เฮียบาร์ขอรักสักที

รถสปอร์ตคันหรูสีเหลืองตัดดำ เสียงเครื่องยนต์คำรามดังกึกก้องแล่น       เข้าจอด ประตูรถเปิดออกชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวขาลงมาเดินเข้าด้านใน ผู้คนหนุ่มสาวนักท่องราตรียืนต่อแถว เพื่อรอเข้าไปในร้านโดยผ่านการ์ดร่างยักษ์ขอตรวจบัตรประชาชนยืนยันอายุ

พอการ์ดมองเห็นผู้มาใหม่ทุกคนต่างพากันก้มหัวทักทายเขา ชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มทักทายกลับเช่นกัน ก่อนจะเดินตรงเข้าร้านไป สาว ๆ ที่รอหน้าร้านต่างพากันมองเขาเป็นตาเดียว

คนที่มาร้านนี้ตลอดเห็นบ่อยก็จริง แต่ยังแสดงอาการตื่นเต้นอยู่ดีเมื่อเห็นเขาส่วนสาว ๆ ที่พึ่งเคยมายืนอ้าปากค้างไปแล้ว ด้วยรูปร่างหน้าตาชวนหลงใหล

ก้าวเดินมาถึงภายในร้านอาหารกึ่งผับสามชั้น ชั้นหนึ่งโซนยืนมากกว่านั่ง สำหรับร้องเต้นมีดนตรีร้องสดสลับเปลี่ยนกับดีเจ ส่วนชั้นสองสำหรับคนอยากนั่งเล่นนั่งชิลล์ ๆ

ชั้นสามแบ่งออกเป็นสองโซน ห้องวีไอพีสำหรับรับลูกค้ากลุ่มใหญ่ อีกโซนเป็นห้องทำงานพนักงานทั่วไป บัญชี จัดซื้อ ผู้จัดการร้าน ทั้งห้องพักเจ้าของที่นี่พร้อมที่ซุกหัวนอน และมีห้องสำหรับแขกอย่างเพื่อนเจ้าของร้านหรือครอบครัว ซึ่งถูกสร้างขึ้นเป็นห้องเก็บเสียงอย่างดี

ร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์

ชื่อร้านตั้งตามชื่อลูกเจ้าของที่นี่ ‘บรั่น’ มาจากบรั่นดีลูกสาวคนโต ‘แบรนด์’ มาจากเฮียแบรนด์ลูกชายคนกลางส่วน ‘บาร์’ มาจากลูกชายคนเล็กเฮียบาร์ของทุกคน

ทั้งสามคนเป็นทั้งลูกรักและลูกชังของเสี่ยเบียร์ เจ้าของธุรกิจนำเข้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชั้นดี เจ้บรั่นดีกับเฮียแบรนด์นาน ๆ ทีจะเห็นมาร้านเพราะต่างคนต่างแยกย้ายดูแลธุรกิจครอบครัว

ร้านนี้ถึงได้ตกอยู่ในความดูแลไอ้บัฟบาร์ของเพื่อน เฮียบาร์ของทุกคน และอยากเป็นพี่บาร์ของเธอคนเดียว

บาร์ นนทกร ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าแก่เลยวัยเพราะดื่มแอลกอฮอล์เยอะ ดูแลธุรกิจตอนกลางคืนทั้งเรียนไปด้วย แต่เขากลับเป็นที่ต้องตาต้องใจสาว ๆ อย่างมากด้วยบุคลิกที่ดูสง่าภูมิฐาน ปากหวานฉอเลาะขี้เล่นอารมณ์ดี ใบหน้าหล่อเหลาดูดีมีเสน่ห์ดังชายชาตรีพึงมี 

เพิ่มความเท่กระชากใจสาว ๆ ด้วยรอยสักผีเสื้อกลางคืนที่แขนซ้ายและรอยสักหัวงูที่หน้าอกข้างเดียวกัน เห็นแล้วเหมือนมันจะฉกคนที่ยื่นมือเข้ามาใกล้หัวใจเขาก่อนได้รับอนุญาต

