All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 21 - Chapter 30

“อัคร ฉันอยากให้แกคิดให้ดีๆ ขืนแกทำแบบนี้ต่อไป แกจะไม่เหลือใคร แม้แต่แพร”“ไม่มีวัน แพรไม่เคยทอดทิ้งฉันเหมือนพ่อ เขาคอยอยู่เคียงข้างฉันตลอด” พ่อเลี้ยงหนุ่มยังเชื่อมั่นแบบนั้น“ฉันก็เตือนแกได้เท่านี้แหละอัคร ความแค้นไม่เคยทำให้ใครมีความสุข’“แล้วแกจะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลมีความสุขอย่างนั้นเหรอหมอ” พ่อเลี้ยงหนุ่มเค้นถามเสียงกร้าว“ใครทำอะไรไม่ดีไว้ กรรมจะตามสนองเอง เชื่อฉันเถอะ” นายแพทย์หนุ่มตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ“อย่างงั้นเหรอ สิบแปดปีพวกเขายังมีความสุขกันดี ไม่เหมือนฉัน จมอยู่กับความทุกข์ ภาพแม่ฉันจมกองเลือดมันยังคอยหลอกหลอนทั้งยามหลับ ยามตื่น”“อัคร”“แกไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วไอ้หมอ กลับไปเถอะ และขอบใจมาก หวังว่าเรื่องนี้จะเป็นความลับ”“ฉันไม่ปากโป้งแกก็รู้ มีอะไรก็โทร.ไป ขอร้องอย่าทำรุนแรงกับเธออีก” นายแพทย์หนุ่มพูดทิ้งท้าย ก่อนเดินกลับไปขึ้นรถ และขับออกไปในเวลาต่อมาพ่อเลี้ยงหนุ่มยังเดินวนไปมา อดไม่ได้ที่จะนำเรื่องที่น

“จริงๆ ค่ะ ผู้จัดการมารับแก้วไปนอนที่กระท่อมนั้นด้วย แต่แก้วกลับออกมาก่อน เพราะกลัวป้านงค์จะดุเอา ที่แอบไปนอนที่อื่น” เมื่ออธิบายจบ กลับไม่มีเสียงตอบรับของพ่อเลี้ยงหนุ่ม“พ่อเลี้ยงโปรดเชื่อแก้วเถอะค่ะ” เด็กสาวกล่าวยืนยัน หวังช่วยสาวรุ่นพี่“ถ้าพ่อเลี้ยงไม่เชื่อ ก็ไปดูกล้องวงจรปิดก็ได้นะครับ” ผู้จัดการหนุ่มเอ่ยถึงหลักฐานชิ้นสำคัญ หวังให้เจ้านายหนุ่มเข้าใจเจตนาที่ดีของตน และช่วยให้เรณุกาหลุดพ้นจากข้อกล่าวหาที่ไร้ความยุติธรรม บอกตรงๆ ว่าเขาสงสารเธอเหลือเกิน ยิ่งมาเห็นหญิงสาวนอนป่วย ก็คงไม่พ้นฝีมือเจ้านายหนุ่มเป็นแน่“ได้!” เจ้าของไร่หนุ่มเปิดดูข้อมูลจากตัวกล้องภายในบ้าน ขณะดอกแก้วกับชัชดนัยก็ตามมายืนรอลุ้นด้านหลัง จนภาพปรากฏให้ได้เห็นชัดเจน“นั่นไงคะพ่อเลี้ยง แก้วบอกแล้วว่าไม่ได้โกหก” หญิงสาวเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วด้วยสีหน้าดีใจสุดฤทธิ์ จนผู้จัดการหนุ่มต้องรีบลากตัวออกจากห้องทำงานเจ้านายหนุ่ม“เดี๋ยวนัย”“ครับพ่อเลี้ยง” ชัชดนัยหยุดชะงัก ทั้งที่ยังกุมมือดอกแก้วอยู่

