ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ

ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ

last updateÚltima actualización : 2026-07-15
Por:  NaiyanaEn curso
Idioma: Thai
goodnovel16goodnovel
No hay suficientes calificaciones
155Capítulos
1.5Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

"ข้ารู้มาว่าเจ้ามีน้องสาวต่างมารดา เจ้าว่านางเป็นวรยุทธ์หรือไม่" "ทะทะทำไมหรือขอรับ" "หากนางมิเป็นวรยุทธ์ ข้าเกรงว่านางจะตายง่ายเกินไป เมื่อเทียบกับความผิดที่นางใจกล้าก่อเอาไว้" เมื่อตระกูลตกอับจากพ่อค้าที่ร่ำรวย สู่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ บุรุษชาวต้าโจวหากอายุครบ 18 ปี แล้วไม่ได้เป็นขุนนางหรือเกณฑ์ทหาร ต้องเข้าไปเป็นขันทีในวังสองปี งานบ่าวรับใช้เช่นนั้นไหนเลยคุณชายผู้เคยร่ำรวยจะทำได้ เพื่อไม่ให้ถูกจับเข้าคุก จึงส่งตัวน้องสาวต่างมารดาไปแทน สลัดคราบสตรีแต่งกายเป็นบุรุษ เป็นตัวตายตัวแทน เข้ามาเป็นขันทีในวังหลวง ตำหนักมีมากมาย แต่นางกลับได้มารับใช้อ๋องปีศาจในตำหนักต้องห้ามท้ายวัง ข่าวร่ำลือว่าเขาเดินสี่ข้า ใบหน้าน่ากลัว อีกทั่งรังเกียจสตรีเพราะเรื่องราวในอดีตที่โหดร้าย โชคชะตาที่รันทดนี้.....นางไม่รู้เลยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดถึงสองปีกลับออกไปหรือเปล่า

Ver más

Capítulo 1

ตอนที่ 1 ข้าล่วงเกินอ๋องปีศาจผู้นั้นเข้าแล้ว

지강산과 함께한 4년은 허서령의 인생에서 가장 행복하고 즐거웠던 시간이었다. 이별 후 허서령은 5년을 울며 보냈다.

매일같이 눈물을 쏟은 건 아니었지만 지강산을 떠올리기만 하면 마음속에 장마라도 진 것처럼 축축하고 눅눅한 비가 내렸고 이내 눈시울도 뜨겁게 젖어 들곤 했다.

살면서 지강산을 다시 마주하게 될 날이 올 줄은 꿈에도 몰랐다.

백시욱이 주선한 술자리.

떠들썩한 룸 안으로 들어서자마자 자석에 이끌리듯 허서령의 시선이 익숙한 얼굴에 닿았다.

그 순간 심장이 튀어나올 것처럼 요동쳐 어찌할 바를 몰랐다. 정말 해일이라도 밀려온 것처럼 그녀의 마음을 뒤흔들었다.

주변의 소음이 멀어지고 지강산 말고는 아무것도 눈에 들어오지 않았다.

화이트 셔츠에 블랙 바지 차림의 지강산이 여전히 귀공자 같은 우아함을 풍기고 있었고 거기에 서늘한 분위기까지 풍겼다. 조각 같은 옆모습이 정말 흠잡을 데 없이 완벽했다.

지강산이 고개를 숙이고 휴대폰을 들여다보고 있었다.

과거의 기억이 스멀스멀 피어올랐다. 싱그러운 소년미를 풍기며 따스하고 햇살처럼 밝게 웃어주던 소년이 눈앞에 나타났다. 허서령을 품에 안고 어리광을 부리던 게 마치 어제 있었던 일 같았다.

“서령아, 뽀뽀해줘.”

하지만 어제가 아니라 무려 5년이라는 세월이 흘렀다. 이젠 전생의 일처럼 아득했다.

허서령의 손끝이 미세하게 떨렸고 가슴 깊숙한 곳에서부터 저릿한 통증이 번졌다. 어느새 눈시울도 붉어졌다. 도저히 지강산을 마주할 용기가 나지 않았고 그냥 이대로 도망치고 싶었다.

주춤거리던 허서령이 당황한 기색이 역력한 얼굴로 룸을 나가려 했다.

“서령 씨.”

백시욱이 허서령을 불러 세웠다.

“오자마자 왜 그냥 가요?”

허서령이 멈칫하더니 문고리를 꽉 잡았다.

