All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 41 - Chapter 50

“งั้นรอสักครู่นะคะ” ป้าแจ่มจันทร์กุลีกุจอรีบเดินไปบอกให้เด็กในปกครองมาจัดโต๊ะอาหาร“ทานเยอะๆ นะคะ”“ครับป้า รับรองไม่เหลือ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ต่างจากที่พบกันครั้งแรกโดยสิ้นเชิง แค่คุณหนูยิ้มให้นางก็ดีใจมากแล้ว แต่ก็ยังเชื่อว่าสักวันคุณหนูของนางต้องกลับมาน่ารักเหมือนเดิม ดังเช่นวันวาน“เอ...คุณหนูไม่สบายเหรอคะ”“ไม่ใช่หรอกครับ ของเรณุกา ว่าจะเอาไปให้ที่โรงพยาบาล”“ตายจริง คุณหนูเรย์เป็นอะไรคะ” แม่บ้านเอ่ยถามสุ้มเสียงตกใจ“ไม่สบายนิดหน่อยครับ รถที่บ้านมีว่างสักคันมั้ยครับป้าแจ่ม ผมว่าจะขับไปที่โรงพยาบาลสักหน่อย”“มีอีกสองคันที่โรงจอดรถค่ะ เดี๋ยวป้าไปหยิบกุญแจให้นะคะ” นางบอกก่อนเดินไปหยิบกุญแจที่แขวนอยู่ใต้บันไดมาให้เจ้านายหนุ่ม“ขอบคุณครับป้าแจ่ม ผมอิ่มแล้ว” ชายหนุ่มรวบช้อนแล้วยกน้ำดื่ม“แล้วคุณหนูจะไปถูกเหรอคะ” หญิงสาวสูงวัยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ผมเดินทางมาประชุมที่กรุงเทพฯ

“ตอนนี้ผมยังไม่พร้อม ขอเวลาหน่อยแล้วกัน” ชายหนุ่มบอกปัดออกไป เพราะเขายังไม่สามารถเรียกบิดาได้สนิทใจ เวลาเท่านั้นที่จะช่วยได้“ก็ได้ พ่อจะรอวันนั้น” พันตรีธนชาติกล่าวอย่างมีความหวัง ขณะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มเข้ามาห่มผ้าให้ ก่อนปิดไฟห้อง แล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าโซฟาตรงหญิงสาวนอนอยู่“ลุกขึ้นมาเรณุกา”“อะไรของคุณอีก ฉันเหนื่อยอยากนอนพัก” หญิงสาวพึมพำเบาๆ กลัวพันตรีธนชาติได้ยิน“ลุกขึ้นมาอย่าเรื่องมาก” ชายหนุ่มดึงแขนเล็กขึ้นมา จากนั้นตนก็ล้มตัวลงนอนจนหญิงสาวอ้าปากค้าง แต่ยังไม่ทันได้ต่อว่าอะไรร่างเล็กก็ถูกดึงให้ล้มตัวลงนอน“ปล่อยนะพ่อเลี้ยง ฉันจะไปนอนด้านล่าง ขืนนอนแบบนี้ตกโซฟาแน่” หญิงสาวกลัวลูกในท้องจะเกิดอันตรายหากเธอนอนตกโซฟา ถึงพื้นจะห่างกันไม่มาก แต่ป้องกันไว้ดีที่สุด“ไม่หรอก ฉันจะกอดเธอไว้ไม่ให้ตก นอนเถอะดึกมากแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำแล้วหลับตาลง แต่คนในอ้อมกอดกลับหลับตาไม่ลง ใจเต้นแรงทุกครั้งยามอยู่ในอ้อมกอดของเขา และคิดว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว หลังจากพร

