Alle Kapitel von Enter me Engineer : Kapitel 51 – Kapitel 60

ZYPIER'S POV Pareho kaming napahilamos ni Santos sa mukha nang makita namin ang maliit na voice recorder na nakatago sa ilalim ng mesa.For a moment, pareho kaming hindi nakapagsalita.Napatingin ako kay Santos habang hawak niya ang maliit na device. Ilang segundo rin kaming natigilan, pilit na iniisip kung ano ang susunod naming gagawin. Kapag kuwan lumabas kami pareho sa conference room.“We're fucking screwed!!”bulalas ni Santos at napailing-iling."Damn it!" Napamura ako habang naglakad patungo sa office ni Santos. Rinig ko rin siyang panay mura ng mahina habang nakasunod sa akin.Hindi ko talaga inasahan ang ganito.Alam na namin ngayon, na narinig na ni Kemal ang lahat ng pinag-usapan namin. Pati ang plano namin tungkol sa kumpanya, at higit sa lahat, ang plano kong itago muna si Tricia para ma protektahan ko ito laban sa kanya.mahigpit na kumuyom ang kamao ko."Shit! Hindi ito maganda, Boss" seryosong sambit ni Santos ng makapasok na kami sa kanyang office."I know.""Kung na

TRICIA'S POVKinabukasan, maaga akong nagising. Napakurap-kurap pa ako habang ina-adjust ang paningin ko sa liwanag na nanggagaling sa bintana.Pero agad akong napakunot-noo nang mapansin si Zypier na nakaupo sa gilid ng kama. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Nakasuot siya ng formal attire, na para bang may importante siyang pupuntahan."Good morning,Baby.." bati niya habang bahagyang ngumiti."Good morning, Bakit ang aga mong gumising? At bakit parang ready ka nang umalis?" tanong ko habang bumabangon.Inayos ko ang buhok kong magulo pa dahil kagigising ko lang."May kailangan tayong pag-usapan, baby."Napatingin ako sa kanya. Seryoso ang mukha niya kaya bahagya akong kinabahan."What is it?"Huminga muna siya nang malalim bago hinawakan ang kamay ko."You're going back to the Philippines today."Agad akong napatingin sa kanya."What? Today? Bakit naman?""For your safety, Tricia. And for our baby's safety, too."Napahawak ako sa tiyan ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong

TRICIA'S POVHindi ko alam kung bakit, pero bigla na lang akong nakaramdam ng kakaibang kaba. It was an unsettling feeling I couldn't explain, as if something bad was about to happen.Napahawak ako sa dibdib ko at marahang huminga. Hindi rin nagtagal ay nakaramdam ako ng bahagyang pananakit ng tiyan.Napakunot ang noo ko.Bakit ganoon?Bigla kong naisip si Kuya Timothy at si Zypier. Hindi ko alam kung bakit sila agad ang pumasok sa isip ko, pero may kung anong bumabagabag sa akin."Tricia? Are you okay, anak?" agad na tanong ni Mommy nang mapansin ang pagbabago sa mukha ko.I tried to smile, pero halatang hindi pa rin nawawala ang pag-aalala sa mukha ko."I don't know, Mommy. Bigla lang akong kinabahan. Parang may hindi magandang mangyayari."Hinawakan niya ang kamay ko at marahang pinisil iyon."Maybe you're just tired, anak. You've been through a lot these past few days. Huwag mong masyadong isipin ang mga bagay na wala pa naman tayong kasiguraduhan.""But my stomach hurts a little,

THIRD PERSON POVInis na inis si Kemal habang nakaupo sa loob ng malawak na meeting room. Kaharap niya ang ilan sa pinakamalaki at pinakamakapangyarihan niyang kliyente, ngunit sa halip na maayos na business discussion, puro reklamo at pagbabanta ang natanggap niya mula sa mga ito.“What the hell is happening, Kemal?” mariing tanong ng isa sa mga kliyente niya. “We paid you a huge amount of money, now you failed to deliver what you promised.”Mahigpit na napahawak si Kemal sa armrest ng kanyang upuan. Lihim siyang humugot ng hangin to calm himself, He was burning enrage inside.“I understand your frustration. But I assure you, this is only a temporary setback. I will find a way to resolve this,” mahinahon niyang sagot.“Temporary setback?” mapait na natawa ang isa pang lalaki. “You lost a major shipment, including the weapons and drugs we were expecting. Do you have any idea how much money we're losing because of your incompetence?”Napapikit sandali si Kemal. Hindi niya gusto ang p

TRICIA'S POVPagkarating na pagkarating ko sa Pilipinas, agad kong tinawagan sina Patty at Betty. Ilang panahon na rin kasi kaming nawalan ng communication simula nang manatili ako sa Istanbul. With everything that happened, hindi ko na rin nagawang kumustahin nang maayos ang dalawa.Thankfully, unti-unti nang nakakabawi si Patty, na hospital rin pala ito. Ang dahilan hindi ko alam, dahil mabilis lamang kaming nag-usap. Dahil nga puntahan namin si Betty. Nasa hospital kasi ito, Iwan ko rin kung bakit. Medyo nalungkot ako sa nalaman ko, dahil buong akala ko ako lang ang merong mahirap na pinagdaanan, parehos pala kaming tatlo.Ang saklap talaga.Nasa province kasi ito, kaya medyo malayo rin ang biyahe. Pero wala akong pakialam kung gaano man kalayo iyon. I wanted to see her personally, to make sure she was okay, and most importantly, to let her know that she wasn't alone.Sumama sa amin si Mommy dahil ayaw niya akong bumiyahe nang malayo nang walang kasama. Nag-aalala pa rin kasi siya