ログイン“รู้ยังไง ว่าเขาไม่น่าไว้ใจน่ะ” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ
“หน้าตาขี้โกงเหมือนนา
“ค่ะเรย์เข้าใจ ว่าแต่พี่แพรล่ะคะ อยู่ที่ไร่ด้วยหรือเปล่า” หญิงสาวอดหวั่นใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้“คนขี้หึง พี่กับแพรมันจบไปแล้วจริงๆ อย่างที่พี่เคยบอกว่าความสัมพันธ์เราที่มีต่อกัน เหมือนความรักและห่วงใยระหว่างพี่น้องมากกว่า แพรก็อยู่ทานอาหารเช้า จากนั้นก็ขอตัวไปดูร้านเสื้อที่ในตัวเมืองครับ” ชายหนุ่มอธิบายทุกเรื่องหวังให้หญิงสาวสบายใจ“เรย์ขอโทษนะคะ ที่งี่เง่าชวนทะเลาะ”“แต่พี่รู้สึกดีนะที่เรย์หวงพี่ ทำให้รู้ว่าพี่มีค่ากับเรย์มากแค่ไหน” ชายหนุ่มกล่าวอมยิ้มมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก“ใครหึง เปล่าสักหน่อย” หญิงสาวทำปากยื่นออกมา จึงถูกสามีก้มลงจุมพิตเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว“เรย์จ๋า พี่ขอนะ” ชายหนุ่มวิงวอนเสียงแหบพร่า ทั้งวันเอาแต่คิดถึงภรรยาแต่ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้“อย่าค่ะ ลูกนอนอยู่ เดี๋ยวแกตกใจตื่น” หญิงสาวเอื้อมมือขึ้นไล้ใบหน้าคมเข้มที่แดงก่ำด้วยแรงปรารถนา ซึ่งเธอก็รู้สึกโหยหาสัมผัสของชายหนุ่มไม่แพ้กันจนร้อนวูบวาบวิ่งพล่านไปทั้งร่าง“งั้นไ
“อย่าคิดอะไรมาก เรื่องระหว่างหนูแพรกับตาอัครมันจบลงไปนานแล้ว ความเชื่อใจเท่านั้นจะทำให้ชีวิตครอบครัวไปตลอดรอดฝั่งนะ” พันตรีธนชาติกล่าวเตือนสติลูกสะใภ้ก่อนจะเรียกพยาบาลพิเศษให้ช่วยพาเข้าไปอ่านหนังสือที่ห้องหนังสือ ปล่อยให้เรณุกานั่งคิดอะไรเพียงลำพังชั่วครู่ แต่แล้วสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไป เข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหารรอสองพ่อลูกกลับมา“แม่เลี้ยงจะทำอะไรคะ ให้ป้าทำให้ดีกว่าค่ะ” ป้านงคราญเห็นแม่เลี้ยงตนกำลังค้นหาสิ่งของในตู้ จึงเอ่ยถาม“เรย์จะเตรียมอาหารเที่ยงไว้รอพี่อัครกลับมาค่ะ”“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณหนูเรย์ คุณหนูโทร.มาบอก ว่าจะทานข้าวเที่ยงที่ไร่โน้น”“อ้าวเหรอคะ ไม่เห็นจะโทร.มาบอกเรย์สักคำ” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วราวตัดพ้อ“เห็นว่าโทร.มาแล้ว แต่คุณหนูเรย์ไม่รับสาย” ป้าแจ่มจันทร์ไขความกระจ่างให้กับหญิงสาว“สงสัยตอนที่เรย์เข้าไปอาบน้ำ” หญิงสาวเก็บของที่ดึงออกมาเก็บไว้ดังเดิม“คุณหนูเรย์อยากทานอะไรคะ ป้าจะทำให้ทาน” ป้าแจ่มจันทร์เอ่ยเมื่อเห็นเรณุ
ขณะนั้นฝ่ามืออุ่นบรรจงลูบไล้ไปทั้งร่างอรชร จวบถึงเนินเนื้อนุ่ม และไม่รอช้าใช้ปลายนิ้วเรียวแกร่งเข้าไปสำรวจความพร้อม แล้วพลิกร่างบางให้ขึ้นมาอยู่เหนือร่างกำยำของตน “พี่อัคร” หญิงสาวครางเสียงสั่นร้องขัดใจ เมื่อชายหนุ่มดึงปลายนิ้วออกมาจากช่องแคบลึกของตน“ใจเย็นสิครับคนดี” ชายหนุ่มบอกเสียงแตกพร่า แล้วค่อยๆ สอดประสานความแข็งแกร่งกับเนื้ออ่อนนุ่ม จนร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด“เอ๊ะ...