ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ

"หนิงเออร์เจ้ากลับมาได้เสียที" ทันทีที่หญิงสาวมาถึงเรือนไม้เล็กๆท้ายตลาด ลู่เมิ่งฮวาผู้เป็นมารดาก็เข้ามาหาบุตรสาวช่วยถือของอย่างใส่ใจ ครึ้ม! ซ่า~ เจียงซือหนิงมาถึงเรือนไม่ถึงเสี้ยววินาทีฝนที่ตั้งเค้ามานานก็ตกลงมา มือเรียวขาวยื่นไปรองน้ำฝนที่โปรยปรายมาตามร่องชายคา อย่างน้อยในความโชคร้ายของวันนี้ ก็ยังโชคดีอยู่บ้างที่ไม่ต้องเปียกฝนอยู่ด้านนอก "วันนี้เจ้าพักเถิด อาหารมื้อเย็นแม่จะจัดการเอง" ลู่เมิ่งฮวาเอ่ยบอกบุตรสาว เจียงซือหนิงพยักหน้ารับก่อนจะเข้าไปพักในห้อง วันนี้หญิงสาวเหนื่อยมากจริงๆ เพราะครอบครัวตกอัพจากพ่อค้าผู้ร่ำรวย เคยมีจวนใหญ่ให้อยู่อาศัย กินอิ่มนอนหลับ กลับต้องย้ายมาอยู่เรือนไม้เล็กๆเช่นนี้ มันเล็กเกินไปสำหรับคนเกือบสิบคน แต่สำหรับนางแล้วนี่ไม่ได้แตกต่างจากเดิมมากหนัก คราก่อนก็มิได้เป็นบุตรที่รักและโปรดปราณของท่านพ่อเสียเท่าไหร่ นางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุคนที่สองของตระกูลเจียง ทุกวันนี้ต้องออกไปทำงานเพื่อซื้ออาหารกลับมาเลี้ยงคนที่เรือนด้วยเงินที่น้อยนิด เจียงฮุ่ยหมิงบิดาของนางไม่กล้าออกไปพบหน้าผู้คนเพราะความอับอาย ส่วนพี่น้องคนอื่นๆที่เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไหนเลยจะทำเ

"เพราะตอนนี้สภาพของตระกูลเจียงเริ่มถึงทางตัน เมื่อสามวันก่อนได้รับจดหมายจากวังหลวงให้พี่ชายของเจ้าเข้าวังไปเป็นขันที เจ้าก็รู้ว่าบุรุษแคว้นต้าโจว หากมิได้เป็นขุนนางหรือเป็นทหารในกองทัพก็ต้องเข้าวัง""แล้วมันเรื่องอันใดที่ต้องมาทำร้ายท่านแม่""ตระกูลเจียงมีเพียงเหยียนเออร์ที่เป็นบุรุษ หากเป็นขันทีแล้วจะเป็นผู้สืบทอดตระกูลได้เช่นไร อีกทั้งงานบ่าวเช่นนั้นเขาไม่มีทางทำได้ด้วย""ยังต้องการผู้สืบทอดตระกูลอันใดอีก ตอนนี้ก็อดมื้อกินมื้อจนจะตายกันอยู่แล้ว ข้ามิเห็นมีผู้ใดออกไปทำงานหาอาหารเข้าเรือนเลยสักคน"หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยความโมโห กล้าดีเช่นไรที่มารังแกมารดาของนางเช่นนี้"เพราะงั้น.....เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เหยียนเออร์ถูกส่งตัวเข้าวัง ท่านพ่อของเจ้าจึงตั้งใจจะมอบเจ้าให้กับอู๋ห่าวหยู เพื่อนำเงินค่าสินสอดมาติดสินบนเจ้าหน้าที่ให้เหยียนเออร์ได้เป็นอิสระ"ปัง!ทันทีที่ลู่เมิ่งเหยาเอ่ยจบหญิงสาวก็ทุบที่พื้นโต๊ะด้วยความโมโห ตอนนี้นางเอ่ยอะไรไม่ออกจริงๆ มันจุกจนพูดไม่ออก เพื่อบุตรชายที่รักบิดาถึงกลับขายนางบุตรสาวที่ไม่เป็นที่โปรดปรานให้ผู้อื่น เจียงซือหนิงรับรู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้รักหรือเห็นนางเป็นลูก

หนึ่งเดือนผ่านไปครึ้ม! ครืน~เสียงฟ้าร้องดังสนั่นตลอดทั้งคืน จนตอนนี้ยามอิ๋นแล้วด้านนอกฝนยังตกไม่หยุด เจียงซือหนิงมองไปยังมารดาที่นอนข้างๆยังคงหลับสนิท จึงค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกห้อง แสงตะเกียงถูกจุดเพิ่มแสงสว่างหญิงสาวเดินหิ้วเข้าห้องอาบน้ำไป อาภรณ์ตัวในสีขาวถูกเปลื้องออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด ทรวดทรงของสตรีที่สมบูรณ์แบบ มือเรียวดึงปิ่นปักผมออก ปล่อยมวยผมให้สยายลงมาปิดเอวคอด ก่อนจะก้าวเท้าลงไปแช่ตัวในอ่างไม้ มือเรียวลูบไล้ผิวกายให้สะอาดหมดจรด ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ที่นางจะได้ภูมิใจในร่างของสตรีเช่นนี้อีก ชะตากรรมนับจากวันนี้ไปจนอีกสองปีข้างหน้า หวังเพียงนางจะผ่านมันไปได้อย่างราบรื่น"ข้าจะอดทนจนกว่าลูกท้อจะสุก"หญิงสาวพึมพำออกมากับตัวเอง คำพูดแสนเรียบง่ายที่นางใช้ให้กำลังใจตัวเองเมื่อต้องผ่านเรื่องที่ยากลำบาก เจียงซือหนิงลุกออกจากอ่างน้ำ ตัดเล็มผมดำที่ยาวเกินบุรุษมากเกินไป มวยผมเอาไว้ด้านบนสุดให้เรียบร้อย มือเรียวเอื้อมไปหยิบผ้าขาวที่เตรียมเอาไว้ จากนั้นเอามาพันรอบหน้าอกจนแน่ใจแล้วว่ามันรัดแน่นไม่มีทางหลุด แล้วหยิบอาภรณ์บุรุษมาสวมทับ จากนั้นเดินไปนั่งที่หน้ากระจ