룸 안에 있던 사람들의 시선이 일제히 허서령에게 쏠렸다. 오직 지강산만 예외였다. 휴대폰 화면을 넘기던 엄지손가락이 잠깐 멈칫했을 뿐 미동도 하지 않았다.

허서령이 숨을 길게 내뱉었다. 가슴을 짓누르는 답답함에 숨조차 쉬기 힘들었다.

첫사랑과의 재회가 너무나 당혹스럽고 민망했다. 더군다나 두 사람이 헤어질 때 다시는 안 볼 각오로 진흙탕 싸움을 벌이면서 헤어졌다.

“빨리 들어와요. 인혜도 곧 도착한대요.”

백시욱이 허서령을 재촉했다.

심인혜와 허서령은 어릴 적부터 함께 자란 절친이었다. 지난달 소개팅으로 만난 백시욱과 첫눈에 반해 초고속으로 연애를 시작하더니 결혼 날짜까지 다음 달 중순으로 잡아버렸다.

오늘 이 자리는 백시욱과 심인혜의 가장 친한 친구들이 미리 안면을 트고 결혼식 축하 공연도 상의하기 위해 마련한 자리였다.

심인혜의 계획은 들러리들이 춤을 추고 신랑 신부가 무대에서 사랑 노래를 부르는 것이었다. 돈독한 사이가 아니라면 이런 부탁을 들어주기 어려울 것이다.

허서령이 한참 동안 마음을 다잡은 뒤 안으로 들어갔다.

백시욱이 반갑게 맞이했다. 손을 허서령의 등 뒤로 뻗긴 했지만 닿지는 않았다. 매너 있게 일정한 거리를 유지하면서 허서령을 여자들 쪽 빈자리로 안내했다.

자리에 앉자마자 지강산의 옆자리에 아름다운 여자가 앉아 있는 게 보였다. 바로 지강산의 소꿉친구 소유하였다.

지강산과 연애하던 시절에도 소유하는 늘 허서령에게 적대심을 노골적으로 드러내곤 했었다.

소유하의 눈빛이 지금도 날카롭기 그지없었고 허서령을 향한 혐오감을 서슴없이 드러냈다.

“아니, 시욱 오빠, 아무 쓰레기나 들러리로 세워도 되는 거야?”

그 한마디에 룸 안에 정적이 흘렀다. 백시욱조차 당황해 멍한 표정을 지었다.

친구들의 모임에서 이토록 듣기 거북한 말이 나올 줄은 누구도 예상치 못했다. 모두의 시선이 소유하에게 쏠렸다.

허서령도 소유하가 그녀를 욕하고 있다는 걸 알아채고 난감한 얼굴로 지강산을 쳐다봤다.

하지만 지강산은 계속 고개를 숙인 채 남의 일인 것처럼 휴대폰만 응시하고 있었다.

지강산의 뚜렷한 이목구비와 날카로운 턱선이 더욱 차갑게 느껴졌다. 조명이 그의 짧은 머리끝에 걸려 옅은 그림자를 드리웠고 누구도 쉽게 다가갈 수 없는 서늘함을 내뿜었다.

참다못한 한 여자가 불쾌해하며 나서서 한마디 했다.

“지금 누구한테 하는 소리예요?”

그러자 소유하가 건방진 태도로 말했다.

“내가 누구를 말하는지 허서령은 알고 있을 거예요.”

사람들의 시선이 다시 허서령에게 향했다.

허서령은 아름다운 얼굴을 가졌지만 거들먹거리거나 티를 내지 않았고 깊은 골짜기에 피어난 은방울꽃처럼 단아한 분위기가 풍겼다. 그리고 검고 부드러운 긴 머리를 뒤로 단정하게 묶었다. 공익 변호사인 그녀는 다정하고 선량해 보였으며 욕심이 없는 듯한 차분한 인상을 주었다.

하지만 허서령을 아는 이들은 잘 알고 있었다. 허서령의 내면과 겉모습이 얼마나 큰 괴리가 있는지를.

사람들은 대체 두 사람 사이에 무슨 원한이 있길래 만나자마자 ‘쓰레기’라고 욕하는지 궁금해졌다.

이런 모욕을 당했다면 허서령이 화를 내거나 반격하는 게 마땅했다. 하지만 소유하가 지강산을 대신하여 이러는 걸 알고 있었기에 틀린 말도 아니었다.

지강산에게 있어서 허서령은 쓰레기 같은 존재였다.

백시욱이 어색하게 웃으며 분위기를 수습하려 애썼다.

