Alle Kapitel von ระอุรักเจ้าทะเลทราย: Kapitel 31 – Kapitel 40

“ใช่ เพราะฉะนั้นทำตัวน่ารักๆ แล้วอย่าพูดประชดผมอีก แล้วผมจะพาไปดูรอบๆ ให้ทั่ว ถือว่าคุณมาเที่ยวครั้งนี้โชคดีกว่าคนอื่นๆ อีกมากเชียวล่ะ เพราะไม่เสียค่าเข้า ไม่ต้องต่อคิว เป็นการชมแบบไพรเวทส่วนตัวกับเจ้าของสถานที่”“ค่ะ ฉันซาบซึ้งมากแล้ว ถ้าคุณพูดอีกทีฉันคงต้องก้มลงไปกราบแทบเท้าท่านชีคที่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อแล้ว”ฟาริสรู้สึกมีความสุขกับการได้ต่อปากต่อคำกับสาวไทยคนนี้เหลือเกิน เขาลอบยิ้มในใจแล้วเดินนำต่อ“เดี๋ยวก่อนค่ะท่านชีค ฉันยังสงสัยเรื่องที่คุณพูดเมื่อครู่ คุณว่าที่นี่เป็นของคุณแต่คุณไม่รับนางในฮาเร็มเข้ามา มันหมายความว่ายังไงคะ”ฟาริสหันมาจ้องตาคนช่างสงสัย “ก็หมายความตรงตัวนี่ ในอดีตฮาเร็มแห่งนี้เป็นของเสด็จพ่อ แต่เสด็จพ่อของผมพระองค์ทรงสวรรคตแล้ว มันก็เลยกลายเป็นของผมไปในทันทีแต่ผมไม่คิดจะมีนางในฮาเร็ม” เขาหยุดพูดแค่นี้ ไม่อยากอธิบายต่อว่าเขาต้องการมีพระชายาเพียงคนเดียว เขาเห็นพระบิดามีนางสนมมากมาย ทุกวันล้วนมีแต่เรื่องปวดหัวไม่หยุดสนมแต่ละคต่างแย่งชิงความรักและบางครั้งมันไม่ใช่เพียงแค่ความรักแต่เป็นการเมือ

“พูดคำเดิมๆ ไม่เบื่อหรือไง แล้วตกลงจะไปเที่ยวต่อไหม ผมจะพาไปต่อ”“ไม่ไปแล้ว ฉันเหนื่อย ฉันอยากพัก”ทว่าเป็นเวลาเดียวกับที่เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นพอดี ฟาริสหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์ของอะลีฟก็รีบรับสาย เพราะเขาสั่งงานสำคัญไว้“มีอะไรอะลีฟ”“ไอ้อาฟรีนมันตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ฟาริสกำโทรศัพท์แน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน กรามแกร่งขบแน่น เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบคนสนิท “ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะรีบไป”มุกระวีเห็นสีหน้าเขาเคร่งเครียดขึ้นก็สงสัย เธอไม่ทันจะถามอะไรเขา ฟาริสก็พูดขึ้นก่อน “คุณต้องการพักผ่อนใช่ไหมมุกระวี” มุกระวีพยักหน้าอย่างงงๆ “งั้นผมจะไปส่ง”“คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า ถ้ามีก็ไปได้เลย ฉันจำทางกลับได้ แค่นี้เอง” เพราะเห็นเขาเพิ่งวางสายแล้วก็มีสีหน้าเครียดๆ เธอเลยไม่อยากรบกวนเขา“ไม่เป็นไรผมไปส่งดีกว่า” ฟาริสบอก แล้วก้าวขึ้นนำหน้า มุกระวีลอบผ่อนลมหายใจโล่งอกที่เขาจะพาเธอกลับเสียที อยู่ที่ฮาเร็มตามลำพังกับเขาแล้วเธออดคิ

เจ้าหน้าที่คนนั้นไม่ทันตอบ ก็มีเจ้าหน้าที่อีกคนวิ่งหน้าตาตื่นออกมา “มีทหารจากวังหลวงมาที่นี่ เขาต้องการคุยกับเรา เขาบอกว่ามีคนไทยไปขโมยของจากสาวใช้ในวังหลวง เขาบอกว่าชื่อมุกระวี จินดาพร”“ฉันเหรอ” มุกระวีตกใจแทบสิ้นสติ ทำไมเรื่องกลายเป็นเลวร้ายแบบนี้ “ฉันไม่ได้ขโมยของนะ” เธอรีบบอก แล้วรีบเค้นหาทางออก “ฉันรู้จักคนใหญ่คนโตที่นี่” เธอรีบอ้างเพื่อเอาตัวรอด“คุณรู้จักใคร ถ้ามีคนที่เชื่อถือได้ เราจะได้ช่วยตามเขามาช่วยคุณ”“ฉันรู้จัก เอ่อ...” มุกระวีครุ่นคิด นึกถึงหน้าคนที่ตะโกนใส่หน้าว่าเกลียดแล้วก็ไม่กล้าตามเขามา เขาน่ะใหญ่มาก ถ้ามาก็ต้องช่วยเธอได้แต่เธอจะหนีไปจากเขาจะให้เขารู้ไม่ได้ “ฉันรู้จักคุณดานิช อัล มีดีส”“จริงหรือครับคุณ”มุกระวีพยักหน้าอย่างหนักแน่น “จริงค่ะ”“เขาเป็นเชื่อพระวงศ์ระดับสูง คุณแน่ใจนะ”“ต่อสายให้ฉันสิคะ”เจ้าหน้าที่ไทยไม่อยากเชื่อ แต่อยากพิสูจน์เลยกดโทร.ติดต่อ พอเลขาของอีกฝ่ายรับ

