All Chapters of เมียรักท่านประธาน: Chapter 51 - Chapter 60

          “นึกว่าจะมีเรื่องกันซะแล้ว”          สองขาวเรียวเดินไปที่โต๊ะอาหาร เก็บจานชามที่เหมวัตกินไว้ ตั้งใจจะเอาไปล้าง พลันดวงตาคู่สวยก็สะดุดตากับกุญแจรีโมตสีดำ ซึ่งจำได้ดีว่าเป็นหนึ่งในรถสปอร์ตคันหรูของเจ้านาย          “กุญแจรถยนต์ของคุณเต”          ขวัญดาวหยิบขึ้นมาตั้งใจจะโทร.ไปบอกว่าเขาลืมกุญแจเอาไว้ แล้วเขาจะกลับออกไปได้อย่างไร ป่านนี้เขาน่าจะเดินลงไปถึงชั้นหนึ่งแล้ว หารู้ไม่ว่าคนอย่างเตชัสมีลูกเล่นแพรวพราวกว่าที่สาวน้อยจะคาดคิดเอาไว้ เพียงแต่เขาไม่เคยใช้มันกับเธอ จนกระทั่งถึงเวลานี้ที่เขาคิดว่าจะปล่อยมะม่วงห้อยสวยๆ ล่อมดแดงต่อไปไม่ไหว          ขวัญดาวยังไม่ทันได้โทร.ไปบอก  เสียงเคาะห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน มือบางคว้ากุญแจรีโมตขึ้นมาแล้วเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก เป็นจริงตามคาดเมื่อบานประตูเ

เตชัสเบิกตากว้างมองร่างระหงที่หน้าอกอวบสวยและใหญ่โตทว่าได้รูป จนเขาอดมองด้วยสายตาชื่นชมไม่ได้ เมื่อไล่สายตาลงมาก็พบเอวเล็กคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย ผิวพรรณก็ผุดผาดไปหมด ชายหนุ่มจึงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“คุณเตปล่อยขิงไปนะคะ มันเร็วเกินไป”“เร็วตรงไหน ที่ผมเฝ้ามองแล้วรอขิงมาตั้งสี่ปี ผมทำตามสัญญาที่ให้พ่อขิงไว้ ตอนนี้ ขิงเรียนจบแล้ว อย่าใจร้ายกับผมนักเลยนะครับคนดี”ขวัญดาวมองเขาอย่างสงสัย “คุณสัญญาอะไรกับพ่อขิงเหรอคะ”เตชัสอมยิ้ม “เอาไว้วันหลังจะเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้ ผมขอทำอย่างอื่นก่อนละกัน”ขวัญดาวบอกอารมณ์ไม่ถูก ทั้งสุข ทั้งวาบหวาม แต่ก็เป็นกังวลกลัวเขาไม่จริงจังอย่างที่พูด เพราะเธอไม่มีอะไรเทียบกับเขาได้เลย“ขิงอยากทรมานผมให้ตายหรือไงครับ” เขาอ้อน พร้อมกับลงมือปลดเสื้อผ้าของตัวเองไปด้วยอย่างรวดเร็ว“ขิงกลัว” เธอพูดความจริง เธอไม่เคยคบหาผู้ชายคนไหน แม้ช่วงที่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยจะมีผู้ชายมาแจกขนมจีบมากมาย เพราะไม่อยากทำให้บิดาเสียใจจึงตั้งหน้าตั้งตาเรียน&ldqu

ชายหนุ่มใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีซื้อโจ๊กบวกกับปลาท่องโก๋มาสองชุดแล้วเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องขวัญดาว รอยยิ้มหล่อประดับขึ้นบนใบหน้า คนเราเวลามีความรักพอตื่นมาก็อยากเห็นหน้าคนที่ตนเองแอบรักทว่า เท้าของเขากลับเตะกับอะไรบางอย่าง เหมวัตที่กำลังจะเคาะห้องเปลี่ยนเป็นก้มลงมองที่พื้น รองเท้าหนังคู่นี้เป็นแบรนด์ที่คนธรรมดาคงไม่ใส่กัน เพราะราคาตกคู่ละหลายหมื่นบาท แน่นอนว่ามันไม่ใช่รองเท้าผู้หญิง แต่เจ้าของห้องนี้เป็นผู้หญิงดวงตาของเหมวัตเป็นประกายเจ็บปวดขึ้นมาแวบหนึ่ง‘รองเท้าไอ้หมอนั่น’มันเป็นความปวดแปลบอย่างที่เขาไม่เคยลิ้มรสมาก่อน ช่วงที่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย เหมวัตมีผู้หญิงมากมายมาให้ความสนใจ เขาอาจหวั่นไหวไปบ้างตามประสาผู้ชาย แต่ก็ไม่เคยจริงจังกับใคร เพราะมีเป้าหมายต้องรีบเรียนให้จบ เขาอยากได้ของขวัญชิ้นใหญ่ที่บิดาบอกว่าหากเขาคว้าปริญญามาได้เมื่อไหร่ จะไปขอดาวดวงนั้นมาให้เขาครอบครองแต่ดูเหมือนเขาจะใจเย็นเกินไป ดาวดวงที่เขาหมายตามาตั้งแต่เยาว์วัย เวลานี้ดูเหมือนว่าจะมีคนสอยเอาไปครอบครองแล้ว ร่างสูงที่ลังเลว่าจะเคาะห้องเพื่อนสาวดีหรือไม่ชะงั

