Todos los capítulos de เฮียบาร์ขอรักสักที: Capítulo 41 - Capítulo 50

น้ำหวานครางอื้อเมื่อถูกสัมผัสจุดอ่อนไหวอย่างรวดเร็ว สองมือเล็กขยำเสื้อเขาแน่น เวลาไม่นานชั่วอึดใจเขาเข้าถึงตรงนั้นของเธออย่างง่ายดายนิ้วเรียวยาวกรีดลงกลางกายสาวผ่านเนื้อผ้าอย่างแข็งกร้าว ทำเอาคนบนตักสะดุ้ง ปากร้าย ๆ ของเขาทั้งดูดดึงขบเม้มสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาชิมรสหอมหวานจนถ้วนทั่ว“อื้อ~” น้ำหวานทำได้แค่ครางในลำคอเพราะเฮียบาร์ไม่ปล่อยให้ริมฝีปากเธอเป็นอิสระชายหนุ่มสัมผัสเธอจนเปียกแฉะบดขยี้บี้จนคนบนตักตัวอ่อนปวกเปียก   น้ำจากช่องทางอ่อนนุ่มไหลทะลักออกมาจนเปียกชื้น เพียงแค่เขาสัมผัสเธอ เท่านี้ทำให้บาร์รู้แล้วว่าน้ำหวานต้องการเขาเหมือนที่เขาต้องการเธอพอคนตัวโตผละถอยจากริมฝีปากบางและส่วนสำคัญ เขาอุ้มเธอขึ้นท่าเจ้าสาวพาเดินเข้าห้องนอนทันที วางคนตัวเล็กลงบนเตียงคิงไซซ์สนามรบสำหรับเขากับน้ำหวาน ทหารกี่นายเขาจะปราบให้ราบเป็นหน้ากลองคนตัวเล็กยังหอบหายใจถี่ เสื้อผ้าเธอยังอยู่ครบก่อนหน้าเขาทำเพียงสัมผัสเธอผ่านแพนตี้ตัวจิ๋ว หญิงสาวลืมตาขึ้นมองเขาพอดีกับร่างกายคนตัวโตคร่อมทับลงมาอีกครั้ง ช่วงชิงลมหายใจเธออีกหน สองมือของเขาช่วยกันปลดเสื้อผ้าที่ปิด

“เฮียบาร์ขา... เบาให้หนูหน่อยได้ไหม หนูจุก อื้อ~” คนฟังใจกระตุกครั้งแรกที่เฮียบาร์ขา ยิ่งเธออ้อน อารมณ์เขายิ่งพลุ่งพล่านใครมันจะไปเบาได้ลง รู้แบบนี้ให้เธอด่ายังดีซะกว่า“อื้อ~” ไม่มีคำว่าผ่อนแรงให้กันบาร์ทำไม่ได้ เขาพยายามแล้วเขาอยากรักเธอ คนตัวโตมองความเป็นเขาเข้าออกช่องทางเล็กที่มีสีเลือดอาบอยู่ เขารู้อยู่แล้วว่าครั้งแรก ชายหนุ่มพยายามเบาแรงลง ความรู้สึกมันก็พาทะยานขึ้นสูง น้ำหวานเองก็รับเขาได้เต็ม ๆพอเขาเร่งจังหวะขึ้นอีกครั้ง คนที่จะตายกลับเป็นเธอ มือน้ำหวานวางสะเปะสะปะ เพื่อหยุดและห้ามปรามกลับโดนคนตัวโตจับรวบดึงเข้าหาเร่งสะโพกระรัวใส่ตัวเธอโยกไปมา เสียงเนื้อกระทบกันดังถี่รัว“อ๊า เฮียบาร์หนูจะเสร็จ อื้อ~” หญิงสาวรู้สึกวาบหวามเสียวซ่านจนร้องไม่ออก เขาส่งเอวสอบตอกอัดเพิ่มถี่ขึ้นอีก ตัวเธอเริ่มเกร็งเหมือนจะเสร็จ เขาก็ผ่อนแรงลงอยู่อย่างนั้นจวนพอใจ“น้ำหวาน อ๊า หวานครับ” เสียงคำรามแหบต่ำของคนตัวโตเรียกชื่อเธอ เขาเร่งจังหวะสุดท้ายถึงได้ส่งทั้งเธอและเขาสุขสมไปพร้อ

