All Chapters of ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น: Chapter 11 - Chapter 18

“เก็บอาการหน่อยสิคะคุณณุ” เจ้าของห้องเสื้อกล่าวแซว จนชายหนุ่มต้องยกมือขึ้นลูบท้ายทอยอย่างเก้อเขินที่เผลอแสดงอาการออกมามากจนเกินไป จึงรีบล้วงบัตรเครดิตให้แก่พนักงานร้านกลบเกลื่อนความอาย หลังจากจัดการเรื่องค่าชุดเสร็จเรียบร้อยพิษณุวัชร์ก็กล่าวอำลาเจ้าของห้องเสื้อ พาหญิงสาวกลับมานั่งในรถและถือโอกาสกล่าวชมด้วยแววตาทอประกายวิบวับอย่างเปิดเผย“คุณธิชาสวยมากนะครับคืนนี้” คำชมที่ออกมาจากปากเจ้านายหนุ่ม ทำให้กันธิชาอดยิ้มไม่ได้ ที่ถูกชมซึ่งๆหน้า“เอ...ปกติธิชาไม่สวยหรือคะ” หญิงสาวสวนกลับแก้อาการขัดเขินของตน“สวยสิครับ”“พูดแบบนี้ธิชาไปไม่ถูกเลย เรารีบไปกันเถอะค่ะ เพราะธิชาต้องถึงคอนโดฯ ก่อนสี่ทุ่มไม่งั้นถูกคุณแม่บ่นแน่” คำพูดของหญิงสาว เล่นเอาชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นกับคำว่าคุณแม่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อนึกถึงสาวแว่นผู้จัดการการตลาดยี่สิบนาทีต่อมาพิษณุวัชร์ขับรถเข้ามาจอดยังลานจอดรถของโรงแรมหรู จากนั้นพากันธิชามาที่ห้องบอลรูมสถานที่จัดงานเลี้ยง ทั้งคู่เข้าไปทักทายคู่บ่าวสาวหน้างานพอเป็นพิธี ก่อ

ฟากกรุงเทพฯ ปรเมศวร์ยังนั่งเคลียร์งานที่บริษัทอย่างใจเย็น เพราะเขาคงไม่ได้เข้ามาดูงานอีกหลายวัน ขณะนั้นก็รับรายงานเป็นระยะๆ จากนักสืบบริษัทขึ้นชื่อที่ตนจ้างตามกันธิชานับตั้งแต่เจอกันในงานเลี้ยงคืนนั้น ว่าแต่ละวันหญิงสาวไปทำอะไรอยู่ไหนกับใครบ้างจนรู้ว่าเธอมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อเขมจิราและพักอาศัยอยู่ด้วยกัน“มีงานสำคัญอะไรให้ผมเซ็นอีกไหมคุณตรี” ประธานหนุ่มเอ่ยถามเลขาฯ คู่ใจที่มายืนรอรับเอกสาร“ไม่มีแล้วค่ะ”“ช่วงนี้ผมคงไม่ได้เข้ามาที่บริษัทหลายวัน มีงานด่วนอะไรโทร.หาผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”“แล้วคุณเมศวร์จะไปไหนหรือคะ เผื่อมีใครมาถาม”“บอกว่าผมไปทำธุระสำคัญพอ อีกชั่วโมงเครื่องจะออกแล้ว เดี๋ยวผมขอตัวก่อน” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วคว้าสูทขึ้นมาสวมใส่“ค่ะคุณเมศวร์ เดินทางปลอดภัยนะคะ” จิตตรีกล่าวอวยพรเจ้านายหนุ่ม ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกไปจากห้องทำงาน             เมื่อเข้ามาถึงห้

“ก็ได้ค่ะ งั้นธิชาขอตัวกลับห้องพักก่อนนะคะ” หญิงสาวกล่าวจบก็เดินออกไปจากงาน โดยชายหนุ่มยืนมองตามออกไปจนสุดสายตาเพราะงานเปิดตัวสินค้าจัดขึ้นที่โรงแรมเดียวกับที่พัก พิษณุวัชร์คิดว่าคงไม่มีอันตรายจึงไม่ได้ขึ้นไปส่งหญิงสาวที่ห้องพัก ขณะเดินกลับห้องกันธิชารู้สึกเวียนศีรษะ เพราะถูกคะยั้นคะยอให้ดื่มไวน์ไปหลายแก้ว คนคออ่อนอย่างเธอก็แทบจะล้มพับแต่พยายามฝืนตัวเอง เมื่อกลับไปถึงที่ห้องพักก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างทันทีโดยไม่สนใจเปิดไฟ ซึ่งไม่รู้ว่ากำลังมีภัยร้ายคืบคลานเข้ามาปรเมศวร์กระตุกยิ้มเหยียดเมื่อเหยื่อสาวนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่อง จึงเดินไปสะกิดแขนเพื่อความแน่ใจ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ไหวติงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป“นอนให้มีความสุขนะกันธิชา เพราะหลังจากคืนนี้ไปเธอจะพบแต่ความทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต” ชายหนุ่มพึมพำชิดดวงหน้าหวาน แล้วผละร่างเดินไปกดสวิตช์ไฟที่มุมห้องจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าหญิงสาวที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ออกทีละชิ้นจนไม่เหลือ ส่วนตัวเขาแค่ถอดเสื้อตัวบนออกเท่านั้น หยิบโทรศัพท์มือถือของตนมาถ่ายรูปหญิงสาวไว้ ก่อนจะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผ

“จะใจร้ายใจดำไปถึงไหน ตั้งแต่นายวัฒน์เสียไปคุณพ่อท่านก็ตรอมใจหนัก ท่านแค่อยากจะถามเธอเรื่องนายวัฒน์เท่านั้น ขอร้องล่ะนะ ไปพบท่านสักครั้ง” เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ปรเมศวร์จำต้องใช้ไม้อ่อน คนที่ชอบเห็นใจคนอื่นแววตาเริ่มลังเล นึกถึงความเมตตาที่เจ้าสัวพงษ์เทพเคยมอบให้ ถึงแม้จะระยะสั้นๆ ก็ตาม“ก็ได้ ฉันจะไปพบคุณลุงกับคุณ”“เชิญ” กล่าวจบชายหนุ่มก็เดินนำหญิงสาวไปขึ้นรถของตนที่จอดไว้ที่ลานจอดของสนามบิน จากนั้นไม่นานก็ขับรถเคลื่อนออกจากสนามบิน ปรเมศวร์ก็หันมาพูดกับหญิงสาวอีกครั้งกับเรื่องที่คุยค้างกันไว้ที่สนามบินภูเก็ต“เธอยังไม่ตอบคำถามฉัน ว่าทำไมถึงได้เลิกกับนายวัฒน์”“ฉันไม่ขอตอบ และไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก” หญิงสาวตอบเพียงเท่านั้นก็เบือนหน้าออกไปนอกรถ จนคนถามรู้สึกหมั่นไส้แต่สงบปากสงบคำไว้ เพราะไม่อยากจะทะเลาะกับกันธิชาในระหว่างที่ขับรถอยู่ นาทีต่อมาภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบ ต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเองจวบจนถึงคฤหาสน์อนันต์ตระการ“ลงมาสิ” ปรเมศวร์เดินอ้อมไปเปิดประตูด้านข้