Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

คนที่กันธิชาต่อว่าต่อขานนั่งทำงานตาลอย เพราะกำลังนึกถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนระหว่างตนกับกันธิชาและอดภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ ที่ได้เป็นคนแรกของเธอ จิตตรีมองผู้เป็นนายสลับกับแฟ้มเอกสารด้วยความสงสัยแกมเป็นห่วง ปกติปรเมศวร์ไม่เคยทำงานผิดพลาด มักจะอ่านอย่างถี่ถ้วนทุกครั้งก่อนจะจรดปลายปากกาลงไป“มีอะไรอีกหรือเปล่าครับคุณตรี” ปรเมศวร์เงยหน้าขึ้นมาถาม เมื่อเห็นเลขาฯ สาวยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทั้งที่ตนเซ็นเอกสารส่งคืนไปให้แล้ว“คุณเมศวร์เซ็นชื่อผิดตำแหน่งค่ะ” หญิงสาวบอกเพียงเท่านั้น ปรเมศวร์ก็รีบดึงแฟ้มเอกสารมาดูพร้อมตกใจกับงานที่ผิดพลาดของตนซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จากนั้นก็สั่งให้เลขาฯ สาวกลับไปทำเอกสารชุดใหม่มาให้ตนเซ็น ครั้งนี้ดูอย่างรอบคอบก่อนส่งเอกสารคืนให้กับจิตตรี “เที่ยงนี้คุณเมศวร์อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวตรีจะสั่งแม่บ้านจัดมาให้”“เที่ยงผมจะออกไปกินข้างนอก พอดีนัดเพื่อนไว้” ปรเมศวร์ตั้งใจจะไปก่อกวนกันธิชาที่บริษัทพลางยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อคิดถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนระหว่างเขาและเธอ“ค่ะ ถ้างั้นตรีขอตัวนำเอกส

“คุณเมศวร์รีบไปเถอะค่ะ อืม...เดี๋ยวเขมนั่งแท็กซี่กลับไปที่บริษัทเอง”“ผมปล่อยให้คุณเขมกลับเองไม่ได้หรอกครับ ผมไปรับคุณเขมที่บริษัทก็ต้องขับรถไปส่งที่บริษัทสิครับถึงจะถูกต้อง”“เดี๋ยวให้คุณเขมจิราไปกับผมก็ได้ครับ” พิษณุวัชร์กล่าวแทรกขึ้นมาเพื่อตัดปัญหา“งั้นผมฝากด้วยนะครับ ขอโทษด้วยนะครับคุณเขม” ปรเมศวร์มิวายหันมาขอโทษหญิงสาวอย่างรู้สึกผิด“ไม่เป็นไรค่ะ เขมเข้าใจดี” หญิงสาวระบายยิ้มอ่อนๆ แววตาไม่มีความโกรธเคือง“ไว้ผมจะเลี้ยงข้าวขอโทษแล้วกันนะครับ” ปรเมศวร์เอ่ยขณะที่เดินเคียงคู่หญิงสาวออกจากห้องพัก เดินตรงไปที่ลิฟต์ โดยมีพิษณุวัชร์เดินตามหลังมาเงียบๆ“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะคุณเมศวร์”“ถ้าคุณเขมปฏิเสธ แสดงว่าโกรธผม” คำพูดนั้นทำให้เขมจิราปฏิเสธไม่ลง จำต้องพยักหน้าพร้อมกับที่ลิฟต์เปิดออก ทั้งสามจึงเดินตามกันเข้าไป จากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลยจนถึงชั้นล่าง ปรเมศวร์แยกไปยังรถของตนที่จอดอยู่ ส่วนเขมจิราเดินออกไปอีกทางหวังใช้บริการรถแท็กซี่ และไม่คิด

