All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 51 - Chapter 60

“คุณบอกกับคุณพ่อเองว่าจะไม่ยุ่งกับฉันอีก”“ใช่ ฉันแค่ปล่อยให้เธอดูแลลูก แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้เธอร่านไปหาพ่อใหม่ให้ลูกของฉัน เธอมันเชื้อไม่ทิ้งแถว” คำพูดที่แสนร้ายกาจของเขา ทำเอาคนฟังน้ำตาคลอ ความเจ็บปวดคืบคลานลามเลียไปทั่วหัวใจ“ฉันสัญญาว่าจะไม่ให้ลูกเรียกใครว่าพ่อ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่แต่งงาน” ไม่รู้อะไรดลใจให้หญิงสาวตอบกลับไปแบบนั้น ก่อนตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องหนีไปเรณุกาปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น  ไม่เข้าใจทำไมพ่อเลี้ยงอัคราต้องร้ายกาจไม่จบไม่สิ้น ต่อจากนี้ไปเธอจะไม่ยอมให้เขาข่มเหงอีก เขาแรงมา เธอก็แรงกลับได้เหมือนกัน ตาต่อตาฟันต่อฟันคอยดูสิ             พ่อเลี้ยงอัคราแทบทนรอถึงหนึ่งสัปดาห์ไม่ไหว จิตใจตอนนี้ลอยละลิ่วไปถึงกรุงเทพฯ เสียแล้ว เพราะเรณุกาไม่ยอมรับสายตนตั้งแต่คืนนั้น ถ้ารับก็กดสายเขาทิ้งจนน่าโมโห จนต้องโทรศัพท์เข้าไปที่บ้านก็มักจะเป็นสาวใช้หรือไม่ก็ป้าแจ่มจันทร์ที่มารับสาย เอ่ยถามถึงเรณุก

เรณุการู้สึกเหนื่อยล้าเพราะนั่งจมกับกองบัญชีทั้งวัน ไหนจะมาแพ้ท้องอีกจนแทบไม่มีแรงที่จะขับรถกลับบ้านเองได้ โชคดีที่ปกรณ์แวะไปที่ร้านจึงขอติดรถเขามาด้วย เมื่อมาถึงห้องนอนถึงกับล้มตัวลงนอนทันทีโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง“ไง ถึงกับหมดแรงเลยหรือไง” เสียงอันคุ้นหูชวนหาเรื่องดังขึ้นพร้อมกับไฟกลางห้องถูกเปิด ทำเอาร่างบางลืมตาลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยอารามตกใจ“พ่อเลี้ยง”“ยังดีที่จำผัวตัวเองได้” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มหยันๆ เดินเนิบๆ เข้ามาหาร่างบาง ขณะที่อีกฝ่ายกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง“หยุดพูดบ้าๆ ได้แล้ว แล้วกลับออกไปซะ” หญิงสาวออกปากไล่เสียงสั่น“คงไปขึ้นสวรรค์กับไอ้ปกรณ์มาล่ะสิ ถึงได้กลับมาหมดสภาพแบบนี้ฮะ” พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับไม่สนใจคำพูดของหญิงสาว แต่เค้นถามไปอีกเรื่องหนึ่ง“มันเป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ” เรณุกาเชิดหน้าขึ้นตอบโดยไม่หวั่นเกรง“มันไม่เกี่ยวงั้นเหรอ ฉันเป็นผัวเธอนะและลูกในท้องนั่นด้วย เธอไม่มีสิทธิ์ไปร่านนอนกับใครเข้าใจมั้ย” ชายหนุ่มคำราม

แพรทองสะบัดค้อนให้พ่อเลี้ยงหนุ่มทันทีที่เดินมาถึง ใจอยากจะโวยวายต่อว่าอย่างรุนแรง แต่ยิ่งจะทำให้ชายคนรักถอยห่างออกไป ซึ่งอาจจะทำให้เขาตัดสินใจไปรับผิดชอบเรณุกาอย่างเปิดเผย ซึ่งเธอยอมไม่ได้เด็ดขาด เขาคือความหวังเดียวในชีวิต“แพรเป็นอะไรบอกพี่ได้มั้ย” พ่อเลี้ยงอัคราเอ่ยถามเมื่อขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว“แพรแค่ปวดหัวค่ะ” หญิงสาวกล่าวเสียงแผ่วพร้อมซบใบหน้าลงกับต้นแขนแกร่งด้วยท่าทางอ่อนล้า“ไปหาหมอมั้ย เดี๋ยวพี่พาไป” เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางแตะหน้าผากอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง“นอนพักสักหน่อยก็หายค่ะ พี่อัครรีบพาแพรกลับบ้านเถอะ” หญิงสาวกล่าวเสียงเนือยๆ ติดเว้าวอน“ครับ” ชายหนุ่มหันมาปรับเบาะรถให้แฟนสาวได้นอนให้สบาย ก่อนจะขับเคลื่อนรถออกจากร้านเบเกอรี โดยมีสายตาคู่หนึ่งมองตามด้วยหัวใจที่หมองเศร้า“เพราะเขาใช่มั้ย เรย์ถึงปฏิเสธคำขอแต่งงานของพี่” เสียงแหบแห้งดังขึ้นเหนือศีรษะจนหญิงสาวสะดุ้งตกใจหลุดจากภวังค์“ไม่เกี่ยวกับพ่อเลี้ยงหรอก เพราะเรย์ไม่มีอะไรคู่ควรกับพี่กรณ์ ไม

