All Chapters of ปรารถนาเถื่อนอาญาหัวใจ: Chapter 41 - Chapter 50

กานต์ธิดางัวเงียรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนพลบค่ำ มีแสงไฟสลัวสาดส่องเข้ามาในห้องนอน  เธอคงเพลียมากไปหน่อยถึงได้นอนนานขนาดนี้ เพราะเขาคนเดียวทำให้เธอต้องเสียคนแบบนี้ พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ใบหน้าหญิงสาวก็แดงเป็นผลเชอรี่สุกทันที เธอลุกเปิดสวิตช์ไฟห้องนอน ไม่รู้ป่านี้ภาคีจะทำอะไรอยู่น้า ดวงตากลมใสไปสะดุดกระดาษโน้ตแปะอยู่ที่หน้ากระจก จึงลุกไปหยิบมันมาบรรจงอ่านทีละคำด้วยรอยยิ้ม ธิดาครับ พี่เตรียมชุดสวยไว้ให้ธิดาแล้วนะครับ พี่แขวนไว้ที่หน้าตู้ ห้องแต่งตัว รีบลงมานะครับ พี่คิดถึง ถ้าไม่รีบลงมาภายในครึ่งชั่วโมง พี่จะขึ้นไปช่วยธิดาแต่งตัว ธิดาคงรู้นะว่าไม่ใช่แค่แต่งตัว ต้องมีอย่างอื่นเป็นของแถมให้พี่ด้วยภาคี “คนบ้า จะหื่นไปถึงไหน ชิ” ใบหน้าของหญิงสาวมีจุดแดงๆ กระจายเต็มไปทั่วใบหน้า เธอมีความสุขเหลือเกินตอนนี้ ความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต สุขที่ได้อยู่กับคนที่เธอรัก และเขาก็รักเธอภายในครึ่งชั่วโมงไม่ขาดไม่เกิน กานต์ธิดาย่างกรายลงมาด้วยเดรสสีชมพูเรียบหรูที่ชายหนุ่มแอบซื้อไว้ให้ เขาเลือกชุดได้ถู

ตลอดเวลาที่เดินทางออกมาจากเกาะถึงกรุงเทพฯ  กานต์ธิดาได้แต่นั่งเงียบตลอดทางจนวิชิตรู้สึกเป็นห่วง ในดวงตาคู่สวยมีหยาดน้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย เขาก็ได้แต่สงสารนายหญิงของเขาเท่านั้น ไม่รู้จะช่วยอย่างไรดี เขาทำได้เพียงแค่มองดูห่างๆ ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้านายกับนายหญิง หลังจากที่กานต์ธิดากลับมาถึงคอนโดฯ เธอถูกทั้งพี่ชายและเพื่อนรักซักฟอกไปตามระเบียบ แต่เรื่องที่ตกเป็นของภาคีเธอไม่ยอมปริปากบอกใครให้รับรู้ เพราะดูจะเป็นเรื่องน่าอายสำหรับผู้หญิงที่ยอมมอบกายให้ชายคนรักได้เชยชมทั้งที่ยังไม่ควรแก่เวลาอีกอย่าง…เธอยังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาที่ยังคลุมเครือไม่ค่อยชัดเจน บางครั้งเขาก็ดูรักและห่วงใยเธอดี แต่บางครั้งเขาทำเหมือนเธอเป็นคนอื่น อย่างเช่นเรื่องที่เขาเดินทางกลับกรุงเทพฯมาก่อนโดยไม่ยอมบอกลาเธอสักคำ แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่เคยคิดจะโทร. หา หรือบอกกล่าวอะไรเธอเลย หญิงสาวร้อนใจจนทนไม่ไหว ต้องลดศักดิ์ศรีของตัวเองโดยการโทร. ไปหาเขาก่อน แต่ภาคีกลับตัดสายทิ้ง เหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าเรื่องราวของเธอกับเขากำ