อนันต์ตระการ กรุ๊ปปรเมศวร์หงุดหงิดตลอดทั้งวันตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเดี๋ยวนี้กันธิชาไม่ยอมรับสายของตนเลย ครั้นจะบุกไปหาที่บริษัทก็ใช่เรื่องและกันธิชาก็ไม่มีคุณค่ามากพอที่เขาจะเอาชื่อเสียงที่สะสมมาไปแลกกับผู้หญิงแพศยาคนนั้น จึงพยายามสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว คว้ากุญแจรถและโทรศัพท์มือถือเดินออกจากห้องทำงาน พอดีกับเลขาฯ สาวมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานพร้อมกับกระเป๋าสะพายข้างราวกับว่าเตรียมตัวจะออกไปไหน“คุณเมศวร์ออกมาพอดีคือตรีจะขอกลับก่อนครึ่งชั่วโมงนะคะ วันนี้วันเกิดยายหนูดีว่าจะรีบกลับไปเตรียมงานฉลองให้แกสักหน่อย ปล่อยให้แม่บ้านทำคนเดียวก็คงไม่ทัน” จิตตรีกล่าวพลางส่งยิ้มแหยๆ อย่างหวั่นๆ เพราะวันนี้เจ้านายหนุ่มดูจะอารมณ์ไม่ดีสักเท่าไหร่“ได้สิครับคุณตรี”“เอ่อ...ถ้าไม่รังเกียจเชิญที่บ้านได้นะคะ เป็นงานฉลองเล็กๆ ภายในครอบครัว มีแต่คนที่สนิทๆ ค่ะ อ๋อ...มีธิชาอีกคน” ชื่อสุดท้ายที่ออกมาจากปากเลขาฯ สาวทำให้ปรเมศวร์ชะงัก ก่อนกดยิ้มที่มุมปาก “รังเกียจอะไรกันครับคนกันเอง ผมก็ไม่ได้

“ดีมากจ้ะ ฝากด้วยนะคะคุณเมศวร์”“ไม่ต้องเป็นห่วงครับผมจะดูแลน้องสาวคุณตรีเป็นอย่างดี งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณตรี พี่เชษฐ์ ไว้ว่างๆ จะเข้ามาดื่มด้วย”“ได้สิ ขับรถดีๆ ล่ะ” วรเชษฐ์กล่าวทิ้งท้ายก่อนทั้งสองจะเดินเคียงคู่กันออกไปขึ้นรถ“ตรีรู้สึกแปลกๆ” จิตตรีหันมาพูดกับสามีหลังจากสองหนุ่มสาวขับรถออกไปแล้ว“แปลกยังไงของคุณ”“คุณเมศวร์ดูสนใจธิชายังไงไม่รู้ค่ะ บางครั้งตรีแอบเห็นกระซิบกระซาบกันด้วยนะคะ”“เหลวไหลน่า คุณธิชาเคยเป็นแฟนกับนายวัฒน์นะ”“เคยเป็นแต่เลิกไปแล้ว และคุณวัฒน์ก็เสียไปแล้วด้วย ไม่เห็นจะแปลกถ้าสองคนจะชอบกัน”“เพ้อเจ้อใหญ่แล้วคุณ พาลูกไปนอนได้แล้ว โน่นนั่งตาจะปิดอยู่แล้ว” วรเชษฐ์กล่าวพร้อมมองไปทางบุตรสาวตัวน้อย“จริงสิตรีก็คุยเพลิน งั้นตรีขอพาแกไปนอนก่อน อ้อ...ถึงพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดก็อย่าดื่มดึกนักนะคะ เพราะคุณต้องขับรถพาตรีกับยายหนูดีไปบ้านคุณแม่ที่นนท์อีก”จิตตรีกล่าวกำชับสามีเสียงเข้ม

ปรเมศวร์ใช้โอกาสที่หญิงสาวกำลังมัวเมากับจุมพิตที่ร้ายกาจของตน ขยับสะโพกสอบเคลื่อนไหวเข้าออกภายในเนื้ออุ่นนุ่มอย่างช้าๆ เนิบนาบ เพียงไม่นานสาวใต้ร่างก็มีการตอบสนองกลับมาจากนั้นสองกายขยับเคลื่อนเข้าหากันราวกับแม่เหล็กอย่างหนักหน่วงรุนแรงขึ้นทุกขณะ เพียงไม่นานทั้งคู่ก็จับจูงมือกันเข้าสู่ห้วงวิมานอันวาบหวามและสุขสมในที่สุด หญิงสาวนอนอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจเข้าออกแล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า เป็นอีกครั้งแล้วสินะที่เธอพ่ายแพ้ต่อเขาอีกจนได้คิดแล้วก็สมเพชตัวเองจริงๆ ปรเมศวร์ถอดเครื่องป้องกันออกแล้วโยนใส่ถังขยะก่อนกลับมาสวมกอดร่างบางทั้งที่บอกตัวเองมาตลอดว่ารังเกียจแต่การกระทำกลับสวนทางกัน“ฮื้อ...ปล่อยฉันเหนื่อย” หญิงสาวขยับร่างออกห่างแต่ลำแขนแกร่งตวัดร่างบางกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง ถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสบางสิ่งที่แนบชิดกับสะโพกกลมกลึงของตน“จะรีบเหนื่อยไปไหนเพิ่งจะยกแรกเอง อยากนักไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันจัดให้จนเธอไม่กล้าไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีก” เมื่อนึกถึงผู้ชายที่เธอมอบกาย ฝ่ามือใหญ่ก็บีบเคล้นทรวงอกอิ่มอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์