เรย์เจ็บ” หญิงสาวดิ้นรนออกจากการรุกรานของอีกฝ่าย“ทนอีกนิดนะครับ แล้วเรย์จะมีความสุข ในน้ำอาจจะอึดอัดหน่อยเท่านั้นเอง” คนมากประสบการณ์พึมพำเบาๆ ใบหน้าคมซุกไว้กับทรวงอกอิ่ม ตวัดปลายลิ้นร้อนโลมเลียเพื่อเบี่ยงเบนอารมณ์ของภรรยาสาวให้ลืมความเจ็บ ซึ่งก็ได้ผลเมื่อได้ยินเสียงครวญครางไม่ได้ศัพท์ ชายหนุ่มจึงใช้จังหวะนี้ดันสะโพกสอบสวนขึ้นมา จนได้ยินเสียงร้องตกใจของหญิงสาว เขาจึงหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว“เจ็บมากมั้ยครับ” ชายหนุ่มกัดฟันเอ่
“พ่อดีใจเหลือเกินที่เห็นลูกทั้งสองมีความสุข หนูเรย์พ่อคงไม่ต้องห่วงอะไร เพราะพ่อเชื่อว่าหนูจะเป็นแม่ที่ดีภรรยาที่ดี และแม่เลี้ยงที่ดีของไร่ฟ้าเคียงดิน พ่อดีใจนะที่เห็นหนูยิ้มออกมาด้วยหัวใจ ไม่ใช่ฝืนยิ้มออกมาเหมือนก่อน ต่อไปหนูจะพบแต่ความสุข ตาอัครพ่อฝากดูแลหนูเรย์ด้วยนะ การใช้ชีวิตคู่ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก ต้องใช้ความหนักแน่นซื่อสัตย์ อย่าอ่อนไหวกับสิ่งที่ยั่วยุ และสุดท้ายพ่อขอให้ลูกทั้งสองใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขตลอดไป”“ขอบคุณครับคุณพ่อ/ขอบคุณค่ะคุณพ่อ” ทั้งสองก้มลงกราบหน้าเท้าบิดา ก่อนที่เดือนเต็มจะอวยพรเป็นคนต่อมา“แม่ดีใจที่อัครมีความสุขกับชีวิตคู่ ฉัตรเขาก็คงดูอยู่บนฟ้า จงประคับประคองชีวิตคู่ด้วยความเข้าใจ แม่ขอให้ลูกทั้งสองมีความสุขมากๆ” เดือนเต็มกล่าวให้พรทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ต่อจากนั้นจะเป็นป้าแจ่มจันทร์ที่อวยพรและซับน้ำตาไปด้วย แล้วมาถึงคนสุดท้ายคือประภัสสร“น้าดีใจด้วยนะหนูเรย์ ที่หนูกำลังมีความสุขกับชีวิตคู่ ถึงจะแอบเสียดายนิดๆ ที่ไม่ได้หนูมาเป็นสะใภ้ เวลามีปัญหาอะไรไม่ควรเก็บไว้คนเดียว ต้องพูด ปรึกษากันด้ว
“ค่า แค่นี้พอใจมั้ยคะ” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง จนชายหนุ่มอดใจไม่ไหวแนบริมฝีปากลงไปบนปากเรียวที่เย้ายวนของอีกฝ่าย ทำเอาดวงตากลมโตขยายกว้าง ที่ถูกจู่โจมโดยไม่ทันได้ตั้งตัว“ฮื้อพี่อัคร เป็นบ้าอะไรเนี่ย อายแขกในงาน” เรณุการีบผลักร่างใหญ่ออกทันควัน พลางส่ายตามองไปรอบๆ งาน พบว่ากำลังถูกสายตาของคนร่วมงานเมียงมองมา และส่งยิ้มมาให้“จะอายทำไมครับ ไม่มีใครว่าหรอก เขาจะชมว่าคู่เราน่ารักซะมากกว่า” ชายหนุ่มรั้งร่างบางมาแนบกายอย่างแสนรัก“เมื่อไหร่จะถึงเวลาเข้าห้องหอสักทีครับ” ชายหนุ่มกระซิบถามจนเจ้าสาวเบิกตากว้าง กำลังอ้าปากต่อว่า แต่แขกหูดีมาได้ยินเสียก่อน“แขกยังมาไม่ครบจะรีบเข้าห้องไปไหนวะอัคร” เสียงทักทายของแขก ทำเอาสองบ่าวสาวรีบผละร่างออกจากกัน“มาถึงก็ปากดีเลยนะเว้ย คิดว่าจะไม่มาแล้วเสียอีก”“ต้องมาสิวะ งานแต่งแกทั้งที ยินดีด้วยนะครับคุณเรย์ ไอ้อัครมันเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด ที่ได้คนดีๆ อย่างคุณเรย์เป็นภรรยา” นายแพทย์ชลวิทย์กล่าวอวยพรจบกำลังเดินเข้ามาสวมกอดร่างบางด้วย