“아, 원래 알던 사이였구나. 서령 씨는 우리 예비 와이프의 제일 친한 친구야. 예전에 무슨 원한이 있었든 오늘은 내 체면을 봐서라도 훌훌 털어버리고 화해하면 안 될까?”

소유하가 하찮다는 표정을 지었다.

“난 쟤랑 원한 같은 거 없어. 저런 걸레 같은 여자를 알지도 못하고. 강산 오빠가 쟤한테 원한이 있으니까 오빠한테 물어봐. 화해할 수 있는지.”

‘걸레 같은 여자?’

관계가 점점 복잡해졌다. 난감해진 백시욱이 억지 미소를 쥐어짰다.

“강산아, 서령 씨랑 아는 사이였어?”

사실 그가 묻고 싶었던 건 허서령에게 차였냐는 질문이었다.

허서령이 테이블 아래에서 두 주먹을 꽉 쥐었다. 지강산이 입을 열기를 기다리는 그 몇 초가 수능 시험을 치를 때보다 더 긴장됐다.

공기가 희박해진 듯 숨이 막혀왔고 말로 형용할 수 없는 압박감이 온몸을 조여왔다.

이름이 불린 이상 지강산도 더는 이 상황을 외면할 수 없었다. 느긋느긋 휴대폰을 내려놓고 고개를 들어 허서령을 쳐다봤다.

그의 검은 눈동자가 한겨울의 서리처럼 차갑고 날카로웠다. 그 안에 알 수 없는 소외감이 서려 있었다.

“모르는 사람이야.”

지강산의 낮게 깔린 목소리에 온기라곤 전혀 없었다.

그 한마디가 허서령의 심장을 날카롭게 찔렀다. 아릿한 통증과 함께 실망감이 걷잡을 수 없이 퍼졌다.

지강산과 시선이 마주친 그때 허서령의 눈시울이 붉어졌다. 눈물이 왈칵 쏟아질 것 같아 주먹을 꽉 쥐고 서둘러 고개를 떨구었다.

도저히 견딜 수 없었던 허서령은 당장이라도 이곳을 벗어나고 싶었다.

분위기가 순식간에 가라앉았다. 다들 눈치 빠른 성인이라 감정과 표정만 봐도 대충 상황을 짐작할 수 있었다.

백시욱이 정적을 깼다.

“오늘 결혼식에서 들러리를 서줄 친구들을 이 자리에 부른 건 서로 친해지게 하기 위해서야. 빨리 친해지려면 게임만 한 게 없지. 밥 먹기 전에 게임이나 한판 할까?”

젊은 사람들끼리 빨리 친해지고 분위기를 반전시키려면 진실 게임이 최고였다.

“나부터 시작할게...”

백시욱이 빈 술병을 테이블 중앙에 놓고 힘차게 돌렸다.

허서령을 제외한 모든 여자들이 술병이 지강산을 향하기를 바라고 있었다.

회전하던 술병이 서서히 멈췄다. 기대를 저버리지 않고 술병이 지강산을 가리키자 사람들이 일제히 환호했다.

“와, 지강산이 걸렸어. 진실을 말하는 거랑 벌칙 중에 뭘 선택할 거야?”

지강산의 표정이 차분하기만 했다. 남들 앞에서 속마음을 드러낼 생각이 추호도 없었다.

“벌칙.”

백시욱이 쪽지를 하나 뽑더니 놀라움을 감추지 못했다.

“종이 한 장 사이에 두고 여기에 있는 여자 한 명이랑 2분 동안 키스하기.”

지강산의 잘생긴 얼굴이 순식간에 일그러졌다.

허서령이 허벅지 위의 바지춤을 꽉 움켜쥐었다. 하도 꽉 쥐어서 손가락 마디가 다 하얘졌고 가슴에 씁쓸함이 번졌다.

이곳에 남아서 이런 꼴을 당하는 자신이 한심하게 느껴졌다. 자리를 박차고 나가고 싶은 마음이 극에 달했다.

그때 소유하가 환하게 웃으며 티슈 한 장을 뽑아 들었다.

“다들 포기해. 강산 오빠는 나랑 할 거니까.”

그러고는 입술 위에 티슈를 갖다 대고 지강산 쪽으로 몸을 돌렸다.

