Lahat ng Kabanata ng ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Kabanata 71 - Kabanata 80

ปัจจุบันใบหน้าของเจียงซือหนิงหน้าซีดเผือด เหตุการณ์ในวันนั้นยังคงเด่นชัดในใจ อีกเพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีทุกอย่างก็จะพังทลาย นั้นเป็นเหตุการณ์เดียวในชีวิตที่นางค้นพบว่าตนเองก็มีความโชคดีกับเขาอยู่ แต่หลังผ่านเหตุการณ์ลุ้นระทึกมาได้เพียงไม่กี่ชั่วยาม นางได้ใช้ความโชคดีไปหมดข่าวร้ายก็ปรากฎทันที เมื่อหญิงสาวถูกเลือกให้มารับใช้อ๋องปีศาจที่ตำหนักจิ่งหยาง"เหตุใดใบหน้าของเจ้าถึงได้ซีดเช่นนั้น ป่วยหรือว่านึกถึงอันใดอยู่หรือ"หลินมู่หานเอ่ยถามหญิงสาวด้วยใบหน้าสงสัย โจวเทียนหลานเองก็หันมามองหน้าด้วยเช่นกัน หญิงสาวมองคนทั้งคู่สลับกันไปมาเพราะไม่รู้จะเอ่ยตอบเช่นไร ตอนนี้นางตระหนักได้ว่าตนเองมีพิรุธมากเท่าใด ทำได้เพียงหลบตาลงคีบอาหารเข้าปากคำโต"เจ้ายังมิได้ตอบข้าเลย ว่าเคยมีคนรักมาก่อนหรือไม่""ให้ตายเถิด เขากัดข้ามิปล่อยจริงๆ" เจียงซือหนิงเอ่ยกับตนเองในใจ ก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธว่าตนเองไม่มีแทนการพูด "ทั้งสตรีแล้วก็บุรุษน่ะหรือ""ข้าเป็นบุรุษ! จะมีคนรักเป็นบุรุษด้วยกันได้เยี่ยงใดขอรับ มิว่าเพศไหนข้าน้อยก็ไม่เคยมีทั้งนั้น"เจียงซือหนิงเอ่ยตอบตาใส ไม่กล้าสบตากับคนทั้งคู่ โจวเทียนหลานที่ได้ยินเช่น

"ล้วนเป็นหน้าที่ของกระหม่อม และเหล่าทหารกล้าในการปกป้องบ้านเมืองพะยะค่ะ"มู่อวิ๋นเป็นคนเอ่ยขึ้นแทนเซี่ยเจิง ความสัมพันธ์ของทั้งสี่คนโจวฉือมิ่งนั้นรู้ดี แต่ในใจก็หวังว่าอำนาจที่เขามอบให้ และกำลังจะให้อีกต่อจากนี้จะมากพอที่จะทำลายมันได้ ในฐานะฮ่องเต้ของแคว้นการใช้คนเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวัง รวมถึงการทำลายด้วย จนตอนนี้เขาจึงเข้าใจความหมายของคำว่าอำนาจได้ดีพอ "อื้ม ดีมาก! แคว้นต้าโจวมีขุนนางดีเช่นพวกเจ้า ย่อมมิมีแคว้นใดกล้ามาทำลาย""ล้วนเป็นเพราะฝ่าบาททรงพระปรีชา ปกครองบ้านเมืองอย่างเป็นธรรม ชาวบ้านดูดีกินดี ทำให้พวกกระหม่อมออกศึกได้อย่างมิหวาดหวั่นต่อกองทัพศัตรู""ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว"คำถามของโจวฉือมิ่ง ทำเอาทั้งคู่มองหน้ากัน เดิมทีได้คิดวิธีรับมือแล้ว แต่มิคิดว่าฝ่าบาทจะใช้วิธีนี้"เรียนฝ่าบาทกระหม่อมอายุเข้ายี่สิบเก้าปีนี้พะยะค่ะ"มู่อวิ๋นเอ่ยตอบเสียงเข้ม"ยี่สิบเก้าแล้วแต่ยังมิได้แต่งสตรีที่ใดเข้าจวน บิดามารดาเจ้ามิร้อนใจอยากอุ้มหลานหรอกหรือ""ฝ่าบาทเรื่องนี้กระหม่อม.....""หื้ม~ เรื่องนี้ทำไมหรือ...ข้าได้ยินมาว่าบุตรสาวท่านเสนาบดีเสินกรมพิธีการ นามจ้าวอิง งดงามเพียบพร้อม อีกทั

