LOGINก้มไปพูดประชิดริมฝีปากสาว ก่อนจะจุมพิตริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม เธอไม่ใช่คนรักเก่าที
“คุณรู้มั้ยว่าคุณปฏิเสธผมไม่ต่างจากใครบางคนเลย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านอกจากหน้าคุณจะคล้ายกันแล้วนิสัยเด็ดเดี่ยวของคุณสองคนยังเหมือนกันอีก” ภาวัตพูดเมื่อจู่ๆเขาก็นึกนึกเพชรพิชา แม้ที่ผ่านมาเขาจะลืมเธอได้แล้วแต่การที่ได้เห็นใบหน้าของพริมพิกามันก็อดทำให้เขานึกถึงเพชรพิชาไม่ได้จริงๆ“ฉันไม่ได้ปฏิเสธคุณเลยค่ะ ฉันแค่ทำให้คุณตาสว่างว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงธรรมดาอย่างฉันเลย” พริมพิกาพูดพร้อมกับค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นยืนอีกครั้ง“หวังว่าคุณคงเข้าใจที่ฉันพูดนะคะคุณภีม” หญิงสาวปาดน้ำตาเรียกความเข้มแข็งกลับมาอีกครั้ง“ที่คุณเอาแต่พูดให้ผมปล่อยคุณไป ส่วนหนึ่งเพราะนายปกรณ์นั่น” ภาวัตยืนขึ้นพร้อมเอ่ยถามออกไปด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้“เกี่ยวอะไรกับคุณปกรณ์คะ” พริมพิกาเริ่มรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้าพูดไม่รู้เรื่องเต็มทน จบเรื่องหนึ่งเขาก็พยายามหาเรื่องอื่นมาพูดทะเลาะกับเธอต่อ“ก็เพราะหมอนั่นกำลังจีบคุณใช่มั้ย คุณถึงพยายามไล่ผมให้ออกห่างคุณ” ภาวัตเอ่ยถามด้วยค
“ริษาไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ รถไม่ได้ชน แล้วก็ไม่ได้จะมาที่นี่ตั้งแต่แรก” ภาวัตพูดด้วยน้ำเสียงตัดรำคาญ เขาเองก็อยากจะอยู่กับหญิงสาวแต่การที่ริษาพยายามช่วยด้วยการโกหกแบบนี้เห็นทีจะไม่ใช่ทางของชายหนุ่มเอาเสียเลย เขามันเป็นพวกพูดตรง ปากร้ายอยู่แล้ว“มะ หมายความว่ายังไง” หญิงสาวอึ้งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามชายหนุ่มออกไปด้วยใจที่สั่นระริก“ผมก็ไม่ได้ชอบแผนการนี้เท่าไหร่หรอกนะ เห้อ” ภาวัตหันมาสบตาหญิงสาวด้วยสายตาคมกริบ เขารู้ดีว่าจากแผนการที่จะทำให้พริมพิกายอมคุยกับเขาดีๆมีหวังได้กลายเป็นเพิ่มงานให้กับตัวเองอีกแน่นอน“แผนการอะไรของคุณ” พริมพิกาเอ่ยถามพร้อมกับพยายามเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น แม้เธอจะเริ่มเดาได้แต่ลึกๆก็ไม่อยากใส่ร้ายริษา“จริงๆแล้วผมไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น แต่ผมแค่อยากคุยกับคุณก็เลยขอให้ริษาช่วยทำยังไงก็ได้ให้คุณยอมใจอ่อน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยริษาจะใช้แผนนี้” ภาวัตพูดพร้อมกับส่ายหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่โทษริษาเพราทุกสิ่งทุกอย่างที่ริษาทำลงไปก็เพราะหวังดีต่อเขาทั
“เข้ามาก่อนสิ” ชายหนุ่มไม่รอช้าเปิดกประตูห้องของตนเอง พร้อมกับผายมือเชื้อเชิญหญิงสาวให้เข้าไปข้างใน ขณะที่คนถูกเชิญกลับชักสีหน้าเหมือนไว้วางใจเขา “ตะกี้คุณคุยอะไรกับคุณริษา แล้วคุณริษาอยู่ไหน” พริมพิกาเอ่ยถามเสียงนิ่ง เธอเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล “ริษากำลังมา อาจจะช้านิดนึงฝากบอกคุณว่าให้เข้ามารอข้างในก่อน” ภาวัตพูดเสียงนิ่งราวกับว่าก่อนหน้านี้เขาและเธอไม่ได้มีปัญหากันมา “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอคุณริษาดีกว่า” พริมพิกาพูดออกไปพร้อมกับเชิดหน้าใส่ชายหนุ่ม ท่าทีของเขาดูไม่เห็นเหมือนที่ริษาเล่าให้เธอฟังสักนิด หนำซ้ำยังดูร้ายกาจเหมือนเดิมไม่มีผิด&nbs