คนถูกมองด้วยสายตาเอาเรื่องไหวไหล่ ผลิยิ้มหล่อๆ ขวัญดาวหันกลับไปมองป้าแม่บ้าน ในขณะที่เตชัสระบายยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด ‘เจ็บแต่จบ’ขวัญดาวยิ้มเนือยๆ ขณะรับปากแม่บ้าน “ได้ค่ะป้า ขิงจะบอกเหมเขาให้ แล้วขิงก็จะมาบอกป้าว่าขิงจะย้ายออกเหมือนกัน”“อะไรนะ หนูขิงก็จะย้ายด้วยเหรอ ป้าเสียดายจัง เอ๊ะ หรือมีใครมาต่อว่าหนูเรื่องที่เมื่อคืนตำน้ำพริกเสียงดัง อย่าคิดมากนะหนูขิง วันหลังถ้าอยากกินบอกป้าก็ได้ เดี๋ยวป้าทำมาให้”“ป้าพูดอะไรคะ ขิงงงไปหมด”ทำเอาเตชัสขยับเข้ามาฟังใกล้ๆ อยากรู้ว่าเมียสาวถูกใครต่อว่า“คืออย่างนี้จ้ะหนูขิง เมื่อเช้าก่อนขึ้นมา ห้องที่อยู่ชั้นล่างตรงกับหนู เขาร้องเรียนป้ามาว่า ปกติแล้วห้องหนูขิงไม่เคยทำอะไรเสียงดังรบกวนการนอนของเขา แต่เมื่อคืนหนูตำน้ำพริกเสียงดังไปหน่อย เขานอนไม่ค่อยหลับ ป้าก็เลยนึกว่าเขามาต่อว่าจนหนูคิดจะย้ายห้อง ป้าไม่อยากให้สนใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้วถ้าวันหลังหนูขิงอยากกินน้ำพริกอะไร บอกป้าก็ได้ลูก”ขวัญดาวแก้มแดงเป็นสีลูกพีชยามส

มือหนาที่ในอดีตเคยจับแต่ปืนยกขึ้นจับมือน้อยป้อมๆ เบาๆ เจ้าปลาวาฬสบตากับเขาแล้วไม่แสดงปฏิกิริยากรี๊ดใส่เหมือนคนอื่นๆปลาวาฬเอียงคอมองจาคอป แล้วขยับปากเหมือนคุยด้วย “แอ้ แอ้” ส่วนหนึ่งคงเพราะมีสายเลือดเดียวกันจาคอปวางมือหลานชายลงที่เดิมเพราะไม่อยากให้เด็กและสาวน้อยตรงหน้าตกใจไปมากกว่านี้ แค่ได้เห็นเพื่อนำไปตัดสินใจอะไรบางอย่างก็เพียงพอแล้ว และเท่าที่เห็นผู้หญิงคนนี้ก็ดูรักและห่วงใยหลานชายเขามากทีเดียวร่างสูงลุกขึ้น ริมฝีปากยกยิ้มอย่างที่น้อยคนจะได้เห็น เจ้าหนุ่มน้อยในรถเข็นก็เหมือนจะรู้จึงส่งยิ้มกลับไปให้อย่างเอาใจ ไม่เพียงแค่นั้นยังแลบลิ้นใส่อีกด้วย ทำให้คนที่มีใบหน้ายิ้มยากถึงกับยิ้มกว้างออกมาด้วยความชอบใจ“ไอ้แสบ กล้าแลบลิ้นใส่ฉัน ไม่รู้หรือไงว่าฉันน่ะเป็นใคร”“เอิ๊กๆ”เจ้าหนูหัวเราะพลางยกมือไขว่คว้าจะเล่นด้วย แต่ว่าขวัญดาวที่ยืนจับรถเข็นไว้มั่นแล้วพร้อมจะปกป้องปลาวาฬตัวอ้วนทุกวิถีทางพูดขึ้นเสียงสั่น“เด็กร้อนแล้วค่ะคุณ ฉันต้องพาลูกกลับแล้ว เดี๋ยวสามีจะรอนาน”ร่างสูงหันไปสบตากั