Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

เช้ารุ่งขึ้นของวันต่อมาเสียงนาฬิกาปลุกที่หัวเตียงนอนดังขึ้นทำให้เจ้าของร่างบางเริ่มขยับตัวลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการอ่อนเพลียเนื่องจากพักผ่อนไม่เพียงพอ เพราะตั้งแต่ปรเมศวร์มานอนค้างที่คอนโดฯ ด้วย กันธิชาก็ต้องหานาฬิกาปลุกมาตั้งไว้ป้องกันการตื่นสาย เพียงไม่ถึงห้านาทีหญิงสาวก็ฝืนใจลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อพบว่าครีมโกนหนวด แปรงสีฟัน เครื่องบำรุงผิวที่ปรเมศวร์ขนซื้อมาใช้เรียงรายเต็มหน้ากระจก ซึ่งไม่ยอมเก็บนำกลับไปตามคำบอกของเธอ“บ้าจริง ถ้ายายเขมโผล่เข้ามาเห็นคงเกิดเรื่องแน่” หญิงสาวบ่นพึมพำแล้วเก็บของทั้งหมดลงใส่กล่อง ก่อนจะรีบอาบน้ำแปรงฟัน ซึ่งใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำเพราะกลัวจะไม่ทันเข้างาน เมื่อมาเปิดตู้เสื้อผ้าทำให้ต้องอารมณ์เสียอีกหน ที่เห็นเสื้อผ้าของปรเมศวร์ยังถูกแขวนทิ้งไว้ในตู้ตามเดิม“จงใจจะแกล้งกันชัดๆ บ้าที่สุด” กันธิชาจัดการพับเสื้อผ้าของปรเมศวร์ลงในกล่องเดียวกับของใช้ต่างๆ ที่ชายหนุ่มทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ในขณะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวต้องรีบหยิบขึ้นมารับสายทันทีที่เห็นว่าเป็นเบอร์ใครโทร.เข้ามา“คุณปรเมศ

“อืม...ที่จริงน่าจะชวนเขมมาด้วยกันนะลูก รายนั้นก็หายเงียบไปไม่ส่งข่าวอะไรมาเลย” ตั้งแต่เรียนจบก็แทบนับครั้งได้ที่เขมจิราจะโผล่หน้ามาที่สถานสงเคราะห์ ต่างกับกันธิชาที่มักจะมาเยี่ยมเยือนอยู่เป็นประจำเกือบทุกเดือนและยังสละเวลาช่วงวันหยุดมาช่วยเจ้าหน้าที่สอนหนังสือเด็กๆ อีกด้วย“เขมเพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศเมื่อตอนเย็นนี้เองค่ะ เอาไว้ครั้งหน้าธิชาจะชวนเขมมานอนค้างที่นี่หลายๆ วันหน่อย มาช่วยคุณแม่ดูแลน้องๆ”“น้องๆ คงดีใจ” นางกล่าวพลางมองไปรอบๆ บริเวณบ้านสงเคราะห์ และอดน้ำตาคลอไม่ได้ หากจะต้องจากที่นี่ไปจริงๆ“ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ค่ะ เชื่อธิชานะคะ” หญิงสาวบีบกระชับมือครูสมใจอย่างปลอบใจ“จ้ะ เดี๋ยวแม่ขอตัวไปดูเด็กๆ สวดมนต์ก่อนเข้านอนหน่อยนะลูก หนูก็เข้าไปอาบน้ำนอนเถอะดึกแล้ว” ครูสมใจกล่าวจบก็เดินไปดูเด็กๆ ที่นางรับอุปการะไว้กันธิชานั่งเล่นสักพักก็คว้ากระเป๋าเดินเข้าห้องนอนที่เธอเคยอาศัยเมื่อครั้งเยาว์วัย ภาพความทรงจำต่างๆ ในวัยเด็กหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย“ฉันหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันกับยายเขมต้องบาดหมางกันนะ” หญิงสาวกลัวขึ้นมาจับขั้วหัวใจ กลัวอีกฝ่ายจะทำอะไรบ้าๆ ขึ้นมา เธอคงทนไม่ได้แน่