พอดีกับเพื่อนมาหาที่ห้องเพราะก่อนหน้า เขาแชตถามในกลุ่ม‘ใครเคยเอาเมียจนสลบบ้าง’ ในแชตโดนด่ายับ แล้วมาเจอพวกมันตัวเป็น ๆ แทบจะสับเขาแหลกเป็นชิ้น ๆ เตรียมโยนให้ปลากินยังสงสารปลาพวกมันว่าไว้ โมโหสุดคงหนีไม่พ้นไอ้ชีวีนั้นน้องมันนี่“ไอ้เหี้ยบาร์มึงทำอะไรน้องกู” ชีวีเดินเข้ามาด้วยหน้าถมึงทึง อยากจะต่อยแม่งให้ร่วงไม่รู้จักหักห้ามใจ“น้องเขาตัวเล็กนิดเดียวมึงเป็นสัตว์ป่ารึไงไอ้นี่”“เบาได้เบาหน่อยไหม”“เล่นเขาขนาดนี้มึงกะจะไม่ทำอีกทั้งชาติเลยว่างั้น”ไอ้ธารไม่อยู่ไปต่างประเทศยังอุตส่าห์ส่งข้อความมาด่า“ซ่านักก็อดอยากปากแห้งไปก็แล้วกัน ไอ้บัฟ”บาร์ได้แต่นั่งแขนเท้าเข่ามือลูบหน้า นี่เสี่ยเบียร์ยังไม่รู้ถ้ารู้กูโดนยิงกระบาล โทษฐานเจาะลูกรักเขาซะบวมตุ่ยเพื่อนกลับไปได้สักพักบาร์ยังเข้า ๆ ออก ๆ มาทายามาดูอาการเธอ ไม่ได้อยู่ด้วยตลอดเพราะต้องเคลียร์งานด้วย ทั้งไม่อยากรบกวนคนหลับครึ่งชั่วโมงต่อมาโทรศัพท์มีสายเข้าเขาถึงกับสะดุ้งนึกว่าเป็นเสี่ยเบียร์ พอหยิบมาดูว่าใครโทร.มา เห็นเป็นเฮียแบรนด์ถึงได้เป่าปากถอนให้ใจนึกโล

“แต่”“ไม่เป็นไรเฮียจะคิดบัญชีทีหลัง ตวัดลิ้นขึ้นลงกี่รอบนับไว้หมด เธอเตรียมโยกได้เลย คูณสองด้วยนะ ค่าทำร้ายร่างกาย” “ตายได้นะ” เธอหมดคำจะพูดกับเขา สีหน้าเขานิ่งเฉยราวกับนัดแนะเธอกินข้าว“ไม่ให้ตายจะเตรียมการไว้อย่างดี หมอแพทย์นารีขึ้นชื่อเรื่องสตรีมือหนึ่ง”น้ำหวานเหนื่อยจะคุย เธอหลับตาลงก่อนจะรู้สึกถึงเตียงที่นอนอยู่ยุบลงข้าง ๆ แล้วตัวเธอก็ถูกรั้งเข้าไปกอด พอลืมตาถึงรู้ว่าเฮียบาร์นอนลงข้างกันพร้อมกอดเธอแนบอกเขา“ขอโทษจริง ๆ ครั้งต่อไปจะพยายามเบากว่านี้” ยังจะมีครั้งต่อไปอีก น้ำหวานเงยหน้ามองเขาระยะใกล้หน้าเขาดูสลดจริง ๆ รอบนี้ อยากจะด่าเธอกลับสงสารเขาขึ้นมา เพราะคนด่าเยอะแล้ว ถึงได้ซุกหน้าเข้าหาอ้อมกอดเขาแล้วนอนบาร์กดจมูกลงหน้าผากมนย้ำ ๆ  กอดเธอไว้แน่นจนรู้สึกว่าคนในอ้อมก่อนหลับไปแล้ว“เฮียรักน้ำหวานคนนี้คนเดียว” พูดพร้อมกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก ส่วนคนที่ว่าหลับไปหัวใจกลับเต้นแรง คำบอกรักซ้ำ ๆ มันย้ำกับเธอว่าเขาคิดยังไงกับเธอ และจริงใจมากแค่ไหนผ่านมาเกือบสัปดาห์

“เอ้าชน” ผู้จัดการไซต์ชวนชนแก้วอีกครั้งบาร์มองยัยหมาน้ำหวานนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ตรงหน้า แก้วในมือเขาถูกยกกรอกปากไล่น้ำสีอำพันรวดเดียวหมด ระงับอารมณ์ไม่พอใจที่ผุดขึ้นมาน้ำหวานเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต เขาจ้องเธอตาไม่กะพริบ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่น เป็นอะไรอีกแล้วเจ้าหมายักษ์ดื่มมาจนเข้าใกล้เวลาร้านปิด ถึงได้แยกย้ายกันกลับสภาพแต่ละคนดูไม่ได้ ทำงานหนักแค่ไหนดื่มหนักมากกว่านั้นเท่าตัว เป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่งให้ลืมเรื่องเครียด ๆ ที่มีในหัวชั่วขณะก็ยังดีบาร์เองเหล้าแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้ เกิดและโตในวงเหล้าอย่างเขา แอลกอฮอล์มันอยู่ในเลือดมากกว่าดีเอ็นเอพ่อเขาเสียอีกเขาขับรถมาเองและยังเป็นเอสยูวีคันใหญ่ใช้ออกนอกสถานที่เวลาต้องลุย จริง ๆ ทีมงานที่มาด้วยเมากลับไปกันก่อนแล้ว ชายหนุ่มมองซ้ายแลขวาหาหญิงสาว “ยัยหมูหวานไปไหนนะ”ด้านน้ำหวานเธอมาเข้าห้องน้ำพอออกมากลับเห็นรุ่นพี่ยืนรออยู่“พี่ต้นยังไม่กลับเหรอคะ” เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าและถามเขา “ครับ พี่รอหวาน”“มีอะไรรึเปล่าคะ”“พี่ชอบหวาน” คนฟังยิ้มแข