All Chapters of ปรารถนาเถื่อนอาญาหัวใจ: Chapter 61 - Chapter 70

“แต่น้องยังไม่พร้อมจะมีใครนี่คะ พี่ชายก็รู้ว่าเพราะอะไร” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ในดวงตาคู่สวยหม่นหมอง จนอติเทพรู้สึกสงสารน้องสาวจับใจ“ลืมผู้ชายเลวๆ คนนั้นได้หรือเปล่า” กานต์ธิดาถึงกับชะงัก ก่อนจะพยักหน้าเพื่อความสบายใจของพี่ชายเธอ “ต้องอย่างสิน้องรัก ไป เข้าบ้านกันเถอะ” แล้วสองพี่น้องก็เดินโอบไหล่เข้ามาในห้องรับแขก“ลูกเธอรักใคร่กันดีนะยุ” คุณภัคจิราที่เพิ่งมาสมทบกล่าวชมด้วยความอิจฉา“ใช่จ้ะ ตาเทพรักยายหนูมาก ใครทำให้เจ็บช้ำน้ำใจไม่ได้เลย เขาจะเอาคืนให้เจ็บเชียวล่ะ” คำพูดของคุณยุพาทำให้ภาคีกับเขมจิรามองหน้ากันอย่างไว แล้วเขมจิราก็ต้องเป็นฝ่ายผละออกมาเมื่อมีเสียงอันบาดใจแทรกถามขึ้นมา“คุณแม่มีอะไรจะคุยอีกหรือเปล่าครับ ผมจะได้กลับไปทำงานต่อ”เขมจิราได้แต่ก้มหน้าบีบมือตัวเองด้วยความเจ็บปวดและน้อยใจ“ไม่ต้องกลับแล้วตาเทพ อยู่ทานข้าวเย็นเลย”อติเทพทำหน้ายุ่งอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อมารดาสั่งเช่นนั้น“รูปคู่บ่าวสาวที่จะใช้โชว์หน้างาน เธอเลือก

หลังจากภาคีกลับมาถึงที่ทำงาน แทนที่เขาจะทำงานที่คั่งค้างต่อ ชายหนุ่มกลับมานั่งครุ่นคิดถึงคำพูดของธีรวัฒน์ ศัตรูหัวใจตัวฉกาจอย่างคิดไม่ตก‘ผมพิสูจน์ให้ธิดาเห็นโดยการเลิกคบกับผู้หญิงทุกคน ให้เขามั่นใจว่าผมจริงใจกับเขาแค่ไหน จนในที่สุดธิดาก็ใจอ่อน ยอมตกลงคบกับผมครับ’ ธีรวัฒน์เล่าด้วยสีหน้าที่ภาคภูมิใจ ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเด็ดดอกฟ้าอย่างกานต์ธิดาได้ แม้เวลาจะสั้นๆ ก็ตามที“ขอบใจนะไอ้หน้าตี๋” ภาคีพึมพำกับตัวเอง พร้อมยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เขารู้แล้วว่าจะทำยังไงให้กานต์ธิดากลับมารักเขาดั่งเดิม  ชายหนุ่มกดเครื่องสื่อสารภายในเรียกเลขาฯสาวเข้ามาในห้องทำงานทันที“ท่านประธานมีอะไรจะให้ดิฉันทำคะ”ภาคีผายมือเชิญให้เลขาฯสาวนั่งลง“นั่งลงก่อนสิคุณจารุณี”เมื่อเลขาฯสาวรีบขยับเก้าอี้ลงนั่ง เขาก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ“นี่รายชื่อบรรดาคู่ควงที่ผมเคยคบหา คุณโอนเงินให้ครบทุกคน แล้วโทร. ไปบอกพวกเขาด้วยว่า อย่าติดต่อมาหาผมอีก ไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือที่ทำงาน รวมถึงที่คอนโดฯ ด้วย&r