3 วันผ่านไปณ ตำหนักจิ่งหยางเจียงซือหนิงยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ทางเข้าตำหนักด้วยใบหน้าเศร้าหมองไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ คำพูดของมู่เฉินก่อนหน้านี้ไม่จริงสักนิด ดวงนางอาภัพมาตั้งแต่เกิดแล้วและก็คงยังอาภัพไปจนวันตายเป็นแน่ ระยะเวลาสองปีต่อจากนี้จะรักษาชีวิตให้ผ่านพ้นไปเช่นไรกัน "ข้าเป็นขันทีใหม่ขอรับ"หญิงสาวเอ่ยบอกทหารที่เฝ้าหน้าประตูใหญ่พร้อมยื่นป้ายหยกตัวเองให้ ตอนที่เข้ามาในวังหลวงจะมีพู่ห้อยหยกสีเขียว แต่เมื่อโดนตอนแล้วพู่ห้อยหยกจะเปลี่ยนเป็นสีแดง ซึ่งกว่าจะเอาตัวรอดการตอนของขันทีมาได้มิใช่เรื่องง่ายเลย"เข้าไปได้"ทหารเฝ้ายามเอ่ยพลางคืนป้ายหยกให้หญิงสาว แก๊ก!มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูไม้บานใหญ่ ทันทีที่ประตูเปิดลมเย็นก็พัดปะทะร่างบางทันที ใบหน้างามตาโตอ้าปากค้าง ด้านในตำหนักงดงามอีกทั้งใหญ่โต มีหลายเรือนเชื่อมกัน เท้าเรียวค่อยๆเดินเข้าไป ทางเข้ามีสวนไผ่อยู่ข้างหน้าดูสงบ และมีทางเดินทอดยาวเข้าไป"เหมือน....เหมือนภาพในความฝัน ทั้งที่ข้าเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกแท้ๆ"เจียงซือหนิงพึมพำกับตัวเองในขณะที่เดินเข้าไป ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาหยุดที่ตำหนักใหญ่ ต้นลูกท้ออยู่ด้านหน้าตำหนักตามที่นางค

"แล้วทำไมเรือนต่างๆถึงเป็นชื่อดอกไม้หมด ชินอ๋องเป็นบุรุษมิใช่หรือ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามไฉรั่วด้วยความไม่เข้าใจ ขณะเดินสำรวจในบริเวณรอบตำหนัก"ข้าเองก็มิรู้เหมือนกัน ตั้งแต่มาอยู่ก็มิเคยสงสัยเรื่องนี้ เอ่อ! แล้วอีกอย่างหากว่าเจ้าบังเอิญพบชินอ๋องแล้วมีโอกาสได้พูดคุย มิต้องใช้คำราชาศัพท์เช่นเดียวกับเชื้อพระวงศ์คนอื่น""ได้! ข้าจะจำไว้""เช่นนั้นหากเจ้ามีคำถามก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ต่อไปข้าจะพาเจ้าไปที่เรือนหลานฮวา ที่เจ้าต้องคอยดูแล"เสียงของทั้งคู่ที่สนทนากันดังพอทำให้คนตัวโตที่นั่งกินอาหารเช้าอยู่ที่ศาลาไม้ริมสระบัวได้ยิน จื่อช่งที่รู้หน้าที่รีบส่งสัญญาณให้ไฉรั่วรู้ทันที "ขออภัยชินอ๋องขอรับ""ขออภัยชินอ๋องขอรับ"ไฉรั่วเอ่ยพลางทำหน้าคารวะ หญิงสาวตกใจรีบทำตามโดยที่ยังไม่ได้เห็นหน้าชายหนุ่มด้วยซ้ำ ก้มหน้าเอ่ยออกไปด้วยความร้อนรน นางไม่เคยพบหน้าเขามาก่อนสองครั้งที่ผ่านมาก็เห็นเพียงไกลๆเท่านั้น อีกทั้งเขายังนั่งอยู่ในรถม้า จื่อซ่งโบกมือไล่ทั้งคู่ให้ออกไป ไฉรั่วและหญิงสาวจึงรีบทำความเคารพและก้มหน้าออกไป"เดี๋ยว!"เสียงทุ่มดังขึ้นหยุดฝีเท้าคนทั้งคู่ "ขันทีใหม่หรือ ข้ามิคุ้นหน้า"โจวเทียนหลานเอ