พันตรีธนชาติกล่าวให้ความมั่นใจ น้อยที่ยืนอยู่ที่หัวมุมโต๊ะหลังตักข้าวเสร็จ รู้สึกโล่งอกที่ได้ยินคำตอบจากเจ้าของบ้าน เมื่อก่อนหน้าที่ได้ยินก็ใจแป้ว ยังคิดว่าคงต้องตกงานแล้วแน่ๆ“ก็ได้ค่ะคุณท่าน” ป้าแจ่มจันทร์ยินยอมในที่สุด ทำให้ชายหนุ่มยิ้มแก้มแทบปริ ก่อนจะหันมาพูดกับสาวใช้“น้อยเดี๋ยวเธอขึ้นไปดูคุณหนูทีนะ แล้วตามคุณเรย์ลงมาทานอาหารกลางวัน”“ได้ค่ะพ่อเลี้ยง” สาวใช้พยักหน้ารับคำด้วยท่าทางกระตือรือร้นแล้วรีบออกไปทำตามคำสั่ง จากนั้นเพียงไม่นาน เรณุกาก็เดินลงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พ่อเลี้ยงหนุ่มรีบลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้ สร้างความปลาบปลื้มใจแก่ผู้อาวุโสที่เห็นชายหนุ่มดูแลเรณุกาอย่างดี“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวหันมายิ้มพึมพำขอบคุณเบาๆ ขณะที่ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แล้วตักอาหารใส่จานให้“พ่อดีใจที่อัครกับหนูเรย์เข้าใจกันดีแล้ว”“ครับคุณพ่อ ขอบคุณคุณพ่อที่คอยเตือนสติผม งั้นผมคงหลงทางจนหาทางออกไม่เจอ” ในหลายเรื่องที่เขาหลงผิด เคยทำเรื่องไม่ดีไว้ต่อท่านหรือแม้แต่คนข้างกาย ท่านก็ไม่เคยต
“ฉันกำลังเอาคืน คนที่ทำให้แม่ฉันกับน้องในท้องต้องตาย ครอบครัวนั้น ต้องได้รับการตอบแทนอย่างสาสม” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวด้วยแววตาเคียดแค้น “อ้อ...ห้ามบอกคุณแพรเรื่องนี้เด็ดขาด ถ้าเธอถามก็บอกว่าเรณุกาเป็นหลานสาวห่างๆ ของป้านงค์แล้วกัน” เขาเองก็ไม่อยากให้แฟนสาวต้องมารับรู้เรื่องนี้ด้วยด้านเรณุกาตามหญิงว
“เธอต้องการพบฉันงั้นเหรอ” เสียงห้าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกร้าวกระด้าง มองดูหญิงสาวที่กำลังยืนมองรูปถ่ายที่ติดฝาผนังห้องรับแขก ทำเอาร่างบางไหวตัวเล็กน้อย รู้สึกสะดุ้งตกใจในน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของอีกฝ่าย ค่อยหันขวับไปมอง จังหวะที่หันมาสบสายตาคมนั้น หัวใจดวงน้อยๆ ของเรณุกาเต้นแรงแทบจะทะลักออกมาจากอกเส
“เอ่อ...ฉัตร ตาอัครมาได้ยังไง” พันตรีธนชาติกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ขณะที่หัวใจเต้นระส่ำ ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น“คุณพ่อทำแบบนี้กับคุณแม่ได้ยังไง” อัคราตะโกนใส่หน้าบิดาอันเป็นที่รักและภาคภูมิใจมาตลอด ขมวดคิ้วเครียดด้วยท่าทางโกรธจัด ซึ่งการกระทำนี้ เขาไม่เคยปฏิบัติต่อท่าน
“กรี๊ดดดด ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวใช้แรงอันน้อยนิดดิ้นรนสุดชีวิตให้หลุดออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม“ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะเลิกทำอะไรบ้าๆ”“คุณควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันตายไปอีกคน ความแค้นในใจของคุณจะได้หายไปสักที” หญิงสาวกล่าวเสียงสั่น ขณะที่อีกฝ่ายโอบกอดร่างบางไว้พร้อมกดศีรษะเล็กแนบอกแกร่ง เขายอมแพ้แล้วยอมแ







