All Chapters of เมียรักท่านประธาน: Chapter 31 - Chapter 40

แต่เธอก็พยายามทำใจ ไม่ได้ไปทะเลาะกับคนพวกนั้น เพราะรู้ว่าความจริงเป็นอย่างไรกันแน่ สำหรับคนที่ไม่ชอบ ต่อให้เธอพยายามทำดีแค่ไหน พิสูจน์ให้เขาเห็นว่าพวกเขามองเธอผิดๆ เขาก็ไม่คิดจะมองเธอให้ถูก ขวัญดาวจึงปล่อยคนพวกนั้นไปขวัญดาวหันซ้ายแลขวาไม่เห็นใครอยู่ตรงบริเวณนี้ จึงโล่งอก เพราะเอมอรนั้นออกไปรอเขาที่หน้าลิฟต์แล้ว ดวงตากลมโตช้อนมอง“คุณเตคะ วันนี้ก็วันศุกร์แล้ว ไว้พรุ่งนี้ฉันตามไปดูก็ได้ค่ะ เดี๋ยวออกไปด้วยกันแล้วกลับเข้ามาช้าคนจะพากันสงสัย”“ไม่ห่วงลูกบ้างหรือไง”ขวัญดาวหน้าแดง จู่ๆก็ ถูกเขายัดเยียดให้เป็นแม่ ใบหน้าสวยแดงซ่านก่อนจะเลิกคิ้วสูงถามเขา “ลูกของขิงที่ไหนกัน ลูกคุณเตคนเดียว”“งั้นมีน้องให้ปลาวาฬอีกคนไหม จะได้เป็นลูกของเรา”ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ปากเม้มแน่น ก่อนจะอธิบายอย่างใจเย็นทั้งที่เขินไปหมดแล้ว “ขิงพูดตอนไหนกันคะว่าจะมีลูกกับคุณเต”“ผมเดาเหตุการณ์ต่อไปออก เราสองคนต้องมีลูกด้วยกันอย่างไม่ต้องสงสัย”“เอาอะไรมามั่นใจคะ เราไม่ใช่แม้แต่แฟนกันสัก

“คุณเต! ทำแบบนี้ทำไมคะ ขิงจะทำงานสบายใจได้อย่างไรถ้าเพื่อนร่วมงานเกลียดขี้หน้าขิง”“ทำงานที่นี่ต้องใช้ความสามารถของตัวเอง เวลาผมประเมินผลงานก็ดูที่ความสามารถเป็นรายบุคคล ไม่ได้เกี่ยวกับใครเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงานสักหน่อยนะขิง อีกอย่างผมไม่ชอบคนที่นินทาเจ้านายลับหลัง ผมจ้างพวกเขามาทำงานไม่ได้ให้มาวิจารณ์เรื่องส่วนตัวของผม และที่สำคัญเลยนะ ผมไม่ชอบที่เขาพูดถึงขิงในแง่ไม่ดี ถ้ามีใครทำแบบนี้กับผมกับขิงบอกมา ผมจะได้จัดการทีละคน ขิงจะได้ทำงานอย่างมีความสุขไง”“คุณเต!” ขวัญดาวครางออกมา“ลิฟต์เปิดแล้ว เราไปกันเถอะ อย่าไปสนใจเรื่องไร้สาระเลย พวกเขาเห็นผมพาขิงมาแบบนี้ก็น่าจะรู้แล้วว่าขิงสำคัญกับผมขนาดไหน”ขวัญดาวกัดปากกดปิดลิฟต์ ปล่อยให้มันไปรับผู้โดยสารชั้นอื่นก่อนเตชัสเหลียวกลับไปมองเห็นประตูลิฟต์ปิดแล้ว ก็เลิกคิ้วสูง “ทำแบบนี้มีอะไรที่ยังไม่เคลียร์ใช่ไหม”เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ดวงตาคู่คมตรงหน้าไม่มีแววหลุกหลิกเลยสักนิด ขวัญดาวห็นเงาของเธอในแววตาของเขาอย่างชัดเจน ฉับพลันนั้นเองที

“รินผ่านมาเลยอยากมากินข้าวกลางวันด้วยค่ะ แล้วนี่พี่เตจะไปไหนหรือคะ”คนมาใหม่มองหน้าขวัญดาว “ไปกับคุณเลขาฯ ด้วย ไปทำงานหรือว่าไปทำอะไรกันคะ”เตชัสตอบเสียงเรียบ สีหน้าเย็นชา “พี่จะพาขิงไปกินข้าวกลางวัน รินคิดว่าพี่จะพาเขาไปทำอะไร พี่ไม่ค่อยชอบกินอะไรร้อนๆ ตอนกลางวัน แต่รินอาจจะชอบ”ปารารินหน้าชาเธอเข้าใจความหมายนี้ เธอไม่รู้ว่าพี่ชายบุญธรรมจะระแคะระคายเรื่องที่เเธอเคยควงหนุ่มไฮโซเข้าโรงแรมกันกลางวันแสกๆ จริงหรือไม่ แต่ก็แค่แอบคบกันลับๆ เพราะยังไงตระกูลวราฤทธิ์ที่อุ้มชูเธอมาก็รวยกว่าเป็นไหนๆ“พี่เต!” ปารารินเม้มปากแน่น ข่มใจปรับสีหน้าแสร้งยิ้มกลบเกลื่อนแต่ก็ถูกเตชัสย้ำเตือนอีกประโยคว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญเธอนัก“รินไม่ได้นัดไว้ กลับไปก่อนเถอะ ถ้ามีอะไรก็นัดผ่านเลขาพี่ได้มา”“แต่ไหนๆ รินก็มาแล้ว รินหิวพอดี ให้รินไปด้วยได้ไหมคะ”“อย่าดีกว่า พี่จะไปดูปลาวาฬด้วย รินกลับไปได้แล้ว”“ไม่ค่ะ รินจะไปด้วย ถ้าไม่ให้ไป รินจะโทร.ไปฟ้องคุณแม่ว่าพี่เตพาเลขาฯ ไปกิน

