INICIAR SESIÓN"ข้ารู้มาว่าเจ้ามีน้องสาวต่างมารดา เจ้าว่านางเป็นวรยุทธ์หรือไม่" "ทะทะทำไมหรือขอรับ" "หากนางมิเป็นวรยุทธ์ ข้าเกรงว่านางจะตายง่ายเกินไป เมื่อเทียบกับความผิดที่นางใจกล้าก่อเอาไว้" เมื่อตระกูลตกอับจากพ่อค้าที่ร่ำรวย สู่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ บุรุษชาวต้าโจวหากอายุครบ 18 ปี แล้วไม่ได้เป็นขุนนางหรือเกณฑ์ทหาร ต้องเข้าไปเป็นขันทีในวังสองปี งานบ่าวรับใช้เช่นนั้นไหนเลยคุณชายผู้เคยร่ำรวยจะทำได้ เพื่อไม่ให้ถูกจับเข้าคุก จึงส่งตัวน้องสาวต่างมารดาไปแทน สลัดคราบสตรีแต่งกายเป็นบุรุษ เป็นตัวตายตัวแทน เข้ามาเป็นขันทีในวังหลวง ตำหนักมีมากมาย แต่นางกลับได้มารับใช้อ๋องปีศาจในตำหนักต้องห้ามท้ายวัง ข่าวร่ำลือว่าเขาเดินสี่ข้า ใบหน้าน่ากลัว อีกทั่งรังเกียจสตรีเพราะเรื่องราวในอดีตที่โหดร้าย โชคชะตาที่รันทดนี้.....นางไม่รู้เลยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดถึงสองปีกลับออกไปหรือเปล่า
Ver másสองปีผ่านไปณ อำเภอหลงเจียภายในกระท่อมไม้ไผ่กลางป่าที่เงียบสงบ หากจะเรียกว่ากระท่อมก็ดูไม่ใช่ เพราะสถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่และสวยงาม ใหญ่โตกว่าบ้านเรือนชาวบ้านทั่วไปเสียซ้ำ หลังแต่งงานได้เพียงสามเดือน โจวเทียนหลานก็เลือกพาหญิงสาวออกเดินทางไกลเพื่อชื่นชมทิวทัศน์ภูเขากว้างใหญ่ ตามความฝันที่หญิงสาวเคยบอกไว้ วันนั้นหญิงสาวทำได้เพียงอ่านมันจากตำราที่เขาสั่ง วันนี้เป็นเขาที่พานางเดินทางไปทุกที่โจวเทียนหลานเอื้อมแขนไปให้เหยี่ยวบินมาเกาะที่แขน ก่อนจะดึงเอาจดหมายออกมาอ่านข้อความด้านใน"ข้าทำสำเร็จแล้ว ในที่สุดนางก็พ่ายแพ้ให้ความรักของข้าที่มอบให้มาโดยตลอด จี้เซี่ย ยามเฉิน พาตัวเล็กเดินทางมาให้ทัน ก่อนที่ข้าจะตัดขาดกับเจ้า เป็นสหายที่มีหนี้แค้นกันไปตลอดชีวิต หยางมู่อวิ๋น"โจวเทียนหลานอ่านจดหมายในกระดาษพร้อมฉีกยิ้ม เป็นจังหวะที่เจียงซือหนิงเดินเข้ามาพอดี"มีเรื่องน่ายินดีอันใดหรือเจ้าคะ"หญิงสาวเอ่ยถาม"มู่อวิ๋นและแม่นางไป๋ลู่""อย่าบอกนะเจ้าคะ ว่าทั้งคู่....""เดือนหน้าเราจะเดินทางกลับเมืองหลวง ไปร่วมงานสมรสของพวกเขากัน""จริงหรือเจ้าค่ะ ในที่สุดแม่นางไป๋ลู่ก็ยอมใจอ่อน แม่ทัพมู่อวิ๋นรูปงามและอ