ก่อนหน้านี้บาร์ไปโรงพยาบาลมาไปเยี่ยมเพื่อนรักโดนรถชนนั่นคือยอดตอง ดีที่ไม่เป็นอะไรมากไม่รู้ไปทำท่าไหนของมัน พอเห็นคนเจ็บดีขึ้นมากทั้งยังมีพิทย์กับธารคอยดูแล                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

เขาถึงขอตัวมาดูร้านแล้วจะกลับไปดูคนเจ็บอีกที บาร์มีเพื่อนสนิทมาก ๆ มากซะจนน่ากลัว ตบหัวเขาจนคะมำ พวกมันบอกเพียงสะกิดเพื่อเรียกคุยเท่านั้น ซึ่งมีอยู่ห้าคนคือ พิทย์ ธาร ยอดตอง และชีวิน ชีวีสองแฝด พวกเขาเรียนคณะวิศวกรรม สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า 

ตอนบาร์เรียนจบมัธยมปลายแล้วต้องสอบเข้าเพื่อศึกษาต่อ เขาเลือกเรียนคณะนี้เพราะไม่ได้คิดอะไรมาก รู้เพียงว่าวิศวะก็เท่ดี พอมาเรียนจริง ๆ มันก็เท่จริงแต่มันดันยากมาก 

เขาไม่ใช่คนเรียนเก่ง ออกไปทางเกรดตกต่ำ เสี่ยเบียร์ผู้เป็นพ่อบ่นปนด่าจนเหนื่อย พี่สาวเข็นจนล้า พี่ชายลากจนเพลีย ความทุกข์เรื่องนี้มาตกอยู่ที่เพื่อนเขาแทน 

พวกมันทั้งด่า ทั้งเข็น ทั้งลากคอเขาให้ไปเรียน ทำเกรดเฉลี่ยคะแนนให้ดีเพื่อให้ได้ออกฝึกงานทัน แล้วล่าสุดพวกมันลากคอเขาเร่งทำโพรเจกต์จบ ทั้งที่บอกไปแล้วว่าไม่รีบพวกมันก็ไม่ฟังลากกันอยู่นั่น 

บาร์ขึ้นมาชั้นสามห้องทำงานของตัวเอง เพื่อนั่งฟังรายงานที่ผู้จัดการร้านกำลังร่ายยาวให้ฟัง เฮียลมผู้จัดการร้านชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปีเป็นผู้ช่วยเสี่ยเบียร์มาก่อน เสี่ยเบียร์พ่อของเขาสละผู้ช่วยฝีมือดี เพื่อมาช่วยดูแลงาน ดูแลร้าน และดูแลลูกชายคนเล็ก 

“มีอะไรครับ” 

บาร์อายุน้อยกว่าเฮียลมผู้จัดการร้านมาก เขาให้ความเคารพกับคนที่น่าเคารพเสมอ ไม่ว่าจะอายุน้อยกว่าหรือมากกว่าถ้ามาดีเขาจะดีและสุภาพด้วย บาร์ถามออกไป เพราะเห็นเฮียลมรับสายโทรศัพท์ แล้วทำท่ากระวนกระวายใจทั้งบอกกับปลายสายว่าจะลงไปเดี๋ยวนี้

“ชั้นหนึ่งมีเรื่องนิดหน่อยครับ แขกเมาแล้วดึงแขนนักร้องลงเวที”

พอได้ยินแบบนั้นเจ้าของร้านไม่ได้เอะใจอะไรมาก เป็นเรื่องปกติที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นในสถานบันเทิงซึ่งมีคนเมา

เมื่อได้คำตอบบาร์ทำเพียงพยักหน้ารับ ทั้งคิดในใจว่าวันนี้วันศุกร์แขกมาเยอะกว่าทุก ๆ วัน พอนึกขึ้นได้ว่าเป็นวันศุกร์หัวคิ้วเจ้าของร้านก็ขมวดเข้าหากัน รีบหันไปถามผู้จัดการร้านอีกที

“นักร้องคนไหน” บาร์ถามออกไปคงไม่ใช่คนที่เขาคิดไว้