Alle Kapitel von ระอุรักเจ้าทะเลทราย: Kapitel 21 – Kapitel 30

“ได้ค่ะ” มุกระวีตอบรับ เธอรู้สึกชอบความสดใสน่ารักของฟาเรีย  พออีกฝ่ายเดินจากไปไกลแล้วก็หันมาทางคนที่จะช่วยให้เธอเดินทางกลับบ้านได้ “คุณดานิชคะ ขอบคุณที่ช่วยฉันและให้ที่พักพิงนะคะ แต่ฉันมีเรื่องรบกวนอีกเรื่อง ฉันอยากกลับเมืองไทยค่ะ คุณช่วยฉันได้ไหมคะ”“ใจเย็นก่อนครับ เราจะยืนคุยกันตรงนี้หรือครับ” ดานิชถามขำๆ แล้วไม่รอคำตอบ “ผมว่าเราไปคุยกันที่ห้องรับแขกตรงโน้นดีกว่าครับ” เขาชี้มือไป พลางเดินนำหน้าห้องรับแขกที่มุกระวีเห็นตรงหน้ามีขนาดใหญ่กว่าห้องนอนที่คอนโดฯ สักสามเท่า โซฟาผ้ากำมะหยี่สีแดงสด รับกับโคมไฟระย้าสีทองอร่าม ส่องให้ทั่วทั้งห้องดูสว่าง มลังเมลืองดานิชผายมือให้เธอนั่งก่อนแล้วเขาถึงนั่งลง“คุณต้องการกลับเมืองไทยใช่ไหมครับ” ดานิชถาม“ใช่ค่ะ แต่ว่าปัญหาคือวีซ่ากับพาสปอร์ตฉันหาย คุณช่วยฉันได้ไหมคะ” มุกระวีส่งสายตาอ้อนวอน ตอนนี้เธอไม่อยากอยู่ที่มีดีสแล้ว เธอไม่รู้ว่าจะมีอะไรน่ากลัวเกิดขึ้นกับเธออีกหรือเปล่า“ผมไม่แน่ใจว่าจะช่วยได้หรือเปล่า” เขาตอบเสีย

“อ้อ ได้ ไม่หยุดใช่ไหม งั้นแสดงว่าอยากรับโทษอีกสักที ถ้าไม่หยุดดิ้นจะแถมให้ก็แล้วกัน”เขาทำท่าจะก้มลงมาจูบอีก สายตาของเขาเอาจริงเอาจังจนร่างบางใจบางไปหมด เห็นเท่านั้นมุกระวีก็หยุดดิ้น นอนนิ่งในอ้อมแขนไม่ไหวติง มีเพียงดวงตาคู่งามที่กะพริบมองเขาอย่างประหม่า ท่าทางแบบนั้นของมุกระวีทำให้ฟาริสลอบขำ“ฉันหยุดดิ้นก็ได้ แต่ห้ามจูบฉันอีก ทีนี้ปล่อยฉันลงได้หรือยัง” มุกระวีโอดครวญ เธอถูกทั้งลูบทั้งคลำแล้วยังมาบังคับจูบ ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีนิสัยร้ายกาจมากขนาดนี้มุกระวียอมหยุดดิ้น เพราะไม่อยากถูกเขาจูบกระชากลิ้นอีก และท่าทางของเขาก็หื่นกระหายขนาดหนักราวกับไม่เคยเจอผู้หญิงมานาน ไม่อยากเชื่อว่าชีคแห่งมีดิสจะเป็นคนแบบนี้ จนเวลานี้เธอเริ่มกลัวว่าเขาจะทำอะไรมากกว่าจูบ ชีคสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้จริงๆ หื่นยิ่งกว่าโจรทะเลทรายที่เธอเจอมาเสียอีก“ถ้าหยุดดิ้นตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องถูกลงโทษ...หรือว่าที่ดิ้นขัดใจผมอยู่นั่น จริงๆ แล้วอยากถูกผมลงโทษ”“คนบ้า ใครอยากถูกคุณจูบกัน คนอะไรหน้าไม่อาย ถ้าหื่นกระหายนักก็เข้าฮาเร็มไปสิ” เธอเชื่อว่า