“คุณเป็นใคร ทำไมฉันต้องรายงานคุณทุกฝีก้าวด้วย”“สามีสุดหล่อไงครับ”ใบหน้าภาคีระบายไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขจนไม่รู้ว่ามีใครแอบฟังอยู่“อี้! คนบ้า พูดออกมาได้”“บ้า…ก็บ้ารักนะครับ” เขายังยั่วเธอกลับ“คนบ้า ต่อไปไม่ต้องโทรมาอีกนะ”หญิงสาวตัดสายทิ้งทันที แต่เขาก็โทร. กลับมา จนเธอต้องปิดเครื่องหนี แล้วเดินหนีออกจากห้องทำงานของบิดาทันที“คุณหนูคะ โทรศัพท์ค่ะ” แม่นวลยื่นโทรศัพท์บ้านให้หญิงสาว“ใครค่ะป้านวล” กานต์ธิดาลังเลที่จะรับสาย“นายน้อยค่ะ” หญิงสาวรับโทรศัพท์จากป้านวลแล้วเดินไปที่ระเบียงหน้าบ้านทันที เพื่อจะได้คุยกับพี่ชายเธอสะดวกขึ้น“สวัสดีค่ะพี่ชาย โทร. มามีอะไรหรือเปล่าคะ”“น่าน้อยใจจริงๆ อุตส่าห์โทร. มาหา” กานต์ธิดาถึงกับยิ้มออกทันที“โอ๋ๆ อย่าน้อยใจเลยนะคะพี่ชายสุดที่รักของน้อง”“ครั้งนี้ยอมให้อภัยก็ได้ คราวหน้าห้ามพูดคำนี้นะ”สองพี่

เมื่อกานต์ธิดาล้มตัวลงนอน เสียงข้อความในมือถือก็ดังเตือนขึ้น มาทันที มือเรียวจึงเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู ว่ามีใครส่งข้อความอะไรมาให้เธอตอนนี้ และหวังลึกๆ ว่าคงไม่ใช่ภาคี“ใครกัน เบอร์ไม่คุ้นเลย” หญิงตัดสินใจกดดูข้อความ เธอถึงกับช็อกกับภาพที่ได้เห็น ใบหน้าที่สวยใสเศร้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด มองภาพนั้นอย่างสะเทือนใจ มองรูปภาพด้วยความพร่ามัวเพราะหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอ และค่อยๆ ไหลรินลงมาเป็นทางหญิงสาวยกมือปิดเสียงสะอื้นของตัวเองไม่ให้เล็ดลอดออกจากห้องนอน ภาพของภาคีกับกุลนิภาในสภาพเปล่าเปลือยอยู่ที่เตียงนอน ใครมองก็ดูออกว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแค่ไหน พวกเขาต้องการอะไรจากเธออีก แค่นี้ยังทำให้เธอเสียใจไม่พออีกหรือไง ยิ่งมองภาพเหล่านี้ก็ทำให้เธอยิ่งปวดร้าวไปทั่วหัวใจ กานต์ธิดาซบหน้าลงกับหมอน กรีดร้องออกมาให้สาสมกับความเสียใจ หัวใจของเธอแตกสลายแทบไม่มีชิ้นดีเกือบค่อนคืนที่กานต์ธิดานอนร้องไห้อย่างหนัก และเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย จวบจนถึงสายของอีกวัน เสียงเคาะประตูที่ดังเป็นระยะๆ ทำให้กานต์ธิดาฝืนลืมตาตื่น

“เอ่อ...คือตาเทพขึ้นไปที่เชียงใหม่ด่วน เลยไม่มีเวลาไปดูสถานที่จัดงานกับหนูเขมน่ะสิ”“ที่เชียงใหม่มีใครเป็นอะไรหรือครับ นายเทพถึงได้ขึ้นไปที่นั่นด่วน”แทนที่เขาจะถามถึงเรื่องเขมจิรา ชายหนุ่มกลับถามถึงอติเทพแทน มันผิดวิสัยมากๆ เพราะปกติคนแรกที่เขาจะถามถึงคือเขมจิรา“ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ ตาเทพขึ้นไปพบลูกค้าที่เชียงใหม่ เลยจะแวะไปรับหนูธิดากับคุณอติศักดิ์ลงมากรุงเทพฯ พร้อมกันเลย”“คุณอติศักดิ์คือคุณพ่อของนายเทพใช่ไหมครับ” ภาคีตะล่อมถามถึงบิดาของคนรัก เผื่ออนาคตอันใกล้ถ้าเขาเจอจะได้เตรียมการถูก“ใช่สิ แกจะถามถึงเขาทำไมเนี่ย อย่านอกเรื่องสิตาคีย์ ตกลงว่าไง”“ได้สิครับ แต่คงเป็นวันพรุ่งนี้ เพราะผมต้องรีบเคลียร์ที่ค้างไว้ก่อน”“ได้ เดี๋ยวแม่จะโทร. ไปบอกน้าภัคเขา แล้วแกล่ะ ไหนว่าที่ลูกสะใภ้แม่ เมื่อไรจะพามาให้แม่เห็นหน้าเห็นตาสักที”“รอให้ผมง้อเขาสำเร็จก่อนสิครับ คนนี้แม่ต้องถูกใจแน่ๆ เชื่อผมสิ” เขารู้ว่ามารดาปลื้มกานต์ธิดามากแค่ไหน&l