“ไม่ค่ะ” ริมฝีปากเรียวแดงระเรื่อเพราะพิษไข้ตอบพึมพำเบาๆ“ไม่หิวก็ต้องทาน เดี๋ยวฉันจะลงไปสั่งให้แก้วยกโจ๊กขึ้นมาให้” ชายหนุ่มกล่าวเพียงเท่านั้น ก็เดินออกไปโดยไม่ล็อกประตูห้องเหมือนเช่นทุกครั้ง สร้างความแปลกใจให้แก่หญิงสาวไม่น้อย โดยไม่รู้ว่านั่นคือแผนการทำให้เรณุกาตายใจขณะที่หญิงสาวยังลังเลว่าควรหนีออกไปตอนนี้ดีหรือไม่ หากเธอหนีคนเดือดร้อนก็คือดอกแก้วที่อาจจะโดนอัคราทำโทษได้ แต่แล้วต้องพักความคิดเรื่องหนีเอาไว้ก่อนชั่วคราว เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา“พี่เรย์ แก้วทำโจ๊กมาให้ค่ะ” ดอกแก้วนำอาหารไปวางที่โซฟา“ขอบใจจ้ะแก้ว พี่ขอล้างหน้าแปรงฟังสักครู่” เรณุกาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพียงสิบนาทีก็เดินออกมา“หน้าตาพี่เรย์ดูแจ่มใสกว่าเมื่อวาน สงสัยไข้จะลดแล้วนะ”“ดีขึ้นแล้วจ้ะ” เรณุกากล่าวพร้อมทรุดลงนั่งข้างๆ ดอกแก้ว“เอ่อ...แก้วมีข่าวดีจะบอกด้วยล่ะ พ่อเลี้ยงไม่ขังพี่เรย์ไว้ที่ห้องแล้วนะ” สาวน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว“จริงเหรอแก้ว เอ...ทำไ

“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ฉันหมายถึงอีกหน้าที่หนึ่งของเธอน่ะ” สายตาคมมองเข้าไปในดวงตาคู่สวย บ่งบอกถึงความต้องการอย่างเด่นชัด ซึ่งพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมถึงต้องการเธอราวกับสิ่งเสพติด“เอ่อ...” หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก พลิกร่างนอนตะแคงทันที จากนั้นไม่นาน ก็ได้ยินเสียงล็อกประตู จึงชะโงกไปมอง เห็นร่างสูงเดินกลับมา“พ่อเลี้ยง” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นมองด้วยความแปลกใจว่าทำไมต้องล็อกประตูห้องด้วย ขณะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มก็กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ใส่ออกมา ทำเอาหัวใจคนมองเต้นรัว“ฉันไม่สบายอยู่นะ” หญิงสาวกล่าวแย้ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร“ฉันไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย คิดมาก” พ่อเลี้ยงหนุ่มกระตุกยิ้ม“แล้วพ่อเลี้ยงถอดเสื้อทำไมเล่า” หญิงสาวทำหน้ามุ่ยด้วยความอับอาย“ก็จะนอนเป็นเพื่อนเธอยังไง” ชายหนุ่มกลั้นยิ้มอย่างขบขัน“แต่นี่จะเที่ยงแล้วนะคะ”“อีกตั้งชั่วโมงหนึ่ง นอนเถอะ ถ้าขืนยังพูดมาก ฉันอาจจะทำมากกว่านอนกอด ยิ่งอดอยากมาหลายว

“ค่ะคุณหมอ ขอบคุณสำหรับทุกๆ เรื่องนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้นายแพทย์หนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ ทำไมพ่อเลี้ยงอัคราไม่จิตใจดีเหมือนเพื่อนเขาบ้างนะ“ยินดีครับ ตอนเที่ยงผมขอเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ”“เรย์ยังไม่แน่ใจว่าจะอยู่ถึงเที่ยงหรือเปล่าค่ะ ต้องขึ้นอยู่กับคนที่พามา อืม...งั้นใกล้เที่ยงคุณหมอลองโทร.เข้าเครื่องคุณนัยดูนะคะ เผื่อว่าเรายังไม่กลับไร่กัน”“ได้ครับคุณเรย์” นายแพทย์หนุ่มพยักหน้ารับคำเบาๆ“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เรย์ขอตัวก่อนนะคะ” เรณุกากล่าวจบก็เดินออกไปชำระเงิน และนั่งรอรับยาที่หน้าเคาน์เตอร์ ซึ่งรอไม่นานก็ถูกเจ้าหน้าที่เรียกชื่อ จากนั้นหญิงสาวเดินกลับไปยังที่ลานจอดรถ ทันทีที่ดอกแก้วเห็นสาวรุ่นพี่เดินมา ก็รีบวิ่งเข้าไปสอบถาม“คุณหมอว่ายังไงบ้างคะพี่เรย์”“ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ คุณหมอแค่ให้ยาบำรุงมา และบอกให้พักผ่อนมากๆ เท่านั้น” เรณุกาจำต้องพูดปดออกไป เพราะไม่ต้องการให้ใครมารับรู้เรื่องที่เธอกำลังตั้งครรภ์ กลัวจะรู้ไปถึงหู พ่อเลี้ยงอัคราเข้าสักวัน“งั้นค่