All Chapters of ปรารถนาเถื่อนอาญาหัวใจ: Chapter 51 - Chapter 60

“มีค่ะพี่ชาย มีเยอะด้วย” กานต์ธิดาปรายหางตามอง  เขมจิราที่ส่งสายตาอ้อนวอนสื่อมาถึงเธอ“เทพ ฉันขอคุยกับน้องสาวนายสักครู่สิ” กานต์ธิดากอดแขนพี่ชายไว้แน่น ส่ายหน้าปฏิเสธจนอติเทพรู้สึกผิดสังเกต เขาเริ่มสงสัยในคนทั้งสามที่น่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างปิดบังเขาอยู่“มีอะไรก็คุยต่อหน้าฉันนี่แหละ” เขาก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าภาคีมีเรื่องสำคัญอะไรจะพูดคุยกับน้องสาวของเขาเป็นการส่วนตัว“เอ่อ...คือว่า” ภาคีไม่รู้จะพูดคำไหนดี เพราะไม่เคยจนมุมแบบนี้มาก่อน“ธิดาไม่มีอะไรจะพูดกับผู้ชายคนนี้ค่ะพี่ชาย น้องว่าเรากลับกันเถอะค่ะ” กานต์ธิดาเร่งด้วยการเขย่าแขนพี่ชายเธอเบาๆ“แต่พี่ยังพูดกับนายคีย์ไม่รู้เรื่องเลย มีอะไรก็ว่ามาฉันรอฟังอยู่” ภาคีมองหน้าอติเทพสลับกับมองหน้าเขมจิราไปด้วย ไม่รู้ว่าเขาควรตัดสินเรื่องนี้ยังไงดี“คือว่าฉัน...” ถ้าเขาบอกทุกอย่างคงจบแต่คนที่จะเดือดร้อนที่สุดคงไม่พ้นเขมจิรา หญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ซึ่งเขาก็คงทนไม่ได้“คีย์อยู่ที่นี่เอง กุลตามหาให้ท

คุณยุพาถึงกับสะอึกพูดไม่ออกที่บุตรสาวถามออกมาแบบนี้ เมื่อมารดานิ่งเงียบ กานต์ธิดาก็แทบไม่มีคำถามอื่นใดมาถามท่านอีก เพราะนั่นคือคำตอบที่มากเกินพอแล้วสำหรับเธอ ขอบตาเธอร้อนผ่าวไปหมด ดวงตาคู่สวยเริ่มมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอและไหลรินออกมาตามทางในที่สุด“ไม่รัก…แล้วทำให้ธิดาเกิดมาทำไม ถ้าธิดาตายไปคุณแม่คงไม่รู้สึกอะไรใช่ไหมคะ”            “ธิดา ทำไมหนูพูดแบบนี้” คุณยุพาหันหน้าไปมองบุตรสาวที่กำลังยืนร้องไห้ด้วยความสงสาร“ตอบ...ธิ...ดาสิคะ” กานต์ธิดาถึงกับทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอคงเป็นคนที่ไร้ค่าสำหรับทุกคนสินะ“หนูกำลังเข้าใจแม่ผิดนะลูก ทำไมแม่จะไม่รักหนู” คุณยุพาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ กานต์ธิดาที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร น้ำตาของลูกสาวคนเดียวบีบหัวใจคนเป็นแม่ให้เจ็บปวดเหลือเกิน ท่านดึงกานต์ธิดามากอดไว้แน่น“แม่รักแล้วก็คิดถึงหนูทุกวันนะลูก” คุณยุพาใช้ปลายนิ้วกรีดน้ำให้กับกานต์ธิดาอย่างอ่อนโยน ยิ่งท่านเห็นบุตรสาวร้อ

“หวังว่าธิดาคงเข้าใจในสิ่งที่แม่ทำไปนะลูก” คุณยุพาลูบไล้เรือนผมของหญิงสาวด้วยความเอ็นดู“ธิดาเข้าใจค่ะ ธิดาขอโทษที่เข้าใจคุณแม่ผิดมาโดยตลอด” กานต์ธิดากราบลงที่อกของมารดา รู้สึกเสียใจที่ทำให้มารดาร้องไห้“หนูไม่ผิดเลยลูก แม่เองที่ผิด ผิดที่ทิ้งหนูมา ผิดที่ไม่ยอมให้หนูพบหน้า แม่ขอโทษนะลูก ยกโทษให้แม่ที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ได้หรือเปล่า”กานต์ธิดาส่ายหน้าไปมา “ธิดาไม่เคยโกรธคุณแม่เลยสักครั้ง เพียงแต่ธิดาน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง ที่ไม่มีแม่เหมือนคนอื่นเขา”คุณยุพาดึงบุตรสาวเข้ามากอดในอ้อมอก “ต่อไปนี้หนูจะมีแม่ แม่คอยดูแลหนูไม่ว่าทุกข์หรือว่าสุข พ่อเขาจะว่ายังไงแม่ไม่สนใจอีกแล้ว”กานต์ธิดาโอบรัดรอบเอวหนาของมารดาไว้แน่น อ้อมกอดที่เธอโหยหามาทั้งชีวิต อ้อมกอดที่อบอุ่นกว่าใครๆ คืออ้อมกอดของแม่“ธิดาไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ ธิดามีความสุขเหลือเกินค่ะ”“แม่ก็มีความสุขมากเหมือนกันจ้ะ อยู่กับตาเทพแม่มีแต่เรื่องทุกข์ใจ บ้านก็ไม่เคยอยู่” ท่านบ่นน้อยอกน้อยใจ อติเทพที่ยืนแอบฟังอ

หัวไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาวสั่นไหว เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้ นี่เขาทำให้เธอร้องไห้อีกแล้วใช่ไหม ภาคีขยับตัวเข้าหาหญิงสาวช้าๆ เขากำลังเข้าไปสวมกอดหญิงสาวไว้แนบอก ให้รู้ว่าเขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน แต่…“ไอ้คีย์! แกถอยออกห่างจากน้องสาวฉันเดี๋ยวนี้” อติเทพแผดเสียงห้ามปรามลั่นบ้านทันทีที่เห็นภาคีกำลังเข้าไปโอบกอดน้องน้อยสุดที่รัก“พี่ชาย” กานต์ธิดาวิ่งเข้าไปสวมกอดพี่ชายเธอไว้แน่น อติเทพลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างปลอบใจ ดวงตาคมกริบมองภาคีไม่พอใจมากที่บังอาจมาทำให้น้องสาวคนดีต้องร้องไห้เสียใจ“เมื่อไรแกจะเลิกยุ่งกับน้องสาวฉันเสียที” น้ำเสียงกระด้างของเพื่อนรักทำให้ภาคีพูดอะไรไม่ออก เขารู้ดีว่าอติเทพกำลังโกรธกับเรื่องที่เขาก่อขึ้นมากแค่ไหน“นายจะให้ฉันเลิกยุ่งกับเมียตัวเองได้ไง” ภาคีอ้างสิทธิ์อย่างหน้าด้านๆ จนทำให้อติเทพแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ถ้ามารดากับนมแจ่มไม่อยู่ในบ้านละก็ เขากับภาคีคงแหลกกันไปข้างหนึ่งแน่“แกพูดบ้าอะไรออกมา แกกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง แค่นี้แกยังทำให้น้องสาวฉันเสียใจไม่พออีกเหรอ แก

“โธ่คุณแม่คะ ก็พี่เทพกลัวคุณแม่จะเหงา ถ้าพี่เทพแต่งงานแล้วก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านคุณเขมจิรานี่คะ” กานต์ธิดารีบแก้ตัวให้พี่อย่างรู้เหตุผลดีกว่าใครว่าทำไม“จริงด้วยสิ แม่คงเหงาแย่ ยายหนูมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ไม่ได้หรือลูก” คุณยุพาพุ่งเป้าและหันมาขอร้องบุตรสาวคนเล็กแทน กานต์ธิดาก็ใจอ่อนยวบขึ้นมาทันที“คุณแม่ขา ขอธิดาคุยกับคุณพ่อก่อนนะคะ”“แม่คงไม่สำคัญเท่าพ่อหนูหรอกใช่ไหม แม่ไม่ได้เลี้ยงหนูมาตั้งแต่เด็กเหมือนพ่อหนูนี่ หนูคงรักพ่อมากกว่าแม่อยู่แล้ว” คุณยุพาเบือนหน้าหนีบุตรสาวคนสวยอย่างแง่งอน จนกานต์ธิดาใจแป้ว รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่ชาย แต่เขากลับส่ายหน้าอย่างเดียว“โธ่คุณแม่ขา” กานต์ธิดารีบลุกจากเก้าอี้ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เข้าไปโอบรัดเอวหนาของมารดาแล้วซุกหน้าแนบอกอุ่นของท่านอย่างเอาใจ“ธิดารักคุณแม่เท่าๆ กับคุณพ่อนั่นแหละค่ะ อย่างอนธิดาเลยนะคะ ธิดากลับไปคราวนี้คุณพ่ออาจจะอนุญาตให้ธิดามาอยู่กับคุณแม่ก็ได้ค่ะ”คุณยุพาใจอ่อนตั้งแต่บุตรสาวท่านเข้ามาโอบกอดแล้ว ท่านแอบปรายสายตามอ