เฮียบาร์ขอรักสักที

“อะ... เอ่อ น้ำหวานครับ”ผู้จัดการร้านตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนัก เพราะรู้ดีว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างได้ยินแค่นั้นเจ้าของร้านก็ลุกพรวดพราดออกจากโต๊ะทำงาน เปิดประตูปิดลงดังลั่นขายาว ๆ ย่างก้าวด้วยความเร่งรีบลงไปชั้นหนึ่งของร้านทันที“มันเป็นใครกัน”เจ้าของร้านลงมาถึงชั้นล่างดูจากสถานการณ์น่าจะยังไม่สงบดี เมื่อได้ยินเสียงคนเมาทำตัวกร่างด่าทอนักร้องในร้านเสีย ๆ หาย ๆ ไม่หยุด“เป็นแค่นักร้องกลางคืนอย่าอวดดีนักเลยแตะนิดแตะหน่อยทำเป็นหวงตัว” คนเมาที่ดึงนักร้องลงจากเวทีพูดเสียงดังลั่น ด้านข้างซ้ายขวามีการ์ดตัวใหญ่คุมตัวไว้ส่วนนักร้องที่โดนลากลงมาเธอเจ็บหัวเข่าเพราะตกจากเวทีสูงเมตรกว่า ๆ มีเพื่อนผู้ชายสองคนคอยพยุงไว้ ใบหน้าเธอเรียบนิ่งติดจะเย็นชาด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่“เฮียบาร์” ต้นหลิวกับหน้าผา เพื่อนสองคนที่พยุงหญิงสาวอยู่เรียกชื่อผู้มาใหม่พร้อมกัน“เจ็บตรงไหน”เจ้าของชื่อไม่สนใจใคร เขาสนใจอยู่คนเดียวคือนักร้องในคืนนี้ที่ตกเวที ไม่ใช่เพราะว่าเธอเรียกแขกได้ดีมันมีเหตุผลมากกว่านั้น“ไม่เจ็บ” เสียงเธอยังเรียบนิ่งปกติเอ่ยบอกเขาออกไปง่าย ๆ “หัวเข่ากับศอกแล้วก็ฝ่ามือครับ”“

น้ำหวานมาร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์ บ่อยเธออยู่ที่นี่มาสองปีจะสามปี เหมือนบ้านอีกหลังแล้วเฮียบาร์ก็เหมือนพ่ออีกคน ถึงเขาจะไม่อยากเป็นพ่อก็เถอะตอนนี้เธอให้เขาได้มากสุดแค่นี้น้ำหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่ามาเพียงนิด ก่อนหน้านี้เธอใส่กางเกงยีนขายาว ห้องทำงานของเฮียบาร์เขาให้เธอใช้เต็มที่มีเสื้อผ้าตัวเองหลายชุด เขาบอกให้ทิ้งไว้เผื่อจำเป็นต้องได้เปลี่ยนหญิงสาวเดินกะเผลกไม่ค่อยถนัดนักเหมือนแผลที่ได้จากเหตุการณ์ก่อนหน้าจะเริ่มตึง เดินตรงมาหาเจ้าของห้องที่นั่งรออยู่ บาร์รีบลุกไปจับมือเธอช่วยพยุงมาที่โซฟา ตรงโต๊ะกระจกเล็กด้านหน้ามีกล่องอุปกรณ์ยาปฐมพยาบาลเบื้องต้นมือหนาจับขาเธอวางพาดบนตักเขา หัวเข่าเล็กมีเลือดซึมหน่อย ๆ น้ำหวานผิวขาวมากเรียบเนียนอย่างกับผิวเด็ก เป็นแผลถลอกนิดเดียวก็เห็นชัด บาร์ใช้สำลีจุ่มแอลกอฮอล์ค่อย ๆ เช็ดทำความสะอาดเสร็จแล้วค่อยใช้ยาทาอีกรอบน้ำหวานมองการทำตัวอ่อนโยนของคนตรงหน้า เขาทำแบบนี้มาตลอดดูแลใส่ใจกันเสมอ สำหรับเธอแล้วเฮียบาร์หล่อไหมก็คงหล่อ เขาดีไหมก็มีทั้งสองด้านให้เห็นแล้วทำไมเธอถึงไม่รักเขาเธอเองก็ตอบไม่ได้ อาจเป็นเพราะว่าเห็นก