“ถ้าอย่างนั้นให้พริมลองโทรไปดูมั้ยคะ” พริมพิกาพยายามพูดเพื่อช่วยหาทางออก ถึงอย่างไรเสียเธอก็ไม่อยากไปพบชายหนุ่มอยู่ดี “ตอนนี้พี่ภีมปิดเครื่องค่ะ ริษาลองโทรแล้วเอาจริงๆถ้าริษาไม่เคยโดนพี่ภีมไล่ออกจากคอนโดตอนที่ทะเล่อทะล่าไปหามาก่อน ริษาก็คงไปหาพี่ภีมเองโดยไม่ต้องมารบกวนครูพริมแบบนี้หรอกค่ะ” ริษาเริ่มน้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย และภาพนั้นก็ทำให้พริมพิการู้สึกผิดไม่น้อย “คุณภีมไล่คุณริษาหรอคะ ทำไมกัน” พริมพิกาเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะจากที่ดูแล้วชายหนุ่มน่าจะรักน้องสาวยิ่งกว่าใคร แต่การที่ชายหนุ่มกล้าไล่น้องสาวสุดที่รักนั่นแหลว่าเขาคงอยากอยู่คนเดียวจริงๆ “ตอนนั้นพี่ภีมอกหักค่ะ อยากอยู่คนเดียวก็แล้วก็มีนิสัยแบบที่เป็นตอนนี้เลย ริษาก็เลยห่ว
“เปล่า พี่ไม่ได้สนใจเรื่องเพชรแล้ว” ภาวัตตอบน้องสาวพร้อมกับนึกแปลกใจตนเอง หลังจากที่เขาเจอกับพริมพิกา ความรู้สึกเศร้าเสียใจเรื่องเพชรพิชาก็เบาลง เพราะเขาเอาแต่คิดเรื่องของพริมพิกาแทน หากริษาไม่เอ่ยทักขึ้นมาชายหนุ่มเองก็คงไม่รู้ตัวเหมือนกัน “ถ้าอย่างนั้นพี่ทำหน้าเครียดทำไม นี่เรามาเริ่มใหม่ที่เมกาเลยนะคะ” ริษามองหน้าพี่ชายด้วยความไม่เข้าใจ “พี่ก็มีปัญหาไปเรื่อยอย่าสนใจเลย” ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่บอกความจริงกับน้องสาว เพราะเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกดีกับการกระทำของตนเองแม้แต่น้อย “อย่าบอกนะว่าแอบไปจีบสาวแล้วสาวไม่รับรัก หน้าพี่อย่างกับคนอกหัก” ริษาเอ่ยแซวพี่ชายหวังให้
“ผมอยากคุยกับคุณ เอ่อ…พริมพิกา คือชื่อคุณใช่มั้ย” ภาวัตเดาจากชื่อในนามบัตร และยิ่งเมื่อได้เห็นเธอยามที่มีสติเขาก็ยิ่งรับรู้ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าคล้ายคลึงกับเพชรพิชาจริงๆ แต่มีบางมุมที่ต่างกันออกไปโดยเฉพาะสายตาอ่อนหวานคู่นั้นเองที่ทำให้เขาหลงเสน่ห์และรังแกเธอเสียจนหมดเรี่ยวแรง “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ” พริมพพิกาตอบกลับทันที เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอกับเขาจะพุดคุยกันอีก “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ ขอผมเข้าไปได้มั้ยพริมพิกา” ภาวัตพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ต่างจากตอนที่รังแกเธอเมื่อวานลิบลับ “มีอะไรก็พูดตรงนี้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยความไม่ไว้วางใจ แม้ตอนนี้ชายหนุ่มจะดูพูดจามีเหตุผล แต่ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอไม่กล้าที่จะไว้ใจเขา






![ภูผาเร้าร้อน [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