จบเสียงเขา ไฟในห้องก็ดับลง มุกระวีร้องกรี๊ดออกมา แล้วรีบเปิดประตูห้องวิ่งออกมา “ช่วยด้วย” ร่างบอบบางถลาชนกับอะไรบางอย่างที่ยืนรออยู่แล้ว พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นใครก็ค่อยโล่งใจเมื่อเห็นเขาไม่ใช่อะไรที่เธอนึกกลัวอยู่“คุณ ทำไมจู่ๆ ไฟดับคะ”ชีคฟาริสตีหน้าขรึม “ผมบอกแล้วว่ามันมีอาถรรพ์ คุณก็ไม่เชื่อ ไปเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว ผมจะพาไปนอน”มุกระวีเหลือบมองทั่วทั้งชั้นสามของวังก็เห็นไฟดับหมดจริงๆ เธอจึงค่อยเชื่อเขาแล้วยอมเดินตามไป ขณะที่ฟาริสโยนรีโมตควบคุมแผงไฟทั้งหมดไปที่โซฟาหนังตัวหนึ่ง ตอนที่กดเปิดสัญญาณไฟ“ไฟมาแล้ว”“ค่อยยังชั่วหน่อย” มุกระวีบอก “เมื่อกี้มืดมาก”ทว่าร่างหนาใหญ่กลับเข้ามาประชิดและทำให้มุกระวีรู้สึกว่าเขาน่ากลัวว่าสิ่งเร้นลับ ฟาริสกอดเอวบางของคนตัวเล็กไว้แล้วพูดขึ้น“กลัวจนตัวสั่นเลยหรือ”จะบอกยังไงดีที่เธอกลัวตอนนี้อาจไม่ใช่ผี แต่เป็นมือลึกลับที่จับๆ คลำๆ อยู่แถวสะโพก“ตอนนี้ฉันกลัวคุณมากกว่าสิ่งเร้นลับที่มองไม่เห็นแล้วค่

“ใช่แล้วค่ะ แต่ว่าตอนนี้อมีล่าไปดูงานที่อเมริกา พรุ่งนี้ก็จะเดินทางกลับมาแล้วค่ะ คุณจะได้พบเธอในงานวันเกิดฉัน ส่วนที่คุณถามว่าพี่ฟาริสชอบอมีล่ามากไหม ฉันก็ไม่แน่ใจนะคะแต่ว่าท่านพี่ฟาริสมักจะชมเธอเสมอว่าเป็นคนเก่ง ต้องช่วยงานพี่ฟาริสได้มาก เธอทำงานกับองค์กรต่างประเทศเยอะเชี่ยวชาญด้านภาษา และเป็นคนที่ฉลาด ไหวพริบดี คล่องแคล่ว จะช่วยให้การเปิดประเทศของเราเป็นไปได้ง่ายและเป็นที่ยอมรับค่ะ”ยิ่งฟังคำชื่นชมที่ฟาเรียพูดมากเท่าไร มุกระวีก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่คนที่มาอยู่ผิดที่ผิดทางมากเท่านั้น เธอหรือจะไปสู้อมีล่านางฟ้าสูงส่งคนนั้นได้ เธอก็แค่สไตลิสต์กองละครที่หนีมาพักร้อน แต่ต้องร้อนหนักกว่าเดิมเห็นหน้าหญิงสาวตรงหน้าเจื่อนไป ฟาเรียก็พูดขึ้น “คุณมุกระวีคะ ตกลงคุณเลือกเครื่องเพชรชุดไหนดีคะ”มุกระวีไม่ได้มองไปที่กล่องเครื่องประดับที่วางดาษดาอยู่ตรงหน้าเลย ใบหน้าสวยส่ายไปมาช้าๆ อย่างไม่เห็นความจำเป็นต้องใช้ของพวกนี้เลย“ฉันไม่ใส่ได้ไหมคะ ความจริงแค่คุณเชิญฉันไปก็เป็นเกียรติแล้วค่ะ” ทีแรกมุกระวีไม่คิดว่าจะอยู่นานหลายวัน คิดว่า