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
155 Capítulos
ตอนที่ 1 ข้าล่วงเกินอ๋องปีศาจผู้นั้นเข้าแล้ว
กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!"หลบเร็ว ปีศาจมา หลบเร็ว~""แง~ ท่านแม่ข้ากลัวปีศาจ"เสียงกระดิ่งที่ห้อยอยู่บนรถม้าคันหรู เคลื่อนตัวผ่านตลาดใจกลางเมืองหลวง ผู้คนที่เดินเตร็ดเตร่ซื้อของอยู่ในตลาดต่างวิ่งหลบอย่างรู้โดยทั่วกัน ไม่ใช่เรื่องที่เห็นกันบ่อยนักแต่ทุกคราที่เห็นรถม้าคันนี้เคลื่อนตัวผ่านมา ทุกคนก็ต่างหวาดกลัวไปตามๆกัน ข่าวร่ำลือว่าเจ้าของรถม้าที่นั่งอยู่ด้านในหน้าตาอัปลักษณ์ยิ่งกว่าปีศาจ ภายใต้หน้ากากเหล็กครึ่งหน้ามีดวงตาแดงก่ำ หากผู้ใดได้สบตเข้าจะทำให้ดวงตกและมีเรื่องอัปมงคลติดตัว แต่ความน่ากลัวกลับมิได้มาจากรูปลักษณ์เพียงอย่างเดียว มีคนเคยวิ่งตัดหน้ารถม้า ตกดึกในคืนนั้นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเจอตัวอีกทีก็กลายเป็นศพถูกทิ้งริมลำธาร เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยถูกแส้เฆี่ยนจนตาย ทุกคนต่างลงความเห็นว่าหากมิใช่ฝีมือของอ๋องปีศาจผู้นั้นแล้วจะเป็นใคร ฮี้~ ตุบ!เสียงม้าร้องดังตามด้วยเสียงร่างบางล้มกระแทกพื้น เมื่อหญิงสาวมั่วแต่วิ่งจนไม่ได้ดูทางจึงเผลอวิ่งตัดหน้ารถม้า และชนเข้ากับข้าวของที่อยู่ข้างทาง หัวใจของนางสั่นรัวด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นสัญลักษณ์กระดิ่งที่ห้อยอยู่หน้ารถม้าครึ้ม! คร
Leer más
ตอนที่ 2 เจียงซือหนิงเจ้าใจดีกับตัวเองมากหน่อย
"หนิงเออร์เจ้ากลับมาได้เสียที" ทันทีที่หญิงสาวมาถึงเรือนไม้เล็กๆท้ายตลาด ลู่เมิ่งฮวาผู้เป็นมารดาก็เข้ามาหาบุตรสาวช่วยถือของอย่างใส่ใจ ครึ้ม! ซ่า~ เจียงซือหนิงมาถึงเรือนไม่ถึงเสี้ยววินาทีฝนที่ตั้งเค้ามานานก็ตกลงมา มือเรียวขาวยื่นไปรองน้ำฝนที่โปรยปรายมาตามร่องชายคา อย่างน้อยในความโชคร้ายของวันนี้ ก็ยังโชคดีอยู่บ้างที่ไม่ต้องเปียกฝนอยู่ด้านนอก "วันนี้เจ้าพักเถิด อาหารมื้อเย็นแม่จะจัดการเอง" ลู่เมิ่งฮวาเอ่ยบอกบุตรสาว เจียงซือหนิงพยักหน้ารับก่อนจะเข้าไปพักในห้อง วันนี้หญิงสาวเหนื่อยมากจริงๆ เพราะครอบครัวตกอัพจากพ่อค้าผู้ร่ำรวย เคยมีจวนใหญ่ให้อยู่อาศัย กินอิ่มนอนหลับ กลับต้องย้ายมาอยู่เรือนไม้เล็กๆเช่นนี้ มันเล็กเกินไปสำหรับคนเกือบสิบคน แต่สำหรับนางแล้วนี่ไม่ได้แตกต่างจากเดิมมากหนัก คราก่อนก็มิได้เป็นบุตรที่รักและโปรดปราณของท่านพ่อเสียเท่าไหร่ นางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุคนที่สองของตระกูลเจียง ทุกวันนี้ต้องออกไปทำงานเพื่อซื้ออาหารกลับมาเลี้ยงคนที่เรือนด้วยเงินที่น้อยนิด เจียงฮุ่ยหมิงบิดาของนางไม่กล้าออกไปพบหน้าผู้คนเพราะความอับอาย ส่วนพี่น้องคนอื่นๆที่เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไหนเลยจะทำเ
