All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 31 - Chapter 40

“ก็ไม่มีอะไรนี่”“ไม่มีอะไร หมายความยังไง เขาท้องหรือเปล่าหมอ”“นี่แกยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าลูกตัวเองหรือวะ มันคุ้มกันแล้วเหรอ กับหนึ่งชีวิตที่บริสุทธิ์” นายแพทย์หนุ่มกล่าวด้วยเสียงที่เคร่งเครียด ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะอามาตแค้นเช่นนี้“เปล่า ฉันจะไม่ฆ่าเขา แต่ฉันจะเอาเขามาเลี้ยงเพื่อชดเชยที่ครอบครัวนั้นพรากแม่พรากน้องไปจากฉัน” พ่อเลี้ยงหนุ่มเปลี่ยนความคิด เพราะไม่อยากจะฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง “แล้วคุณแพรจะว่ายังไง จู่ๆ แกมีลูกขึ้นมาน่ะ”“ก็บอกว่าเป็นลูกบุญธรรมก็สิ้นเรื่อง” พ่อเลี้ยงหนุ่มตอบราวกับเป็นเรื่องง่ายๆ“นี่แกจะพรากลูกพรากแม่เขางั้นเหรอ”“ใช่ ฉันจะทำเหมือนที่พวกเขาทำกับครอบครัวฉัน นี่แค่บทเรียนเบาๆ เท่านั้น ครอบครัวนั้นต้องได้รับความทรมานอย่างสาสม” พ่อเลี้ยงหนุ่มยังคิดถึงแผนการแก้แค้น“แกใจร้ายเกินไปแล้วอัคร อโหสิกรรมไม่ได้หรือไง”“แกเป็นเพื่อนใครวะ หรือแกหลงเสน่ห์แม่นั่นอีกคน” พ่

“พี่นนท์บังคับแพรต่างหากล่ะ” หญิงสาวสะบัดตัวลุกขึ้นในสภาพเปล่าเปลือย หมดความอายไปแล้วสำหรับชานนท์ ชายหนุ่มมองตามตาละห้อย แล้วลุกขึ้นตามหญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำ“เมื่อไหร่จะหันมารักพี่บ้างแพร” ร่างสูงกระซิบขอความเห็นใจ“เพื่ออะไรคะ ในเมื่อพี่นนท์ก็มีผู้หญิงรายล้อมไม่เว้นแต่ละวัน” หญิงสาวหันมาตวัดเสียงขุ่น“ถ้าแพรเลิกกับนายอัครเมื่อไหร่ พี่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนอีก จะมีแพรเพียงคนเดียว”“ไม่มีทาง แพรไม่มีทางเลิกกับผู้ชายที่แสนดีอย่างพี่อัครเด็ดขาด”“เธอแน่ใจเหรอแพร   ว่าไอ้อัครมันแสนดีอย่างที่เธอพูดน่ะ”    ชานนท์โต้กลับเสียงเหยียดหยัน เขามั่นใจว่าอัครามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแม่ตาโตที่เขาเจอที่ไร่ฟ้าเคียงดินแน่นอน แต่ยังหาหลักฐานมัดตัวไม่ได้เท่านั้นเอง“พี่นนท์หมายความว่ายังไง”“เธอแน่ใจเหรอ ว่าลับหลังไอ้อัครมันจะไม่ไปยุ่งกับผู้หญิงอื่น”“ไม่มีทาง พี่อัครสุภาพบุรุษจะตาย” แพรทองเคยเปิดทางให้เขาห

“ครับป้า” ชายหนุ่มรีบรับคำทันที อุ้มบิดาขึ้นไปบนรถและตามขึ้นไปนั่งข้างๆ เรณุกาก็ตามขึ้นไปนั่งอีกด้าน ก่อนคนขับรถจะเคลื่อนรถออกไปจากบ้านหลังใหญ่ ตลอดทางเรณุกาเอาแต่ร้องไห้จนถึงที่โรงพยาบาล จากนั้นพันตรีธนชาติก็ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน เพียงไม่นานแพทย์เจ้าของไข้ก็รีบตามเข้าไป“เรณุกาบอกฉันได้หรือยัง ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมเธอถึงร้องไห้จะเป็นจะตาย”“คุณพ่อท่านป่วยเป็นมะเร็งปอด แต่ท่านไม่ยอมรักษา ทุกวันเพ้อหาแต่คุณ โทษทุกอย่างที่เกิดเพราะท่านเป็นเหตุ” หญิงสาวกล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้น“ฉันเลยต้องอาสาไปขอร้องคุณให้มาพบท่าน”“แล้วทำไมเธอไม่ยอมบอกว่าท่านป่วย ฉันอาจจะรีบมาพบตอนนั้นก็ได้” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“เพราะท่านเคยขอร้องไว้ ไม่อยากให้คุณมาพบเพราะอาการป่วย ท่านอยากให้คุณมาด้วยความเต็มใจน่ะสิ คุณพ่อรักคุณมากรู้มั้ย ท่านไม่ยอมเข้ารับการรักษา แม้ว่าฉันกับป้าแจ่มจะขอร้องแค่ไหน ท่านบอกว่าอยู่ไปก็ไร้ความหมาย ถ้าคุณยังโกรธเกลียดท่าน แต่ท่านยังอยากพบคุณอีกสักครั้งเพื่อขอโทษ คุณคงมีความสุขมา