ปารารินได้ยินแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เมื่อครู่เธอพูดแรงเกินไปหน่อย คงเป็นเพราะตั้งแต่เธอเติบโตจำความได้ก็ถูกดูแลมาอย่างดีจากคุณธัญวลัยจนคิดว่าตัวเองเป็นลูกแท้ๆ แม้ท่านจะบอกทุกอย่าง“เอ่อ...รินขอโทษค่ะคุณแม่ รินคงเหนื่อย รินขอตัวไปพักก่อนนะคะ” ปารารินลุกขึ้นเดินออกไป ขณะที่คุณธัญวดีมองด้วยสายตาครุ่นคิด ปารารินไม่รักเด็กแล้วจะมีลูกให้เตชัสงั้นเหรอ นางไม่เคยเห็นกิริยากระด้างแบบนี้ของลูกเลี้ยงเลย นับวันปารารินก็ยิ่งเปลี่ยนไป สาเหตุน่าจะมาจากเตชัสไม่สนใจหรือนางตามใจปารารินมากเกินไป คุณธัญวดีถอนใจ ยังไงนางจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ เพราะความเอ็นดูปารารินยังมีอยู่ไม่น้อย แต่อย่างไรแล้วนางก็ชัดเจนว่ารักเตชัสมากกว่า เพราะเตชัสคือลูกชายในสายเลือด ถ้าลูกแท้และลูกเลี้ยงจะไปกันไม่ได้อย่างที่วาดหวัง สุดท้ายนางก็ต้องเลือกตามใจลูกแท้ๆของตนปารารินนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ดวงหน้าสวยเฉี่ยวมองตรงไปข้างหน้า นิ่งคิดก่อนจะถอนหายใจพรืดยาว“เห็นทีช่วงนี้ฉันคงต้องลดความเฟียตลงซะหน่อย ถึงยังไงฉันก็ไม่ยอมเธอหรอกนะยัยเด็กขิง”ปารารินกำล

“ตกใจสิ อุตส่าห์ลากไปกินเหล้าต้มกับชาวบ้าน พาไปขุดหน่อไม้ แล้วยังปีนเขา เก็บผักหวานป่าฝากไปให้ขิงด้วย ไม่เห็นเขาบ่นเลย บอกว่าสนุกด้วยซ้ำ ติดใจจะต้องหาเวลามาพักผ่อนดีบ้านของปีละครั้ง พอก็เลยไม่คิดว่าคนใช้ชีวิตเรียบง่าย แบบนี้ จะเป็นถึงท่านประธาน มีกิจการใหญ่โตคับประเทศ”ขวัญดาวกัดปากแน่น ตกใจไม่น้อยที่บิดาเธอกล้าหาญพาท่านประธาน เจ้าของธุรกิจหมื่นล้านไปดื่มเหล้าต้ม ขุดหน่อไม้ เก็บผักหวาน แล้วเขาก็ทำเสียด้วย เพราะฉะนั้น ของอร่อยจากบ้านที่บิดาฝากคนที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาให้ที่มหาวิทยาลัยทุกปี ก็คือเขานี่เองหลังจากขวัญดาววางสายจากบิดาก็หันกลับไปมองในห้องกระจก แล้วหญิงสาวก็ต้องตาโตเมื่อพบว่าคุณปารารินในชุดเดรสสีเหลืองพิมพ์ลายจุดกำลังส่งถุงใส่กล่องอาหารให้เจ้าของห้องทำงานหรู ถัดจากปารารินไปทางด้านขวาคือพี่แพรวที่กำลังยืนอุ้มน้องปลาวาฬอยู่ เด็กน้อยไขว่คว้าอากาศทำท่าโลดเต้นจะพุ่งไปหาเขาให้ได้ ส่วนเตชัสเมื่อเห็นท่าทีดีอกดีใจของทารกจ้ำม่ำก็รีบอ้าแขนรับปลาวาฬไปอุ้มแล้วฟัดแก้มพองๆ จนทารกตัวกลมส่งเสียงหัวเราะไม่หยุด“เอิ๊ก อ๊าก”“คิดถึงพ่อ