Leer más
ตอนที่ 3 มาแล้วหรือ ข้ารอเจ้าเสียนาน
"มีผู้ใดอยู่หรือไม่ ข้าขอเข้าไปนะเจ้าคะ"หญิงสาวตะโกนอีกครั้งหลังไม่มีผู้ใดตอบกลับมา ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีสายตาหลายคู่จับจ้องมา จนมิอาจฝืนทนอยู่ด้านนอกอีกต่อไปได้แล้วเอี๊ยด~เสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก มือเรียวไม่ลืมที่จะปิดมันลงเช่นเดิม เมื่อเข้าไปด้านในแล้วกลับพบว่าต่างจากด้านนอกราวกับคนละโลก ที่นี่ช่างดูใหญ่โตและหรูหรา มีตะเกียงไฟสีสันสวยงามประดับประดายิ่งกว่าสรวงสวรรค์"หรือข้าตายไปแล้วจริงๆ"หญิงสาวพึมพำออกมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเดินสำรวจภายในตำหนัก กริ๊งๆเสียงกระดิ่งดังขึ้นที่บริเวณที่หนึ่ง เสียงมันคุ้นจนนางต้องหยุดฟังให้ชัดๆอีกครั้ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมันที่ใด เท้าเรียวก้าวไปตามเสียงโดยที่ไม่ต้องคิด ก่อนจะพบว่าที่บนเตียงใหญ่มีคนผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่ ดวงตางามกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ไล่มองคนผู้นั้นตั้งแต่เท้าขึ้นไป อาภรณ์ตัวในสีขาวสะอาดตา ชายหนุ่มนั่งชันแขนกับหมอน อาภรณ์บริเวณหน้าอกดูไม่เรียบร้อย หลุดรุ่นจนเผยให้เห็นหน้าอกกว้าง มันทั้งขาวเนียนและบึกบึนสมชายชาตรี ผมยาวดำสลวยยิ่งกว่าสตรี ก่อนจะไล่ไปที่ใบหน้าของคนผู้นั้น ดวงตางามหรี่ตามองให้ชัด เนื่องด้วยบริเวณ
Leer más
ตอนที่ 4 สุนัขมันยังลูกมันมากกว่าท่าน
"เพราะตอนนี้สภาพของตระกูลเจียงเริ่มถึงทางตัน เมื่อสามวันก่อนได้รับจดหมายจากวังหลวงให้พี่ชายของเจ้าเข้าวังไปเป็นขันที เจ้าก็รู้ว่าบุรุษแคว้นต้าโจว หากมิได้เป็นขุนนางหรือเป็นทหารในกองทัพก็ต้องเข้าวัง""แล้วมันเรื่องอันใดที่ต้องมาทำร้ายท่านแม่""ตระกูลเจียงมีเพียงเหยียนเออร์ที่เป็นบุรุษ หากเป็นขันทีแล้วจะเป็นผู้สืบทอดตระกูลได้เช่นไร อีกทั้งงานบ่าวเช่นนั้นเขาไม่มีทางทำได้ด้วย""ยังต้องการผู้สืบทอดตระกูลอันใดอีก ตอนนี้ก็อดมื้อกินมื้อจนจะตายกันอยู่แล้ว ข้ามิเห็นมีผู้ใดออกไปทำงานหาอาหารเข้าเรือนเลยสักคน"หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยความโมโห กล้าดีเช่นไรที่มารังแกมารดาของนางเช่นนี้"เพราะงั้น.....เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เหยียนเออร์ถูกส่งตัวเข้าวัง ท่านพ่อของเจ้าจึงตั้งใจจะมอบเจ้าให้กับอู๋ห่าวหยู เพื่อนำเงินค่าสินสอดมาติดสินบนเจ้าหน้าที่ให้เหยียนเออร์ได้เป็นอิสระ"ปัง!ทันทีที่ลู่เมิ่งเหยาเอ่ยจบหญิงสาวก็ทุบที่พื้นโต๊ะด้วยความโมโห ตอนนี้นางเอ่ยอะไรไม่ออกจริงๆ มันจุกจนพูดไม่ออก เพื่อบุตรชายที่รักบิดาถึงกลับขายนางบุตรสาวที่ไม่เป็นที่โปรดปรานให้ผู้อื่น เจียงซือหนิงรับรู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้รักหรือเห็นนางเป็นลูก