“ขอบคุณค่ะคุณเขมที่ช่วย ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ลาก่อนนะคะ”“ลาก่อนหมายความว่ายังไง เขมไม่เข้าใจ แต่เขมว่าคุณธิดาเหมือนจะไม่ไหว นั่งลงก่อนเถอะค่ะ” เขมจิราเหนียวรั้งกานต์ธิดาให้นั่งลงด้วยความเป็นห่วงใบหน้ากานต์ธิดาซีดเซียวแทบไม่เหลือสีเลือดเลย แต่หญิงสาวยังดึงดันที่จะลุกขึ้น ทำให้เขมจิราเสียการทรงตัว เซไปนั่งลงที่โซฟาแทน“กานต์ธิดา!” เสียงแผดเสียงลั่นห้องเข้าใจว่ากานต์ธิดาผลักเขมจิราให้ล้มลง เธอถูกชายหนุ่มกระชากให้ออกห่างจากน้องน้อยของเขาทันที ทำให้กานต์ธิดาเสียหลักล้มลงก้นกระแทกพื้น“น้องหนูเป็นยังไงบ้าง”ภาคีไม่แม้จะหันไปมองว่าหญิงสาวอีกคนจะเป็นยังไงบ้าง“น้องหนูไม่เป็นไรค่ะพี่คีย์”น้องหนูอย่างงั้นเหรอ ชื่อนี้สะกิดใจกานต์ธิดาอย่างแรง จนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ ทำให้กานต์ธิดาคิดไปถึงคืนที่เขาเมากลับมา และละเมอถึงชื่อน้องหนู เขมจิราคือน้องหนูของภาคีนี่เอง“คุณธิดาเป็นยังไงบ้างคะ” เขมจิรารีบปราดเข้าไปช่วยประคองกานต์ธิดา แต่กลับถูกภาคีกอดไว้&ldquo

“พี่เทพอ่ะ แนะนำแพทซะเสียเลย อย่าไปเชื่อพี่เทพนะคะคุณเขม แพทไม่แสบขนาดนั้นสักหน่อย”“แพทแกจะพูดอีกนานไหม ฉันเมื่อยแล้วนะ” แก้วตาดักคอเพื่อนรักเอาไว้ เธอรู้นิสัยเพื่อนคนนี้ดีว่าชอบพูดมากเปลืองน้ำลายไปเรื่อยเพราะคบกันมาตั้งแต่เด็กแต่สำหรับกานต์ธิดา เธอรู้จักผ่านแพทชยาอีกที ถึงแม้ว่าจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เธอก็รักเพื่อนคนนี้มาก พวกเธอสามคนถึงจะนิสัยต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือความจริงใจที่มีให้แก่กันไม่เคยเปลี่ยนแปลง“ขัดฉันตั้งแต่เด็กจนโตเลยนะแกเนี่ย ไม่รู้คุณนพชอบแกไปได้ยังไง” นพชัยได้เพียงแต่ยิ้มให้เพื่อนสนิทของคนรักเท่านั้นเอง แพทชยาพาแขกพิเศษทั้งหมดเข้าไปนั่งในร้าน คอยดูแลเทกแคร์ตลอดเวลา แทบจะไม่ลุกจากโต๊ะเพื่อนรักเลยก็ว่าได้ แต่มีเหตุให้เธอต้องออกไปต้อนรับลูกค้าคนสำคัญ“แล้วน้องไปรู้จักน้องเขมได้ยังไง” เขาหันไปถามกานต์ธิดา น้องสาวคนสวยของเขาอย่างสงสัย“บังเอิญรู้จักกันมากกว่าค่ะ แต่น้องไม่รู้ว่าคุณเขมคือคู่หมั้นพี่ชาย” ตอนที่อติเทพหมั้นหมายกับเขมจิรา หญิงสาวยังเรียนอยู่ต่าง

 ภาคีแอบรอเธออยู่ที่หน้าห้องน้ำหลังจากที่เธอเดินมาเข้าห้องน้ำและกำลังเดินกลับไปที่โต๊ะ เมื่อกานต์ธิดาเดินผ่านมาเขาจึงรั้งร่างบางของเธอเข้ามาสวมกอดโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว“ปล่อยนะคุณภาคี” หญิงสาวพยายามผลักไสแต่ไม่สำเร็จ เลยเปลี่ยนเป็นทุบที่แผ่นหลังของชายหนุ่มแทน เขามีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้“ผัวกอดนิดกอดหน่อยมาทำเป็นสะดีดสะดิ้ง ทีกับไอ้หนุ่มหน้าตี๋ยิ้มระรื่นใส่มันเชียวนะ อยากมีชู้นักใช่ไหมห๊า” ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ใจเขาแทบระเบิดเป็นจุณ“หยาบคาย คุณไม่ใช่สามีฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” เธอใช้คำเขามาย้อนได้อย่างเจ็บแสบ ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่มีใครยอมใคร“ไม่ได้เป็นงั้นเหรอ แล้วไอ้ที่มานอนแผ่ให้ฉันจับจูบลูบคลำอยู่นั่นเขาเรียกว่าอะไร หรือต้องให้ฉันช่วยทบทวนความจำ…ว่าตอนอยู่ใต้ร่างฉันเธอร้อนแรงและเข้ากับฉันได้ดีแค่ไหน” เขาบดขยี้ริมฝีปากกล้าอย่างรุนแรง ไม่มีความอ่อนโยนและอ่อนหวานเหมือนเคย มีแต่ความป่าเถื่อนที่มอบให้หญิงสาวจิกกลางแผ่นหลังชายหนุ่มให้รู้สึกตัว