“เปล่า ฉันไม่ได้โทร.มาเร่งแก เพียงแต่จะโทร.มาบอกว่าวันนี้ฉันมีนัด ให้แกกลับไปก่อนได้เลย”“นัดเหรอ”“อืม...ใช่ คุณเมศวร์ชวนฉันไปกินข้าวที่บ้านเขาน่ะ” คำพูดของเขมจิราทำให้คนฟังนิ่งงันราวโดนฟ้าผ่าลงกลางใจ จู่ๆ น้ำตาเอ่อคลอออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ“ธิชาแกฟังฉันอยู่หรือเปล่า ธิชา”“อืม...ฟังอยู่ แค่นี้นะ ฉันต้องรีบเก็บของ” กันธิชากล่าวตัดบทก่อนวางสาย ทำไมเธอถึงเกิดรู้สึกอิจฉาเขมจิราด้วยก็ไม่รู้ ที่เห็นปรเมศวร์ให้ความสำคัญแม้จะเป็นเพียงเกมแก้แค้นก็ตาม“จะกลับแล้วหรือครับคุณธิชา”“ค่ะ ธิชาขอตัวก่อนนะคะ” จบคำพูดหญิงสาวก็เดินตรงไปยังลิฟต์ทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เจ้านายหนุ่มเอ่ยอะไรออกมา และพยายามพูดปลอบใจตัวเอง ก็ดีวันนี้เธอก็ไม่พร้อมจะคุยกับใครเหมือนกันแม้แต่เขมจิราก็ตามคฤหาสน์อนันต์ตระการเขมจิราค่อนข้างประหม่าที่มานั่งอยู่ต่อหน้าเจ้าสัวพงษ์เทพ ถึงแม้เธอจะเคยพบท่านมาบ้างแต่ก็นานมากแล้ว เมื่อครั้งที่กันธิชายังคบหาอยู่กับอนุวัฒน์ ซึ่งก็พูดคุยทักทายกันไม่กี่ประโยคเท่านั้น“ไม่ได้เจอกันเสียนานนะหนูเขม สบายดีใช่ไหม”เจ้าสัวพงษ์เทพค่อนข้างแปลกใจที่บุตรชายโทร.มาบอกว่าจะพาเพื่อนมารับประทานอาหารค่ำที่บ้

“ตวงไม่น่าโทร.ไปรบกวนหนูเลยนะ” ครูสมใจส่ายหน้าพลางเอ่ยถึงคนสนิทอย่างอ่อนใจ“เมื่อเช้าฉันตกใจทำอะไรไม่ถูก เลยโทร.หาหนูธิชาน่ะ”“อย่าโทษน้าตวงเลยนะคะ ธิชาเป็นคนบอกน้าตวงเองค่ะว่ามีเรื่องอะไรให้โทร.มาหา”กันธิชาเห็นตวงพรเดินตามเข้ามาในห้องฉุกเฉินเพียงลำพัง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามถึงเจ้าสัวพงษ์เทพ“แล้วคุณลุงล่ะคะน้าตวง”“ท่านเจ้าสัวกลับไปแล้วจ้ะ” ตวงพรตอบด้วยใบหน้าแช่มชื่นจนกันธิชาเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ“ใครน่ะท่านเจ้าสัว”“เป็นเจ้าของบริษัทเก่าที่ธิชาเคยทำงานด้วยค่ะ ท่านเห็นธิชารีบมาโรงพยาบาลเลยอาสามาส่ง...คุณแม่ขาอย่าเครียดไปเลยนะคะ ปัญหาทุกอย่างต้องมีทางออก” หญิงสาวบอกพร้อมเอื้อมมือมากุมมือผู้มีพระคุณเพื่อต้องการปลอบใจ“ใช่ค่ะครูอย่าเครียดไปเลย เพราะตอนนี้กำลังมีคนใจบุญมาช่วยจัดการเรื่องนี้แล้ว” คำพูดของตวงพรทำให้กันธิชากับครูสมใจหันไปมองหน้าด้วยความประหลาดใจ“ก็เจ้าสัวพงษ์เทพนั่นแหละที่จะเข้ามาช่วยเรา”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่ตรี เดี๋ยวธิชาต้องขอตัวกลับก่อน”“จ้ะ มีอะไรโทร.มาหาพี่ได้ตลอดเลยนะไม่ต้องเกรงใจ”“ค่ะพี่ตรี” กันธิชาระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินลงมาจากชั้นดาดฟ้าแล้วแยกกันตรงหน้าลิฟต์ กันธิชาเข้าบริษัทในช่วงบ่ายทั้งๆ ที่โทร.มาขอลางานเจ้านายหนุ่มเต็มวัน เพราะอยากเข้ามาเคลียร์งานที่ค้างไว้ พร้อมกับความรู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องหาเหตุผลในการลาออก เพราะเจ้าสัวพงษ์เทพได้มาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ในทิศทางที่ดีขึ้น“ที่จริงน่าจะอยู่ดูแลคุณแม่ก่อน”“ท่านไม่เป็นไรแล้วค่ะ แถมยังไล่ธิชากลับมาทำงานอีก ขอโทษด้วยนะคะ ช่วงนี้ลางานบ่อยไปหน่อย หวังว่าสิ้นเดือนคงไม่แจกซองขาวให้ธิชานะคะ” หญิงสาวกล่าวพลางหัวเราะออกมาเบาๆ“ถ้าผมทำแบบนั้นคงโง่มาก คนดีและทำงานเก่งอย่างคุณธิชา ใครปล่อยไปคงโง่เต็มทน”“ขอบคุณค่ะ งั้นธิชาขอกลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ”“ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำเบาๆ และเผลอยิ้มตามหญิงสาว ดูเหมือนเธอจะไม่มีเรื่อ