Todos los capítulos de เฮียบาร์ขอรักสักที: Capítulo 31 - Capítulo 40

“แล้วสำลักน้ำคิดอะไรอยู่” เปลี่ยนเรื่องเก่ง คิดว่าเธอไม่รู้เหรอน้ำที่ว่านั่น คนห่ามก็ยังห่ามอยู่วันยังค่ำ คร้านจะคิดเล็กคิดน้อยกับเขาแล้วเธอชิน“ก็เฮียบอกขอรางวัลที่หาปิ๊กเจอใช่ไหม” บาร์พยักหน้ารับทั้งยิ้มให้ น้ำหวานพูดไปด้วยยิ้มไปด้วยเหมือนเขาจะมีหวัง“ด้วยการหอมแก้มใช่ไหม” คนตัวโตยิ่งพยักหน้ารับเร็วขึ้นกว่าเดิมพร้อมปากที่ฉีกยิ้มกว้าง น้ำหวานทั้งพูดทั้งกลั้นขำ“นั่นมันเป็นปิ๊กเฮียหมูเฮียบาร์ก็ไปขอให้เฮียหมูหอมแก้มซะสิ” บาร์พยักหน้าได้สองทีพอดีกับความคิดสะดุด“จะบ้าเหรอหอมแก้มเฮียหมูเนี่ยนะ” น้ำหวานขำดังลั่นห้องจนตัวโยน เมื่อเห็นสีหน้าคนนั่งข้างทำท่าขนลุกขนพองบาร์นั่งมองหน้าคนขำจนน้ำตาไหลอย่างไม่สบอารมณ์ ทั้งเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเล่น มือข้างหนึ่งเท้าเข่าไว้จับปิ๊กกีตาร์พลิกเล่นไปมา มืออีกข้างวางที่ผนังโซฟา ตัวเขาหันหน้าเข้าหาน้ำหวาน ตลกมากใช่ไหมยัยหมาน้ำหวานโดนเลียปากหน่อยไหม“ใครทำหายคนนั้นต้องรับผิดชอบสิ”“หนูบอกเฮียหมูว่าเฮียบาร์หาเจอแต่ไม่ให้ก็จบ” บาร์ม

“ดีขึ้นยังครับหืม...”บาร์ถามคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ผละถอยมองหน้าคนในอ้อมกอด น้ำหวานเองเริ่มหายใจปกติตอนนี้เองที่เพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่ได้ใส่อะไรด้านในนอกจากชุดคลุมที่เขาสวมให้“แล้วเฮีย” เธอมองเขาที่มีเสื้อผ้าติดตัวครบชิ้น แม้เสื้อเชิ้ตที่เขาสวมอยู่ไม่ติดกระดุมสักเม็ดก็เถอะ“อือทำแน่แต่ไม่ใช่วันนี้” พูดพร้อมจูบลงหน้าผากมน กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น“ทำไม” เธอยังเงยหน้ามองเขาอยู่เหมือนเดิม บาร์ก้มมองคนตัวเล็กสบเข้ากับดวงตากลมโต ไล่สายตามองจมูก ปาก แก้ม แดงไปหมด ทำไมมันน่ารักจังวะ“อยากให้ทำเหรอ” พอเขาพูดเธอกับชะงักไป พร้อมกะพริบตาปริบ ๆ บาร์กลั้นขำแทบไม่อยู่ กลัวแล้วยังจะมาถาม“ไม่ใช่” น้ำเสียงแผ่วเบา เธอยังไม่พร้อมถึงขั้นนั้นแต่เขาทำให้เธอสุขสมอยู่คนเดียวดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวเกินไป“นอนสักหน่อยตื่นแล้วเดี๋ยวไปส่ง” น้ำหวานยังนอนมองหน้าคนตัวโตนิ่ง เขาปิดเปลือกตาลงเหมือนพยายาม

“เราไม่มีโอกาสให้ใคร” บาร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและถอยห่างจากเธอ“กับผู้หญิงคนนั้นนักร้องคนนั้น รักเขามากเลยเหรอ รักคนที่เขารักเราดีกว่าไหม” คนฟังถึงกับชะงักไป“เธอคนนั้นไม่เคยมองบาร์เหมือนที่เรามอง หลายปีที่ผ่านมาบาร์ทำดีกับเธอมาตลอดได้ใจกลับมาสักนิดไหม แต่กับเราที่บาร์ไม่ต้องทำอะไรเลย เราเต็มใจให้ทุกอย่างกับบาร์และพร้อมจะรักบาร์เท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรักได้” น้ำตาลพูดไปน้ำตาเอ่อคลอไป“เรายอมทุกอย่างแล้วจริง ๆ เราไม่เคยเข้าหาใครไม่เคยทำเรื่องน่าอายแบบนี้ ให้โอกาสตาลได้รักบาร์สักครั้งได้ไหม”บาร์ยังมองหน้าน้ำตาลนิ่ง คำพูดเธอแทงใจดำเขาทุกอย่าง บาร์ไม่รู้ว่าน้ำหวานมองเขาแบบไหน ที่เขาทำดีกับเธอมาหลายปีถามว่าไม่หวังอะไรจากเธอเลยคงจะเป็นการโกหกเกินไป หวังสิ เขาหวังมากหวังให้เธอรักเขา ไม่รู้ว่าวันนั้นมันจะมาถึงตอนไหน ไม่รู้ว่าเขาต้องพยายามอีกสักเท่าไร แต่เขายังอยากอยู่ข้างน้ำหวานและยังไม่อยากห่างไปไหน“เรารักน้ำหวานมาก มากเกินกว่าจะรักใครได้อีกแล้ว” บาร์พูดเน้นชัดทุกคำเขาหมายความตามที่พูด“ทำไมถึงรักเขาได้มา