ฟาเรียยู่ปากใส่พี่ชายที่หัวเราะแล้วเดินเร็วๆ จากไป “พี่ฟาริสทำไมพูดกับฟาเรียแบบนี้ กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนเลย” ฟาเรียทำเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วถอนใจตอนแรกเธอคิดว่าฟาริสชอบพอกับญาติสาวของเธอที่กำลังจะกลับมาจากอเมริกาในอีกไม่กี่อาทิตย์จนไม่กล้ามีนางในฮาเร็ม แต่ที่ไหนได้ ฟาริสกลับพามุกระวีเข้าไปอยู่ในวังหลวงก่อนญาติเธอเสียอีก แต่จะทำยังไงได้ ฟาริสคือคนที่ใครก็ไม่กล้าทำให้ขุ่นเคืองใจ แม้เธอจะเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทสนมแต่ก็กลัวเขาอยู่ไม่น้อย มุกระวีกลับมาถึงคฤหาสน์ก็เดินตามคนตัวใหญ่ขึ้นไปที่ชั้นสองของคฤหาสน์ เธอลอบกลืนน้ำลายกับแผ่นหลังกำยำและรูปร่างสมส่วนของเขา ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ล้วนดูหล่อเหลา สง่างาม ต้องยอมรับว่าถ้าผู้จัดละครคนไหนได้เห็นชีคฟาริสคงจะต้องเข้ามาทาบให้เขาเป็นพระเอกอย่างแน่นอน แต่คงไม่มีวันนั้น นี่ท่านชีคเชียวนะ และยังหล่อ รวยขนาดนี้ เขาไม่ไปเล่นละครให้เหนื่อยหรอกอีกอย่าง มุกระวีอดคิดไม่ได้ว่าคนหล่อระดับนี้จะมีนางในฮาเร็มมากขนาดไหน  คงจะมีเป็นร้อยล่ะมั้ง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหนึบๆ ในใจแล้วพยายามสะบัดศี

ฟาริสยิ้มด้วยความพอใจ เขาเร่งมือให้เร็วขึ้น ไม่นานมุกระวีก็เกร็งไปทั้งร่าง ก่อนจะกระตุกถี่ยิบแล้วหวีดร้องออกมาด้วยความเสียดเสียวรุนแรง ร่างบางอ่อนระทวยล้มลงกับพื้น แต่ดีที่ฟาริสรู้อยู่แล้วจึงช้อนอุ้มไว้ทัน“ผมจะพาคุณไปพักเองนะครับที่รัก” เขายิ้มกริ่ม อุ้มคนที่นอนซุกหน้าเข้าหาอกด้วยความอายไปวางที่เตียง ฟาริสไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว เขาต้องการทำให้มุกระวีมีความสุขแม้เขาเองจะยังไม่ได้ปลดปล่อย แม้อยากจะตักตวงความสุขจากเธอแต่ก็จะอดทนรออย่างใจเย็น“เมื่อกี้คุณอุ้มฉันมา แผลคุณจะเป็นอะไรไหม” มุกระวีถามอายๆ เธอตั้งใจจะมาทำแผลให้เขา แต่กลายเป็นว่าเธอมาทำอะไรน่าอายในห้องของเขาแทนฟาริสได้ยินแล้วหัวใจพองโต เขากดจุมพิตไปที่กระหม่อมบางอย่างรักใคร่ “แผลแค่นี้ไกลหัวใจ ผมไม่ตายง่ายๆหรอก ไม่ต้องห่วงผมนะครับที่รัก คุณพักผ่อนเถอะ” เขาว่าแล้วดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มให้ถึงลำคอขาวผ่อง“ใครเป็นที่รักของคุณ หยุดเรียกฉันว่าที่รักเสียทีเถอะ”ฟาริสส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่สนใจคำดุจากคนตัวเล็ก เมื่อกี้ยังอ่อนระทวยเรียกชื่อเขาอยู่เลย ตอนนี้กลับ

มุกระวีพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันพอใจกับการเป็นสไตลิสต์ ได้แต่งตัวให้ดารานักแสดง พวกเขาล้วนชอบเสื้อผ้าที่ฉันเลือกให้ใส่ บางทีฉันได้อยู่ใกล้พระเอกหล่อๆ ก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิตเลยนะคะ”พอพูดจบมุกระวีก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปตรงไหน เพราะจู่ๆ ก็ถูกคว้ามือไปกุมไว้อย่างรวดเร็ว“โอ๊ย” มุกระวีร้องออกมาด้วยความเจ็บ “ท่านชีค คุณเป็นอะไรคะเนี่ย มากระชากมือฉันทำไม”เสียงทุ้มกร้าวขึ้น พร้อมกับแววตาไม่พอใจ “อย่าพูดถึงผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผม ผมไม่ชอบ”มุกระวีเม้มปากแน่น มองตอบเขาด้วยความไม่ชอบใจ “คุณไม่ชอบก็เรื่องของคุณสิ”มุกระวีสะบัดหน้าหนี แล้วลุกขึ้นยืน เธอจะรีบเดินเร็วๆ กลับไปที่ห้องนอน ทั้งที่ไม่อยากกลับไปที่ห้องนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี“อย่าเดินหนีผม มุกระวี”มุกระวีหันหน้ากลับมา ยิ้มเป็นเส้นตรง “ได้ค่ะ ไม่เดินหนี” แต่ตอนนี้ร่างบอบบางกำลังวิ่งออกไปจากหน้าประตู ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวพ้นออกไป ทหารองครักษ์หลายนายก็กรูกันเข้ามา“หลบไป มาขวางหน้าฉันทำไม