“ก็ต้องมีบ้างน่า แต่ถ้าแพรยอมแต่งงานกับพี่ พี่จะเลิกอบายมุขทุกอย่าง”“แพรไม่มีวันแต่งงานกับคนอย่างพี่ ที่แพรมาวันนี้ เพราะมีเรื่องให้พี่นนท์จัดการ” แพรทองล้วงบัตรให้กับชานนท์“อะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงงไม่เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวส่งให้“บัตรนี้มันไปตกที่โกดังของพี่อัคร คนของพี่ไปก่อเรื่องไว้ ช่วยจัดการหาตัวให้ด้วย”“พี่ใช้มันไปทำเอง” ชายหนุ่มยักไหล่แล้วเดินไปรินบรั่นดีใส่แก้ว หญิงสาวถึงกับเดือดจัดคว้าแก้วนั้นมาสาดใส่หน้าอีกฝ่าย“ทำแบบนี้กับพี่อัครทำไม พี่อัครเขาเป็นเพื่อนพี่นะ”“เพื่อนทรยศน่ะสิ นี่แค่สั่งสอนนะ ถ้าเธอยังไม่เลิกกับมัน พี่ก็จะทำแบบนี้เรื่อยๆ จนไร่มันพังพินาศคอยดูสิ” ชานนท์ไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ทำลงไป“ไอ้คนเลว” สองมือเล็กเข้าไปทุบอกแกร่งด้วยความโมโห“ไอ้เลวคนนี้มันก็ผัวเธอ” ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้ามากอด“ไม่ใช่ คนที่จะเป็นสามีแพร มีพี่อัครคนเดียวเท่านั้น” หญิงสาวสวนกลับไปทันที

“อะไรก็ไอ้อัคร แล้วพี่ล่ะแพร พี่ก็รักเธอไม่แพ้มันเลยนะ”“มันไม่มีทางเป็นไปได้ แพรรักพี่อัคร และแพรกับพี่อัครกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ด้วย”“เธอคิดว่าพี่จะปล่อยให้เธอกับมันมีความสุขงั้นเหรอ” ชายหนุ่มตวาดกลับเสียงกร้าว“ถ้าพี่นนท์รักแพรจริงอย่างที่ปากพูดก็ปล่อยแพรไปเถอะ และอย่าคิดลอบทำร้ายพี่อัครอีก แพรขอร้องล่ะ”“ไม่! พี่ไม่ยอมปล่อยแพรเด็ดขาด เธอเป็นเมียพี่นะ” ชายหนุ่มตวัดร่างบางมากอดไว้แน่น“ปล่อยแพรนะ”“ไม่ เธอต้องเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น” ชายหนุ่มกล่าวอย่างดื้อดึง เห็นทีต้องหาทางทำให้อัครายุ่งวุ่นวายกับเรื่องในไร่ จนไม่มีเวลามาพูดถึงเรื่องแต่งงานอีก“คนบ้า เห็นแก่ตัว” สองมือเรียวทุบแผ่นหลังกว้างด้วยความโมโห เพราะชีวิตตนถูกชานนท์ทำร้ายจนไม่เหลือความภาคภูมิใจ“ก็เพราะพี่รักเธอ”“รักเหรอ คนรักกันเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก กลับไปซะ ก่อนที่แพรจะโกรธเกลียดพี่มากกว่านี้ ไปสิ!” หญิงสาวตะโกนพร้อมชี้นิ้วไปยังประตู

“ได้ค่ะ” หญิงสาวจำต้องพยักหน้ารับปากแต่ในใจก็ยังหวั่นๆ กลัวอีกฝ่ายจะไม่พอใจ จากนั้นพยาบาลสาวก็เข็นรถพาพันตรีธนชาติเข้าไปในบ้าน ในขณะที่เรณุกากำลังต่อสายถึงพ่อเลี้ยงหนุ่ม จนปลายสายกดรับ“ว่าไงเรณุกา” เสียงเข้มกรอกเสียงตามสายมาเท่านั้น ก็ทำให้คนปลายสายใจเต้นรัวไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอะไรก่อน“เอ่อ...คือว่า” เรณุกาพูดไม่ทันจบประโยคก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนสวนขึ้นมา เสียงเสียงนั้นคงไม่พ้นสาวคนรักของเขาเป็นแน่“แค่นี้ก่อนนะ แล้วฉันจะโทร.กลับ” ชายหนุ่มกล่าวรวบรัดตัดสายทิ้ง ทำเอาเรณุกาถึงกับชะงักงันน้ำตาคลอทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ไปโกรธหรือน้อยใจ หากเขาจะไปอยู่หรือทำอะไรกับสาวคนรัก“ว่าไงหนูเรย์” เสียงเรียกจากด้านหลังดึงหญิงสาวให้หลุดจากภวังค์อันโศกเศร้าแล้วปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ หันมาฉีกยิ้มพยายามให้ดูสดใสที่สุด“พ่อเลี้ยงติดธุระสำคัญอยู่ค่ะ เสร็จงานแล้วบอกว่าจะโทร.กลับมาค่ะ”“อืม...” พันตรีธนชาติขานรับในลำคอเบาๆ พยายามเข้าใจในตัวบุตรชาย ก่อนชักชวนเปลี่ยนเรื่องคุย&l