“ยัยเรย์” เสียงเรียกแทบตวาดนั้น ทำให้เรณุกาหันขวับไปมอง เปิดยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แต่คงเป็นเพียงฝ่ายเดียว“แม่มาทำอะไรที่นี่ ไม่สบายเหรอจ๊ะ”“เปล่า ฉันไปหาแกที่บ้านนั้นมา นังแจ่มมันบอกว่าตาแก่หมดสติเข้าโรงพยาบาล   มันตายหรือยังล่ะ”   คำถามนั้น  ทำเอาพ่อเลี้ยงหนุ่มตาลุกวาวด้วยความไม่พอใจกับสรรพนามที่หญิงวัยกลางคนเรียกขานอย่างไม่ให้เกียรติ“แม่ทำไมถามแบบนี้”“ทำไม ตายไปเสียได้ก็ดี สมบัติทั้งหมดจะได้เป็นของแกไง” จันทราพูดพร่ำไม่ยอมหยุด แม้เรณุกาจะสะกิดแขนเตือนสติก็ตาม“เสียใจด้วย แม้แต่สตางค์แดงเดียวเรณุกาก็ไม่ได้จากพ่อของฉัน” เสียงเหี้ยมเค้นลอดไรฟันดังขึ้น ทำให้จันทราหันขวับไปมอง“พ่อ หมายความว่า...”“พ่อเลี้ยงอัครา ลูกชายของคุณพ่อค่ะ” เรณุการีบบอกมารดา จนอีกฝ่ายเบิกตาโพลงหน้าซีด แต่ยังทำใจกล้าพูดต่อ“อ้อ...พอพ่อใกล้ตายก็รีบมาเอาสมบัติเลยนะ แต่ยังไงก็ต้องแบ่งให้ยัยเรย์บ้าง ที่คอยดูแลพ่อของคุณมานาน”

อัครากดยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ความจริงห้องนี้ก็ไม่ได้สกปรกอะไร เพราะมีสาวใช้เข้ามาทำความสะอาดเป็นประจำทุกวัน แต่ที่เรียกเรณุกามาทำเพื่อต้องการสั่งสอนเท่านั้น ที่ทำตัวเหมือนเจ้าของบ้าน เขาไม่มีทางให้เธออยู่อย่างสุขสบายแน่ บ้านนี้เป็นบ้านบิดาเขา เธอไม่มีสิทธิ์มาผยอง หลังจากทำความสะอาดห้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว เรณุกากำลังเก็บอุปกรณ์ออกจากห้อง แต่ชายหนุ่มกลับเรียกให้หญิงสาวช่วยผสมน้ำให้อาบ ซึ่งเธอก็ไม่มีทางปฏิเสธได้ในเมื่อเป็นแค่ผู้อาศัย เขาสั่งอะไรก็ต้องทำ เพราะเธอไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้ ที่อยู่อย่างสุขสบายก็มาจากความเมตตาของพันตรีธนชาติทั้งนั้น“เสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวเดินออกมาบอก ซึ่งเป็นจังหวะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มกำลังถอดกางเกงพอดี ทำเอาร่างบางเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน ดวงหน้าหวานร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู“หึๆ ทำเหมือนไม่เคยเห็น” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมเดินเข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลังอันบอบบาง แล้วโน้มใบหน้าลง ซุกไซ้กับซอกคอขาวนวลจนเจ้าของร่างสะดุ้งตกใจ จะเบี่ยงตัวหนีก็ถูกลำแขนแกร่งรั้งไว้“ปล่อยนะพ่อเลี้ยง” หญิงสาวพยายามแกะลำแขนแกร