Leer más
ตอนที่ 5 ข้ามิได้โง่งมเหมือนบุตรสาวบุตรชายคนอื่นๆของท่าน
"ไม่นะเจ้าคะท่านพ่อ ข้าไม่มีวันแต่งกับอู๋ห่าวหยูผู้นั้น"เจียงหลี่ฮวาที่แอบฟังอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาบอกผู้เป็นบิดาทันที เจียงฮุ่ยหมิงมองบุตรสาวอันเป็นที่รัก เขาเลี้ยงดูนางมาอย่างดี ทั้งเรื่องความสามารถและรูปลักษณ์ เพื่อที่วันหนึ่งนางจะได้แต่งกับคุณชายตระกูลขุนนางดีๆ อนาคตนางยังอีกยาวไกล เขาไม่มีวันให้นางต้องแต่งกับบุรุษที่มีเพียงเงินทอง แต่ไร้อำนาจอย่างอู๋ห่าวหยูแน่เจียงซือหนิงมองใบหน้าของผู้เป็นบิดาที่พยักหน้าก็ยิ่งคับแค้นใจ นางไม่ได้อิจฉาแต่รับไม่ได้กับความอยุติธรรมนี้"หากเจ้ามิแต่ง เช่นนั้นข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่น"เจียงฮุ่ยหมิงเอ่ยพลางมองไปยังลู่เมิ่งเหยา "ท่านจะทำอันใดท่านแม่ของข้า"หญิงสาวมองตามสายตาเอ่ยถามเสียงสั่น ขณะที่น้ำตานองหน้า"ก็ในเมื่อเจ้ามิทำตามที่ข้าบอก เช่นนั้นก็ให้ผู้ที่ยอมทำแทนเจ้าได้ทำส่ะสิ""พูดบ้าอะไรของท่าน นางคือภรรยาของท่าน คนที่อยู่เคียงข้างท่านมานับสิบปีนะ"เจียงซือหนิงไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากของคนที่นางเคยเรียกว่าบิดา บุรุษตรงหน้าเกินเยียวยาแล้วจริงๆ เช่นนี้ไม่ต่างจากอสูรร้ายที่มีจิตใจต่ำตมด้วยซ้ำ"เมิ่งเหยานะเมิ่งเหยา เจ้าเลี้ยงบุตร
Leer más
ตอนที่ 6 เข้าวัง
หนึ่งเดือนผ่านไปครึ้ม! ครืน~เสียงฟ้าร้องดังสนั่นตลอดทั้งคืน จนตอนนี้ยามอิ๋นแล้วด้านนอกฝนยังตกไม่หยุด เจียงซือหนิงมองไปยังมารดาที่นอนข้างๆยังคงหลับสนิท จึงค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกห้อง แสงตะเกียงถูกจุดเพิ่มแสงสว่างหญิงสาวเดินหิ้วเข้าห้องอาบน้ำไป อาภรณ์ตัวในสีขาวถูกเปลื้องออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด ทรวดทรงของสตรีที่สมบูรณ์แบบ มือเรียวดึงปิ่นปักผมออก ปล่อยมวยผมให้สยายลงมาปิดเอวคอด ก่อนจะก้าวเท้าลงไปแช่ตัวในอ่างไม้ มือเรียวลูบไล้ผิวกายให้สะอาดหมดจรด ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ที่นางจะได้ภูมิใจในร่างของสตรีเช่นนี้อีก ชะตากรรมนับจากวันนี้ไปจนอีกสองปีข้างหน้า หวังเพียงนางจะผ่านมันไปได้อย่างราบรื่น"ข้าจะอดทนจนกว่าลูกท้อจะสุก"หญิงสาวพึมพำออกมากับตัวเอง คำพูดแสนเรียบง่ายที่นางใช้ให้กำลังใจตัวเองเมื่อต้องผ่านเรื่องที่ยากลำบาก เจียงซือหนิงลุกออกจากอ่างน้ำ ตัดเล็มผมดำที่ยาวเกินบุรุษมากเกินไป มวยผมเอาไว้ด้านบนสุดให้เรียบร้อย มือเรียวเอื้อมไปหยิบผ้าขาวที่เตรียมเอาไว้ จากนั้นเอามาพันรอบหน้าอกจนแน่ใจแล้วว่ามันรัดแน่นไม่มีทางหลุด แล้วหยิบอาภรณ์บุรุษมาสวมทับ จากนั้นเดินไปนั่งที่หน้ากระจ