เช้าวันถัดมาแสงอาทิตย์ปลายยามซื่อสาดส่องเข้ามาตามช่องลมในเรือน ร่างกายเปลี่ยนเปล่าของทั้งคู่ยังนอนหลับตาพริ้งเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากรสรักเมื่อคืน ทุกคนในจวนต่างมิมีผู้ใดเข้ามาปลุกคนทั้งคู่ มือหนากระชับร่างบางเข้ามากอดแน่นเมื่อได้ยินเสียงนกน้อยที่ร้องเบาๆด้านนอกเรือน เจียงซือหนิงขยับกายเข้าหาอกอุ่นทั้งที่ยังมิลืมตา โจวเทียนหลานจุมพิตที่หน้าผากเนียนเบาๆอย่างเอ็นดู"อรุนสวัสดิ์ฮูหยินของข้า"ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูเบาๆเพียงครั้งเดียวเพื่อไม่ให้รบกวนคนด้านใน โจวเทียนหลายห่มผ้าให้คนตัวเล็ก ก่อนจะสวมอาภรณ์ตัวในสีขาวเดินออกไปเปิดประตู "เรียนชินอ๋อง ข้ามาคอยปรนนิบัติฮูหยินเจ้าค่ะ"แม่นมมั่วหลานเอ่ยบอกชายหนุ่ม หลังวันแรกที่เข้าหอร่างกายของสตรีต้องรีบได้รับการฟื้นฟู มิเช่นนั้นอาจไม่สบายได้"นางยังมิตื่น ไว้ข้าจะเรียกเจ้ามาอีกที""เจ้าค่ะ""เอ่อ....มิเป็นอันใดเจ้าค่ะ ข้าอาบน้ำเองได้ มิต้องมีผู้ใดคอยปรนนิบัติ"บทสนทนาของทั้งคู่ดังพอที่จะทำให้หญิงสาวได้ยิน เจียงซือหนิงรีบปฏิเสธทันที ตั้งแต่โตมาไม่เคยมีผู้ใดปรนนิบัติตอนอาบน้ำเช่นไรนางก็ไม่ชิน โจวเทียนหลานโบกมือไล่ทุกคนให้ออกไปพลางปิดประตูแน่น ก่อนจ
"อื่อ~"หญิงสาวส่งเสียงในลำคอเมื่อมือหนาคลำบีบที่ยอดบุปผาทั้งสอง วนคลึงอยู่เช่นนั้นอย่างเบามือเสียงครางเบาๆ ของร่างเล็กยิ่งเพิ่มอารมณ์ในกายหนุ่ม มือหนาอีกข้างลูบไล้เอวคอดเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็หยุดที่หว่างขาเรียว เพียงเขาสัมผัสเบาๆ ร่างบางมีท่าทีสั่นไหวเล็กน้อย"ไม่ต้องกลัว ข้าจะทำให้ครั้งแรกของเราเต็มไปด้วยความทรงจำที่ดี"ริมฝีปากหนาครอบครองดื่มด่ำกับปลายยอดอกสีหวาน เงยหน้าปลอบคนตัวเล็กที่กำลังหลับตา ในขณะที่มือค่อยๆ ขยับวนที่ใจกลางความเป็นสาวเบาๆ จนช่องทางรักของนางฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวาน นิ้วเรียวค่อยๆ สอดใส่เข้าไปช้าๆ ร่างบางสั่นสะท้านจนเผลอใช้มือขยำศีรษะของเขา"ไม่ต้องเกร็ง เชื่อใจข้านะฮูหยิน"คำพูดของชายหนุ่มกระชิบบอกนางอย่างอ่อนโยน หญิงสาวพยักหน้าเชื่อใจเขา จากนั้นเลื่อนใบหน้าลงไปชกชิมน้ำรักของนาง ทำเอาร่างบางตัวสั่นเทาเพราะความเสียวซ่าน"อื่อ~ ท่านพี่ ข้า..."เมื่อเห็นว่านางผ่อนคลายแล้ว ครานี้เขาสอดนิ้วเข้าไปอีกครั้งนางไม่รู้สึกเจ็บเหมือนคราแรก ชายหนุ่มจึงเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้นอีก"ข้า....ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ""ชอบหรือไม่"ชายหนุ่มเอ่ยพลางกระดิกนิ้วเร็วขึ้นจนร่างบางดิ้
