Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 8

“ขิง คุณอยากดูเตียงโบราณสมัยพระเจ้าเฮนรีไม่ใช่หรือ คุณมาถึงที่นี่แล้ว จะเปลี่ยนใจตอนนี้ผมว่าน่าเสียดายแย่”“ตอนแรกฉันไม่รู้นี่คะว่าเตียงโบราณจะอยู่ที่คฤหาสน์ของคุณเต นึกว่ามันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ฉันเลยยอมมาด้วย” ผู้ช่วยเลขานุการสาวอธิบาย“แล้วมันต่างกันยังไง”“คฤหาสน์ของคุณเตมันเป็นสถานที่ส่วนตัว ฉันไม่กล้ารบกวนเข้าไปดูหรอกค่ะ”เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้‘ขวัญดาว’ ตามท่านประธานออกมาทำหน้าที่แทนเอมอร เลขานุการผู้ทรงประสิทธิภาพของเขา ที่เกิดปวดท้องจึงลางานครึ่งวัน หญิงสาวเคยมีความใฝ่ฝันอยากเรียนโบราณคดี แต่ครอบครัวไม่เห็นด้วย อยากให้เรียนบริหารมากกว่า ในที่สุดขวัญดาวก็เลือกเรียนตามความเห็นของพ่อและแม่ เพราะเธอคือความหวังเดียวของครอบครัว‘เตชัส’ เจ้านายหนุ่มของเธอเป็นคนสั่งให้เธอมาทำหน้าที่ติดตามเขาแทนคุณเอมอร หลังจากเสร็จงานและกำลังคุยเรื่องงานกันต่อในขณะที่รถยุโรปคันหรูเคลื่อนผ่านพิพิธภัณฑสถานแห่งหนึ่ง คนชอบเรื่องราวประวัติศาสตร์จึงแอบชะเง้อมองดู เธอตั้งใจว่าจะมาดูนิทรรศการที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร ได้ยินว่าทางประเทศจีนยกสุสานจักรพรรดิองค์หนึ่งมาจัดแสดงที่นี่ ทว่าจนเวลาล่วงเข้ามาถึ

โชคดีที่เดี๋ยวนี้คุณเตชัสไม่ได้เป็นแบบเมื่อก่อนแล้ว คงเป็นเพราะข่าวที่คนในออฟฟิศซุบซิบกันว่ามารดาของเขาต้องการให้เขาแต่งงานกับ ‘คุณปาราริน’ น้องสาวบุญธรรม ซึ่ง ‘คุณธัญวดี’ รับมาเลี้ยงเอาไว้ตั้งแต่ยังเล็กและรักมากไม่ต่างจากบุตรชายทั้งสองร่างเพรียวระหงขยับหนี ใจหนึ่งก็เกรงว่าคุณเตชัสจะเสียน้ำใจที่อุตส่าห์ให้ผู้ช่วยเลขานุการฝึกหัดอย่างเธอได้เข้ามาเยี่ยมชมของเก่าที่บิดาของเขาสะสมไว้ แต่อีกใจเธอก็นึกว่าเสือมันอดใจกินเนื้อไม่ได้หรอก“คือ... ท่านประธานคะ เพื่อนฉันที่มาหาเขามาจากต่างจังหวัด ฉันเกรงว่าถ้าเพื่อนติดต่อฉันไม่ได้จะงอนหนีกลับไปน่ะค่ะ”เตชัสอยากเขกหัวตัวเอง เขาทำไก่ตื่นหมดแล้ว “แล้วโทรศัพท์ไม่มีติดต่อกันหรือไง” ปกติขวัญดาวที่จบมาด้วยคะแนนเกียรตินิยม พูดจาฉะฉาน จะหาทางออกได้ดีกว่านี้ นี่เธอคงกลัวเขาลากขึ้นเตียงถึงขนาดหาข้ออ้างไม่เอาไหนขวัญดาวเม้มปากแน่น นึกก่นด่าตัวเองว่าสมองเป็นอะไรไป หาข้ออ้างไม่เอาไหนเลย “คือโทรศัพท์ฉันแบตฯ หมดค่ะ”ขวัญดาวตัดบทแล้วโล่งอก แต่ไม่คิดว่าท่านประธานจะล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องบางออกมาจากกระเป๋าสูทตัวเนี้ยบแล้วเลื่อนกดหน้าจอ ซึ่งเธอมองไม่เห็นว่าหน้าจอนั้น