Leer más
ตอนที่ 7 เสียงกระดิ่งในความฝัน
"แสดงป้ายชื่อของเจ้ามา"เจ้าหน้าที่ส่งเสียงบอกเมื่อเห็นว่ามั่วแต่คุยกัน เจียงซือหนิงรีบยื่นป้ายชื่อให้ทันที"เจียงเสวียนเหยียน"เจ้าหน้าที่อ่านป้ายชื่อพร้อมมองหน้าอย่างวิเคราะห์ ทำเอาหญิงสาวต้องก้มหน้าลงเกรงว่าจะมีพิรุจ"มะมะมีอันใดหรือขอรับ""หน้าเจ้าหวานมิเหมือนบุรุษสักนิด""ผู้ใดก็บอกว่าข้าหน้าตาเหมือนท่านแม่ขอรับ"เจียงซือหนิงรีบหาข้อแก้ตัว รูปร่างได้แต่ใบหน้าที่พยายามปลอมตัวเป็นบุรุษนี่สิยากยิ่ง"ข้องใจอันใดน้องชายข้าหรือ"มู่เฉินเอ่ยขึ้น เจ้าหน้าที่ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะยื่นป้ายหยกให้นาง"เอาไป"เมื่อเห็นว่าไม่มีพิรุจอันใดจึงถูกปล่อยเข้ามา ส่วนป้ายชื่อจะถูกยึดเอาไว้ ในวังจะใช้ป้ายหยกแกะสลักชื่อห้อยเอวแทน หญิงสาวผ่านเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ที่จริงนางไม่เป็นกังวลมากนัก เพียงเข้ามาเป็นขันทีคอยรับใช้มิได้สำคัญอันใด กลุ่มคนอย่างพวกนางก็แค่รับใช้ในสวน จับจอบจับเสียมเท่านั้น มิเหมือนขันทีมีตำแหน่งที่คอยรับใช้ข้างกายเชื้อพระวงศ์พวกนั้น"แล้วเจ้ามีต้องตรวจหรือ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามมู่เฉินด้วยความแปลกใจ แม้แต่ป้ายชื่อชายหนุ่มก็ไม่ต้องแลกด้วยซ้ำ"จะบอกเจ้าเอาไว้ ข้ามันคนไม่ธรรมดา เพราะงั้นน้
Leer más
ตอนที่ 8 นี่มันตำหนักในความฝันมิใช่หรือ
3 วันผ่านไปณ ตำหนักจิ่งหยางเจียงซือหนิงยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ทางเข้าตำหนักด้วยใบหน้าเศร้าหมองไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ คำพูดของมู่เฉินก่อนหน้านี้ไม่จริงสักนิด ดวงนางอาภัพมาตั้งแต่เกิดแล้วและก็คงยังอาภัพไปจนวันตายเป็นแน่ ระยะเวลาสองปีต่อจากนี้จะรักษาชีวิตให้ผ่านพ้นไปเช่นไรกัน "ข้าเป็นขันทีใหม่ขอรับ"หญิงสาวเอ่ยบอกทหารที่เฝ้าหน้าประตูใหญ่พร้อมยื่นป้ายหยกตัวเองให้ ตอนที่เข้ามาในวังหลวงจะมีพู่ห้อยหยกสีเขียว แต่เมื่อโดนตอนแล้วพู่ห้อยหยกจะเปลี่ยนเป็นสีแดง ซึ่งกว่าจะเอาตัวรอดการตอนของขันทีมาได้มิใช่เรื่องง่ายเลย"เข้าไปได้"ทหารเฝ้ายามเอ่ยพลางคืนป้ายหยกให้หญิงสาว แก๊ก!มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูไม้บานใหญ่ ทันทีที่ประตูเปิดลมเย็นก็พัดปะทะร่างบางทันที ใบหน้างามตาโตอ้าปากค้าง ด้านในตำหนักงดงามอีกทั้งใหญ่โต มีหลายเรือนเชื่อมกัน เท้าเรียวค่อยๆเดินเข้าไป ทางเข้ามีสวนไผ่อยู่ข้างหน้าดูสงบ และมีทางเดินทอดยาวเข้าไป"เหมือน....เหมือนภาพในความฝัน ทั้งที่ข้าเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกแท้ๆ"เจียงซือหนิงพึมพำกับตัวเองในขณะที่เดินเข้าไป ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาหยุดที่ตำหนักใหญ่ ต้นลูกท้ออยู่ด้านหน้าตำหนักตามที่นางค