“นี่ยังใส่ชุดเดิมเหรอ” บรั่นดีมองสำรวจน้องตั้งแต่หัวจดเท้า เท้าจดหัวอยู่หลายรอบ แล้วใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้านั่นอีกบาร์ลุกขึ้นยืนหันมาหาพี่สาว ดึงเธอเข้าไปกอดวางคางค้างไว้ที่ไหล่เล็ก บรั่นดีเหมือนแม่คนที่สองของเขา คนเป็นพี่เห็นอาการน้องชายรีบยกมือลูบแผ่นหลังหนาบางเบา“เป็นอะไรไปหืม” คนน้องไม่ตอบคนพี่ก็ไม่ซักไซ้สองพี่น้องพากันเข้าบ้านขึ้นห้องนอน ดูเหมือนเฮียบาร์ต้องการพักผ่อน บรั่นดีวางเจ้าของห้องลงเตียง คนตัวใหญ่ล้มตึงนอนหงายแผ่หลาอย่างหมดแรง บาร์หมดแรงแล้วจริง ๆ เขาตามหาน้ำหวานมาทั้งคืน ไปห้องเพื่อนเธอซึ่งน้ำหวานมีแค่หน้าผากับต้นหลิว ไอ้สองตัวนั่นนอกจากจะไม่เห็นเธอ ยังไม่รู้ด้วยว่าเธอหายไปไหน ทั้งจับผิดเขาอีกว่าทำอะไรเธอ“ดีขึ้นไหม อาบน้ำหน่อยเดี๋ยวหาอะไรให้กิน” คนเป็นพี่ถามน้องชายตัวดีไม่รู้ไปทำอะไรมา ถึงได้หมดสภาพในรอบปี ทั้งบ่นทั้งห่วงมือยังใช้ผ้าขนหนูผืนบาง ชุบน้ำบิดหมาดเช็ดหน้าให้น้องอยู่ พอดีกับเสียงประตูห้องนอนเปิดออก“เกมแล้วสินะ” เสี่ยเบียร์

“คุณบาร์เชิญทางนี้ครับ” ทีมงานวิศวกรของไซต์นี้เรียกเขาให้ไปคุยกัน“ไปนะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน” บาร์พูดแค่นั้นตบไหล่หน้าผาเบา ๆ ที่ยืนใกล้แล้วเดินออกไปยังไงวันนี้เขาต้องได้เจอเธอแน่จะหนีไปไหนพ้นก็หนี แต่มาที่นี่หลัก ๆ คือเรื่องงาน ถึงจะมีน้ำหวานอยู่ในนั้นด้วยก็เถอะ คุยงานก่อนเดี๋ยวโดนเพื่อนสาปมาอีก แค่นี้เขาก็แทบจะไม่เหลือความเป็นคนวันนี้ช่วงเช้าถึงจะบอกว่าตั้งใจมาคุยงาน แต่คนมาคุยแทบจะไม่ได้ฟังทางทีมวิศวกรของไซต์งานพูด เหมือนเสียงที่ลอยมาเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะเจ้าตัวมัวนั่งนึกคิดถึงใครบางคนอยู่ตลอดเวลา ชะเง้อมองออกไปนอกออฟฟิศไม่วางตา เมื่อไหร่แม่ตัวดีจะกลับมามองหาแล้วมองหาอีกก็ไม่มีจวนจะเที่ยงช่วงเที่ยงผู้จัดการไซต์ชวนบาร์และทีมงานทั้งสองฝ่ายมาทานข้าว น้ำหวานกลับมาพอดีกับรุ่นพี่คนนั้นคือต้นกล้า ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่ชายหนุ่มกลับนั่งหัวร้อนเป็นไฟน้ำหวานทำเหมือนไม่รู้จักเขาเธอเมินเฉยไม่มองหน้าไม่สบตา นั่งกินข้าวหัวเราะกับไอ้คนชื่อพี่ต้นอะไรนั่น ข้าวเที่ยงใครจะไปกินลง บาร