"เหตุใดยังยืนบื้ออยู่อีก มาถอดอาภรณ์ให้ข้า"เสียงเข้มด้านในห้องอาบน้ำเอ่ยสั่งคนตัวเล็กด้วยท่าทีรำคาญใจ เจียงซือหนิงค่อยๆเดินเข้าไปด้านใน ยามปกติเขาจะให้นางช่วยหวีผมเท่านั้น หรือบางคราก็มีเหตุการณ์ที่ให้นางต้องไปทำ หน้าที่นี้จึงมิได้ทำเสียเท่าไหร่ วันนี้ทุกอย่างเกรงว่ายากที่จะเลี่ยงได้ จากที่ตาของนางมิบริสุทธิ์ เกรงว่ามือที่เปลื่องอาภรณ์ให้เขาวันนี้ก็จะไม่บริสุทธิ์แล้วด้วยโจวเทียนหลานยืนนิ่งให้คนตัวเล็กมาถอดอาภรณ์ให้ เจียงซือหนิงค่อยๆถอดอาภรณ์ให้เขาทีละชิ้น ด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลักออกมาให้ได้ อยู่ใกล้เขาเพียงนี้ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินหรือไม่ นางไม่รู้ว่าตัวเองตอนนี้รู้สึกเช่นไร กลัว ตื่นเต้น หรืออันใดกันแน่ จนถึงอาภรณ์ตัวในสุดท้าย เจียงซือหนิงยืนอยู่หน้าชายหนุ่ม มือเรียวสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปปลดอาภรณ์ให้เขา แต่กลับถูกมือหนาจับเอาไว้ก่อน"มะมะมีอันใดหรือขอรับ"มือสั่นเสียขนาดนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้ำเสียงของคนตัวเล็กยามที่เอ่ยถามเขา โจวเทียนหลานยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ หญิงสาวเห็นรอยยิ้มนั้นชัดเจนเหมือนเขาจงใจ นี่คือบทเรียนที่นางต้องพบหากปลอมตัวเป็นบุรุษ หากอยู่ตำหนักอื่นที่คนเยอะๆ

ภายในห้องอาบน้ำมู่อวิ๋นและเซี่ยเจิงเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ไม้ด้านในด้วยท่าทีสบายๆ กลิ่นหอมสมุนไพรล่องลอยไปทั่วทั้งห้อง ฉีหมิงนำสุรามาให้ทั้งสองอย่างรู้หน้าที่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาก็เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อยู่หลายครา"เจ้าทำนางตกใจ"เซี่ยเจิงเอ่ยทักทวงให้เจียงซือหนิงทันที"เจ้ารู้แล้วแต่เหตุใดมิบอกข้า คราแรกก็นึกว่าเจ้าเป็นอย่างหลินมู่หานไปเสียแล้ว"โจวเทียนหลานเอ่ยตำหนิสหาย ที่เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าขันทีเสวียนเหยียนแท้จริงแล้วเป็นสตรี ชายหนุ่มน้อยใจเล็กน้อย เนื่องด้วยสหายอีกสองคนรู้ว่านางเป็นสตรีก่อนเขาเสียอีก"ก็เจ้าอยู่กับนางตลอดเวลานี่ พวกเขาอีกสองคน คนหนึ่งก็อยู่ในสนามรบส่วนอีกคนก็ร่อนเร่ไปทั่ว อีกอย่างข้าอยากพิสูจน์ด้วยว่า บุรุษที่บอกตนเองว่ารังเกียจสตรีมาหลายสิบปี แท้จริงแล้วเป็นโรคที่รักษาหายหรือไม่ แต่ดูจากท่าทีของเจ้าพอรู้ว่านางเป็นสตรีแล้ว ก็มิได้ผลักไสไล่ส่งนางนี่ ดูจะเข้ากันได้ดีมากอีกด้วย ทำไม....หรือว่าเจ้าชอบเจ้าตัวเล็กของข้าเสียแล้ว เจ้ายกนางให้ข้าแล้วหากอยากได้คืนต้องขอร้องข้าดีๆเล่ารู้หรือไม่ สตรีใบหน้าอ่อนหวาน จิตใจดี อีกทั้งรู้ภาษาเช่นนี้มิได

ยามโฉ่ว (ในความฝันของโจวเทียนหลาน)ตุบ!เสียงลูกท้อสุกตกกระทบพื้นหญ้านุ่มเรียกความสนใจชายหนุ่ม โจวเทียนหลานเดินเข้าไปเพื่อหวังจะเก็บมัน แต่ทว่ามือหนายังไม่ถึงลูกกลับมีมือเรียวของสตรีผู้หนึ่งคว้าเอาไปเสียก่อน ดวงตาคมมองสตรีผู้นั้นก่อนจะเบิกตากว้าง "หลิวถิงหยวนเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เช่นไร"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ หลิวถิงหยวนเช็ดท้อลูกนั้นกับอาภรณ์อย่างลวกๆ ก่อนจะกัดกินคำโต ท่าทางของนางดูสดใสและบริสุทธิ์เหมือนอย่างเคย"อื้ม! ยังหวานเหมือนเดิม ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ"หญิงสาวเอ่ยพลางยื่นลูกท้อที่นางกัดไปให้ชายหนุ่ม แต่ผ่านไปชั่วครู่โจวเทียนหลานกลับมิยื่นมารับเสียที ใบหน้างามจากที่ยิ้มกว้างกลับเปลี่ยนไป กลายเป็นใบหน้าเหมือนอย่างในคืนนั้น ตอนที่นางกำลังจะใช้มีดแหลมคมจัดการสังหารเขาในเรือนหอ"เหตุใดมิรับไป ท่านเก็บต้นลูกท้อนี้ไว้ก็เพราะยังมีเยื่อใยให้ข้ามิใช่หรือ""ผิดแล้ว ข้าเก็บมันไว้เพราะมีคนชอบกินมัน"โจวเทียนหลานเอ่ยตอบหญิงสาว"โกหก! ท่านโกหก! วันนี้ท่านไปหาข้าก็พกมันไปด้วย ข้ากินไปแล้วหวานยิ่งนัก ทำให้ใจของข้าคิดถึงวันวานที่มีความสุขร่วมกันกับท่าน ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน"เสินถิงหย