่นเล็กๆอีกทั้งมิได้สูงกว่านางมากนัก ตัวก็ผอมบางเหมือนสตรี นี่คงเป็นเหตุผลที่ไม่ค่อยมีใครสงสัยนางเท่าใด "น้องชายเจ้าใบหน้ามิคมเข้มเหมือนบุรุษอย่างที่ทหารหน้าตำหนักบอกกันจริงๆด้วย เห็นทีว่าชายาขันทีหน้าหวานในเรือน ข้าคงตกเป็นที่สองเสียแล้ว" "หน้าหวานอันใด ข้าเป็นบุรุษทั้งแท่ง" เจียงซือหนิงรีบปฏิเสธทันทีด้วยความไม่พอใจ "ขออภัยข้าเพียงหยอกล้อเจ้าเล่นเท่านั้น มิคิดว่าเจ้าจะโมโหถึงเพียงนี้" บุรุษตรงหน้าเอ่ยพลางเกาท้อยทอยแก้เขิน เขาลืมไปว่ามิใช่ทุกคนที่จะอยากหน้าหวานเหมือนเขา ปกติเขาก็อัธยาศัยดีเช่นนี้ คนที่ชอบพูดกลับต้องมารับใช้ตำหนักที่ผู้คนน้อยจนนับนิ้วได้ก็รู้สึกเหงาปากมิน้อย "ข้าลืมแนะนำตัว ข้านามไฉรั่ว พ่อบ้านฉางตงให้ข้ามาพาเจ้าเดินดูรอบตำหนักแล้วก็พาเจ้าไปเรือนหลานฮวา
Read more
ตอนที่ 10 มิเหมือนบุรุษ
"แล้วทำไมเรือนต่างๆถึงเป็นชื่อดอกไม้หมด ชินอ๋องเป็นบุรุษมิใช่หรือ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามไฉรั่วด้วยความไม่เข้าใจ ขณะเดินสำรวจในบริเวณรอบตำหนัก"ข้าเองก็มิรู้เหมือนกัน ตั้งแต่มาอยู่ก็มิเคยสงสัยเรื่องนี้ เอ่อ! แล้วอีกอย่างหากว่าเจ้าบังเอิญพบชินอ๋องแล้วมีโอกาสได้พูดคุย มิต้องใช้คำราชาศัพท์เช่นเดียวกับเชื้อพระวงศ์คนอื่น""ได้! ข้าจะจำไว้""เช่นนั้นหากเจ้ามีคำถามก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ต่อไปข้าจะพาเจ้าไปที่เรือนหลานฮวา ที่เจ้าต้องคอยดูแล"เสียงของทั้งคู่ที่สนทนากันดังพอทำให้คนตัวโตที่นั่งกินอาหารเช้าอยู่ที่ศาลาไม้ริมสระบัวได้ยิน จื่อช่งที่รู้หน้าที่รีบส่งสัญญาณให้ไฉรั่วรู้ทันที "ขออภัยชินอ๋องขอรับ""ขออภัยชินอ๋องขอรับ"ไฉรั่วเอ่ยพลางทำหน้าคารวะ หญิงสาวตกใจรีบทำตามโดยที่ยังไม่ได้เห็นหน้าชายหนุ่มด้วยซ้ำ ก้มหน้าเอ่ยออกไปด้วยความร้อนรน นางไม่เคยพบหน้าเขามาก่อนสองครั้งที่ผ่านมาก็เห็นเพียงไกลๆเท่านั้น อีกทั้งเขายังนั่งอยู่ในรถม้า จื่อซ่งโบกมือไล่ทั้งคู่ให้ออกไป ไฉรั่วและหญิงสาวจึงรีบทำความเคารพและก้มหน้าออกไป"เดี๋ยว!"เสียงทุ่มดังขึ้นหยุดฝีเท้าคนทั้งคู่ "ขันทีใหม่หรือ ข้ามิคุ้นหน้า"โจวเทียนหลานเอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status