“แล้วถ้างั้นไปเอาลูกใครมาอุ้ม แต่พาเด็กเล็กมางานศพแบบนี้ไม่ดีนะ พี่ว่ารีบพาเด็กกลับบ้านดีกว่า” เขาพูดด้วยความเป็นห่วงเด็กหญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆ พลางหายใจยาวพรืด “ลียาเข้าใจค่ะว่าไม่ควรพาเด็กมาร่วมงานศพ แต่ลียาจำเป็นต้องพาน้องปลาวาฬมาร่วมงานศพพ่อของแก”เตชัสส่ายหน้ายิ้มเจื่อนๆ ให้เพื่อนน้องชาย ศาลาแห่งนี้จัดงานศพน้องชายของเขาคนเดียว “ลียาพูดผิดหรือเปล่าครับ นี่งานศพเจ้าฉัตร” เขาเลิกคิ้วแล้วก้มมองทารกผิวขาวที่ลียาอุ้มอยู่ เด็กน้อยกำหมัดยื่นมาข้างหน้าเหมือนกำลังชกอากาศ เตชัสค้อมตัวลงไปมองทารกยักษ์ ดูแล้วน้ำหนักน่าจะเกินมาตรฐาน “แล้วเจ้าฉัตรจะเป็นพ่อเจ้าลูกหมูปลาวาฬนี่ได้ยังไง”เป็นจังหวะที่เจ้าตัวกลมเห็นใบหน้าคลับคล้ายคลับคลาคนที่เคยอุ้มเคยกอดอยู่บ่อยๆ เลยส่งเสียงทัก แล้วส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ“แอ้ แอ้”เตชัสมองเด็กหน้าตาน่ารัก แต่อีกใจก็คิดว่าหน้าตาเจ้าเด็กนี่ออกจะกวนๆ “ชื่อปลาวาฬเหรอเรา ถึงว่าตัวใหญ่ยังกับปลาวาฬเกยตื้น”เตชัสมองไม่ผิด เมื่อพูดจบเด็กนี่ก็ย่นคิ้วชักสีหน้าใส่เขาทันทีเหมือนไม่พอใจ เขาเลยยื่นหน้าหล่อๆ ไปชะโงกดูเด็กน้อยใกล้ๆ เป็นจังหวะบังเอิญที่เด็กวัยเก้าเดือนจะชอบชูแขนขา ขยับ

“ฉันจะขอรบกวนเวลาคุณวริศสักนิด” ขวัญดาวขอร้องให้ชายหนุ่มช่วยไปซื้อผ้าอ้อมสำเร็จรูปมาให้ แล้วชี้เข้าไปในรถยนต์ที่มีเด็กน้อยตัวกลมนอนอยู่“ไม่เป็นไรครับคุณขิง ผมเห็นปากทางเข้าวัดมีร้านสะดวกซื้อเปิดอยู่ เดี๋ยวจะขับรถออกไปซื้อมาให้”“ขอบคุณคุณวริศมากค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขาภาพขวัญดาวยิ้มหวานให้ชายหนุ่มที่อยู่ฝ่ายบุคคล มีใครบางคนไม่ถูกใจสิ่งนี้ แล้วจึงเดินตรงมาที่พนักงานกลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังมองออกมานอกศาลาพร้อมซุบซิบกันอย่างออกรส“ดูสิ ยัยผู้ช่วยเลขาฯ ขยันบริหารเสน่ห์น่าดูเลย”“เด็กจบใหม่ก็เนื้อหอมเป็นธรรมดา พวกผู้ชายก็แบบนี้แหละ เห็นใหม่ๆ มาแล้วกระดี๊กระด๊า”คนที่ยืนคุยกันบริเวณลานจอดรถยนต์ไม่รู้ว่ามีสายตาหลายคู่มองมา วริศหน้าเจื่อนไปนิดเมื่อเกิดความสงสัยว่าเด็กที่นอนอยู่บนเบาะผู้โดยสารนั้น ใช่ลูกขวัญดาวหรือเปล่า ขออย่าให้เป็นแบบที่คิดก็แล้วกัน“เด็กคนนั้นลูกคุณขิงเหรอครับ” ไม่เห็นมีใครในบริษัทพูดว่าผู้ช่วยเลขานุการมีลูกแล้ว มีแต่ลือกันว่าเป็นเด็กจบใหม่ และยังโสด อีกทั้งหนุ่มๆ ทั้งหลายโดยเฉพาะไอ้พวกวิศวกรมันก็ซุบซิบกันว่าดูทรงสาวเจ้าแล้วน่าจะซิงซะด้วยขวัญดาวยิ้มแหย “ไม่ใช่ลูกของฉันหรอกค่