All Chapters of Enter me Engineer : Chapter 61 - Chapter 70

ZYPIER'S POVPagkarating nina Sean at Attorney Santos, agad silang naupo sa harap namin ni Timothy. Halatang curious ang dalawa, lalo na nang malaman nila ang ginawa naming pagpapanggap para muling maloko si Kemal.Hindi rin napigilan ni Sean ang mapangiti habang nakatingin sa akin.“Damn! I didn't expect you two to pull off something like that. You really made Kemal believe that Timothy had followed his orders.”Napangisi naman ako.“That's the whole point. We had to make him believe that he finally got what he wanted.”Umiling si Santos habang bahagyang napatawa.“That's quite a dangerous game, Zypier. One wrong move and everything could have gone against you.”“I'm aware of that, Attorney. But we had no choice. We needed him to lower his guard.”Napatingin ako kay Sean.“How's everything on your end?”Agad na nagbago ang ekspresyon nito. Nawala ang ngiti sa labi niya at seryoso akong hinarap.“Exactly as we expected. Kemal is losing his grip. His clients are furious after learning

TRICIA'S POV“It's been so long,” malungkot na sabi ni Betty habang salit-salitang nakatingin sa amin ni Patty.Kakatapos lang naming pag-usapan ang mga nangyari sa kaniya-kaniya naming buhay, sa panahong nawalan kami ng communication sa isa't isa.Napangiti ako nang bahagya, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng lungkot. Sa totoo lang, ngayon ko lang lubos na napagtanto kung gaano karaming panahon ang lumipas na hindi kami nagkaroon ng communication.Dati-rati, halos wala kaming sikreto sa isa't isa. We used to share everything—our happiness, frustrations, heartbreaks, and even the simplest things that happened in our daily lives.Pero sa isang iglap, bigla na lang kaming naging abala sa kani-kaniya naming mundo.May mga problemang kinailangang harapin, mga pagsubok na kailangang lampasan, at mga pagkakataong kinailangan naming maging matatag kahit hindi namin nasasandalan ang isa't-isa.At ang mas masakit, hindi namin alam na pare-pareho pala kaming may mahirap na pinagdaraanan.“Al

THIRD PERSON POV Napahalakhak nang malakas si Kemal habang marahang iniikot ang baso ng alak sa kaniyang kamay. Nakaupo siya sa malawak na sofa, habang nasa tabi naman niya si Halil, na tila naghihintay din sa susunod na mangyayari. Pansamantala nilang hinihintay ang pagdating ni Timothy. Mayroon itong mahalagang misyon na kailangang tapusin—ang patayin ang sarili nitong ama at si Zairo, ang ama ni Zypier. Isang planong siguradong magdudulot ng malaking kaguluhan. "Do you really think Timothy can do it?" biglang tanong ni Halil habang nakatingin kay Kemal. "I mean, kaya ba talaga niyang patayin ang sarili niyang ama?" Bahagyang napakunot ang noo ni Halil. Hindi niya maitatangging may pagdududa siya sa kakayahan ni Timothy na gawin iyon. After all, sariling ama nito ang pinag-uusapan nila. Muling napahalakhak si Kemal bago uminom ng alak. "Of course. Don't underestimate me, Halil. I know exactly what I'm doing." Inilapag niya ang baso sa mesa at sumandal sa sofa. Bakas sa mu

ZYPIER'S POVRamdam ko ang malapot na pawis na unti-unting dumadaloy mula sa noo ko pababa sa leeg. Maingat ang bawat hakbang ko habang umaakyat sa hagdan patungo sa fourth floor. Halos marinig ko na ang sarili kong paghinga. Mabigat ang bawat paghakbang ko, hindi dahil sa pagod, kundi dahil alam kong isang maling galaw ay maaaring ikapahamak naming lahat.Bahagya akong tumingala at sumilip sa itaas.Dalawang armadong lalaki ang nakaupo sa may landing, abala sa pag-uusap, habang nakapatong ang kani-kanilang baril sa kandungan.Napahigpit ang hawak ko sa baril.Ilang segundo akong naghintay, sinusuri ang bawat kilos nila. Hindi naman ako eksperto sa pakikipagbarilan. I know how to handle a gun, pero iba ang totoong labanan. Hindi ito basta training na puwedeng ulitin kapag nagkamali.At sa sitwasyong ito, wala akong karapatang magkamali.I used to practice Taekwondo, kaya kahit papaano ay may ideya ako kung paano ipagtanggol ang sarili ko sa malapitan.Muli akong sumilip.Nang tumalik

TRICIA'S POVKakatapos lang naming magdasal ni Mommy. Ipinagdasal namin na sana ay nailigtas ni Zypier si Daddy. Pero kahit tapos na kaming magdasal, hindi pa rin nawala ang sobrang kaba at pag-aalala sa dibdib ko.Sinubukan din naming tawagan si Kuya Timothy, pero hindi talaga namin siya ma-contact. Ilang beses na akong tumawag at nag-message, pero wala pa rin siyang sagot.Honestly, naiinis na talaga ako sa kaniya. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi man lang siya nagpaparamdam sa amin. Sa dami ng nangyayari sa pamilya namin, imbes siya ang maasahan namin sa ganitong klaseng situation, pero wala siya. Hindi niya na talaga kami mahal,? Sobrang laki na talaga ng tampo ko sa kaniya.Alas-dose na ng hatinggabi, pero hindi pa rin ako makatulog. Nasa Istanbul ang isip ko. Iniisip ko kung ano na ang nangyayari roon at kung ligtas na ba sina Daddy at Zypier.Gusto ko na talagang lumipad papunta roon, pero alam kong hindi puwede. Delikado ang sitwasyon, at baka lalo lang akong maging dah