ช่วงเช้ามืดของวันต่อมาแพรทองนอนกระสับกระส่ายกำลังฝันว่าพ่อเลี้ยงอัคราทิ้งเธอไปสร้างครอบครัวกับเรณุกา ทั้งสองหัวเราะใส่เธอ และออกปากไล่ออกไปจากชีวิต เท่านั้นแหละหญิงสาวถึงกับกรีดร้องดังลั่นห้องก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา“แพร ร้องทำไม” ชายหนุ่มขยี้ตางัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนเอ่ยถาม“แพรฝันร้ายค่ะพี่อัคร” หญิงสาวโผเข้ากอดชายหนุ่มพร้อมปล่อยโฮออกมา จนอีกฝ่ายยกมือใหญ่ขึ้นลูบไล้แผ่นหลังบางไปมาเพื่อปลุกปลอบใจ“แค่ความฝันเท่านั้นเองอย่าคิดมากสิครับ”“แต่แพรกลัวค่ะพี่อัคร” หญิงสาวกอดรัดร่างใหญ่ไว้ ประหนึ่งว่าจะมีใครมาแย่งไป“ไม่เอาครับ อย่าเพิ่งกลัวในสิ่งที่ไม่เกิดขึ้น”“พี่อัครแพรอยากไปทำบุญที่วัด พี่อัครพาแพรไปหน่อยนะคะ” หญิงสาวขยับร่างออก พร้อมเงยหน้าขึ้นมาพูด“อืม...ไปสิ เผื่อจะได้สบายใจขึ้น งั้นแพรกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องเถอะ พี่ก็จะอาบเหมือนกัน”“ค่ะพี่อัคร” หญิงสาวลุกขึ้นพร้อมๆ กับชายหนุ่ม ก่อนเดินออกจากห้องนอนไป พอดี

เป็นวันที่สองที่เรณุกาพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล หญิงสาวเอาแต่เหม่อลอยไม่ยอมพูดจากับใครจนคนรอบข้างต่างเป็นห่วง มีเพียงพันตรีธนชาติกับป้าแจ่มจันทร์เท่านั้นที่เธอยอมตอบคำถามบ้าง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจของพ่อเลี้ยงอัครา เขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้เธอที่ต้องสูญเสียลูกน้อยทั้งที่ยังไม่ทันได้ลืมตาอยู่โลก“พ่อว่าอัครควรพาหนูแพรกลับเชียงใหม่ไปได้แล้วนะ” พันตรีธนชาติเอ่ยขึ้น หลังจากแพรทองลงไปซื้อของพร้อมกับแม่บ้าน ภายในห้องพักฟื้นจึงเหลือเพียงเขากับบุตรชายและเรณุกาที่เพิ่งนอนหลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ยา“ไม่ครับ ผมจะรอจนกว่าเรณุกาจะออกจากโรงพยาบาลครับ”“เพื่ออะไรอัคร ยิ่งอยู่ก็ยิ่งทำให้น้องรู้สึกแย่ลงไปอีก พ่อขอล่ะเลิกอาฆาตแค้นได้แล้ว น้องไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นต้นเหตุคือพ่อคนเดียวเท่านั้น แต่กลับเป็นหนูเรย์ต้องมารับเคราะห์ทุกอย่าง”“คุณพ่อครับ”“จะให้พ่อทำยังไงบอกมาเถอะ ขอแค่อัครยอมปล่อยหนูเรย์ไปซะ หนูเรย์น่าสงสารมากนะมีแม่ก็เหมือนไม่มี ไร้ญาติขาดมิตร ได้โปรดสงสารน้องเถอะ” พันตรีธนชาติก