Leer más
ตอนที่ 9 หน้าเจ้าหวานเยี่ยงสตรี
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องตั้งแต่ยามอิ๋นดังขึ้น โชคดีที่หญิงสาวตื่นมาเตรียมตัวก่อนมิเช่นนั้นเกรงว่าคงมิทัน หญิงสาวหมุนกายหน้ากระจกทองแดงเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยตนเอง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง "ว๊าว~" ทันทีที่ประตูเปิดออกบุรุษตรงหน้าก็อ้าปากข้างทันทีที่เห็น คนตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นขันทีเช่นเดียวกัน เขาสวมแว่นเล็กๆอีกทั้งมิได้สูงกว่านางมากนัก ตัวก็ผอมบางเหมือนสตรี นี่คงเป็นเหตุผลที่ไม่ค่อยมีใครสงสัยนางเท่าใด "น้องชายเจ้าใบหน้ามิคมเข้มเหมือนบุรุษอย่างที่ทหารหน้าตำหนักบอกกันจริงๆด้วย เห็นทีว่าชายาขันทีหน้าหวานในเรือน ข้าคงตกเป็นที่สองเสียแล้ว" "หน้าหวานอันใด ข้าเป็นบุรุษทั้งแท่ง" เจียงซือหนิงรีบปฏิเสธทันทีด้วยความไม่พอใจ "ขออภัยข้าเพียงหยอกล้อเจ้าเล่นเท่านั้น มิคิดว่าเจ้าจะโมโหถึงเพียงนี้" บุรุษตรงหน้าเอ่ยพลางเกาท้อยทอยแก้เขิน เขาลืมไปว่ามิใช่ทุกคนที่จะอยากหน้าหวานเหมือนเขา ปกติเขาก็อัธยาศัยดีเช่นนี้ คนที่ชอบพูดกลับต้องมารับใช้ตำหนักที่ผู้คนน้อยจนนับนิ้วได้ก็รู้สึกเหงาปากมิน้อย "ข้าลืมแนะนำตัว ข้านามไฉรั่ว พ่อบ้านฉางตงให้ข้ามาพาเจ้าเดินดูรอบตำหนักแล้วก็พาเจ้าไปเรือนหลานฮวา
Leer más
ตอนที่ 10 มิเหมือนบุรุษ
"แล้วทำไมเรือนต่างๆถึงเป็นชื่อดอกไม้หมด ชินอ๋องเป็นบุรุษมิใช่หรือ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามไฉรั่วด้วยความไม่เข้าใจ ขณะเดินสำรวจในบริเวณรอบตำหนัก"ข้าเองก็มิรู้เหมือนกัน ตั้งแต่มาอยู่ก็มิเคยสงสัยเรื่องนี้ เอ่อ! แล้วอีกอย่างหากว่าเจ้าบังเอิญพบชินอ๋องแล้วมีโอกาสได้พูดคุย มิต้องใช้คำราชาศัพท์เช่นเดียวกับเชื้อพระวงศ์คนอื่น""ได้! ข้าจะจำไว้""เช่นนั้นหากเจ้ามีคำถามก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ต่อไปข้าจะพาเจ้าไปที่เรือนหลานฮวา ที่เจ้าต้องคอยดูแล"เสียงของทั้งคู่ที่สนทนากันดังพอทำให้คนตัวโตที่นั่งกินอาหารเช้าอยู่ที่ศาลาไม้ริมสระบัวได้ยิน จื่อช่งที่รู้หน้าที่รีบส่งสัญญาณให้ไฉรั่วรู้ทันที "ขออภัยชินอ๋องขอรับ""ขออภัยชินอ๋องขอรับ"ไฉรั่วเอ่ยพลางทำหน้าคารวะ หญิงสาวตกใจรีบทำตามโดยที่ยังไม่ได้เห็นหน้าชายหนุ่มด้วยซ้ำ ก้มหน้าเอ่ยออกไปด้วยความร้อนรน นางไม่เคยพบหน้าเขามาก่อนสองครั้งที่ผ่านมาก็เห็นเพียงไกลๆเท่านั้น อีกทั้งเขายังนั่งอยู่ในรถม้า จื่อซ่งโบกมือไล่ทั้งคู่ให้ออกไป ไฉรั่วและหญิงสาวจึงรีบทำความเคารพและก้มหน้าออกไป"เดี๋ยว!"เสียงทุ่มดังขึ้นหยุดฝีเท้าคนทั้งคู่ "ขันทีใหม่หรือ ข้ามิคุ้นหน้า"โจวเทียนหลานเอ
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status