หลังเสร็จพิธีสมรส ส่งฝ่าบาทและลู่เมิ่งเหยากลับไปเสร็จแล้ว เจียงซือหนิงก็มารอชายหนุ่มที่เรือนหอ หน้าที่รับแขกเป็นหน้าที่ของฝ่ายเจ้าบ่าว แต่กระนั้นโจวเทียนหลานก็มิอาจให้นางต้องนั่งคอยเขาอยู่ที่เรือนหอนานได้ ยกสุราเพียงไม่ถึงสามจอกก็ส่งไม้ต่อให้สหายของเขาทั้งสามคนจัดการแทน ตรงดิ่งเข้ามาที่เรือนหอทันทีแก๊ก!เสียงประตูเปิดออก แม่นมมั่วหลานและสาวใช้อีกสองคนย่อกายทำความเคารพชายหนุ่มที่หน้าประตู พิธีมงคลยังไม่เสร็จ ต่อไปคือพิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ ยามธรรมเนียมแล้วลู่เมิ่งเหยาต้องอยู่ที่นี่เพื่ออวยพรคนทั้งคู่ด้วย แต่เพราะนางเป็นนักพรตหญิงควรละทางโลก เพียงมางานในวันนี้ก็มิใช่ข้อปฏิบัติที่ถูกต้องแล้ว"ไม้คานเจ้าค่ะ"แม่นมมั่วหลานยื่นไม้คานให้ชายหนุ่ม โจวเทียนหลานรับมาก่อนจะใช้มันเปิดผ้ามงคลออก เผยให้เห็นใบหน้าสตรีที่เขารักอย่างเต็มตา เจียงซือหนิงยิ้มกว้างให้เขา"วันนี้เจ้างามเหลือเกิน"คำพูดของชายหนุ่มทำให้ผู้ที่ได้ยินต่างอดยิ้มออกมามิได้ ชายหนุ่มอุ้มนางมานั่งที่เก้าอี้ไม้ แม่นมมั่วหลานคีบขนมใส่จานให้ทั้งคู่คนละหนึ่งชิ้น หญิงสาวจับตะเกียบและป้อนชายหนุ่ม โจวเทียนหลานเองก็ผลัดเปลี่ยนคีบขนมและป้อนห
รถม้าเคลื่อนตัวกลับตำหนักจิ่งหยาง เหตุการณ์ในรถม้าตอนนี้เหมือนอย่างสามวันที่แล้วมิมีผิด สภาพมอมแมมดูมิได้ อีกทั้งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลของนาง นั่งคดตัวอยู่ที่มุมรถม้า ดวงตาใสมองคนหน้าดุไม่ละสายตาเพราะรู้ว่าตอนนี้เขาคงรำคาญใจนางมากเป็นแน่ เพียงออกมาทำงานกับเขาวันแรกก็เกิดเรื่องอีกจนได้ ทั้งที่นางก็
ณ ตำหนักหลานฮวา"เฮ้อ~ เกือบไปแล้ว"เจียงซือหนิงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อหนีพ้นออกมาได้ ยามอยู่ต่อหน้าอ๋องปีศาจผู้นั้นแทบกลั้นหายใจตลอดเวลา แต่จะว่าไปเขาก็มิได้เดินสี่ขาเสียหน่อย แล้วเหตุใดถึงมีคนร่ำลือเช่นนั้นกัน"ข้าถามอีกเรื่องได้หรือไม่"เจียงซือหนิงเอ่ยถามไฉรั่ว"เรื่องอันใดหรือ""ข้าได้ยินข
"แล้วทำไมเรือนต่างๆถึงเป็นชื่อดอกไม้หมด ชินอ๋องเป็นบุรุษมิใช่หรือ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามไฉรั่วด้วยความไม่เข้าใจ ขณะเดินสำรวจในบริเวณรอบตำหนัก"ข้าเองก็มิรู้เหมือนกัน ตั้งแต่มาอยู่ก็มิเคยสงสัยเรื่องนี้ เอ่อ! แล้วอีกอย่างหากว่าเจ้าบังเอิญพบชินอ๋องแล้วมีโอกาสได้พูดคุย มิต้องใช้คำราชาศัพท์เช่นเดียวกับเชื
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องตั้งแต่ยามอิ๋นดังขึ้น โชคดีที่หญิงสาวตื่นมาเตรียมตัวก่อนมิเช่นนั้นเกรงว่าคงมิทัน หญิงสาวหมุนกายหน้ากระจกทองแดงเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยตนเอง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง "ว๊าว~" ทันทีที่ประตูเปิดออกบุรุษตรงหน้าก็อ้าปากข้างทันทีที่เห็น คนตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นขันทีเช่นเดียวก











