All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 91 - Chapter 98

ในตำหนักหลันฮวา จ้าวหรูเยียนนั่งประจันหน้ากับ องค์หญิงเจ็ด แววตาของสตรีทั้งสองฉายประกายลึกล้ำ หลังจากกระแสลมทางการเมืองพัดกระหน่ำจนตำหนักคุนหนิงสั่นคลอน โอกาสที่พวกนางรอคอยก็มาถึง“องค์หญิงเจ็ด ยามนี้เสวียนฮองเฮาสิ้นทั้งฐานอำนาจสกุลเสวียน ซ้ำยังถูกองค์ชายรองหันหลังให้จนไร้ที่พึ่งพิง ฝ่ายในยามนี้ไม่มีผู้ใดเกรงใจนางอีกต่อไปแล้ว ข้าคิดว่านี่คือโอกาสทองที่พวกเราจะลากนางลงจากตำแหน่งมารดาแผ่นดิน” จ้าวผินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระหายเลือด แววตาเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งซ่งฉีเยว่ขยับยิ้มเย็นชา นัยน์ตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย “พระสนมจ้าวเอ่ยได้ถูกต้องแล้ว ยามที่หงส์ปีกหักกำลังคลุ้มคลั่งและหวาดระแวง หากพวกเราหยิบยื่นชนวนเหตุที่ตรงใจนางเข้าไป มีหรือที่นางจะไม่กระโจนเข้าใส่บ่วงที่พวกเราวางไว้ แผนการนี้ต้องอาศัยความใจกล้าของท่านแล้ว”ในวันต่อมา กลอุบายแยบคายก็ถูกขับเคลื่อนอย่างเงียบเชียบ จ้าวผินสั่งให้คนลอบไปปล่อยข่าวล่อลวงนางกำนัลระดับล่างของตำหนักคุนหนิง โดยแสร้งทำเป็นกระซิบกระซาบพูดคุยกันให้ข่าวลือลอยไปทั่ววังหลัง“ยามนี้เสวียนฮอ

ค่ำคืนนั้น บรรยากาศภายในตำหนักหลันฮวาอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องหอม กลิ่นดอกกล้วยไม้ป่าถูกจุดโชยไปทั่วบริเวณ เพื่อต้อนรับการเสด็จมาของฮ่องเต้ตามรับสั่งที่ทรงมอบไว้ให้แก่จ้าวหรูเยียนเพื่อเป็นการปลอบขวัญโอรสสวรรค์เสด็จมาร่วมเสวยมื้อเย็นเป็นเพื่อนสนมงามอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางอาหารรสเลิศและสุราเลิศรสที่จ้าวผินคอยปรนนิบัติตักป้อนอย่างนอบน้อม แววตาของนางยามที่ทอดมองสวามีนั้นฉายประกายแผ่วเบา น่าเวทนา ทว่าแฝงไปด้วยความเทิดทูนจนทำให้ฮ่องเต้ทรงผ่อนคลายพระทัยจากเรื่องราวเคร่งเครียดในราชสำนักไปจนหมดสิ้นครั้นเมื่อถึงเวลาอันเป็นมงคลที่จะเสด็จเข้าสู่การแท่นบรรทม แสงเทียนภายในห้องนอนหลวงถูกปรับให้สลัวลงจนเหลือเพียงแสงรำไร ชวนให้เกิดความรัญจวนใจอย่างลึกล้ำ จ้าวผินรู้ดีว่านี่คือโอกาสสำคัญเพียงหนึ่งเดียวที่นางจะดึงเอาความโปรดปรานทั้งหมดกลับคืนมา และตรึงฮ่องเต้ให้อยู่ภายใต้อำนาจเสน่หาของนางอีกครั้ง“ฝ่าบาท หลายเดือนเหลือเกินเพคะที่พระองค์มิได้เสด็จมาเยือนตำหนักหลันฮวาแห่งนี้ หม่อมฉันคิดถึงพระองค์จนแทบขาดใจ” จ้าวผินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า นัยน์ตาคู่งามช้อนขึ้นมองพลางขยับ

ภายในตำหนักขององค์หญิงเจ็ด บังเกิดความตื่นเต้นยินดี ยามเมื่อขันทีจากตำหนักกลางเดินทางมาแจ้งความว่า ฮ่องเต้มีพระราชกระแสรับสั่งให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ซ่งฉีเยว่รีบผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์อย่างประณีต ใบหน้างดงามผุดผาดแต้มรอยยิ้มกว้างในรอบหลายเดือน นางคิดไปเองว่าเสด็จพ่อคงทรงรับรู้ถึงความลำบากและเห็นใจในความกตัญญูของนาง จึงได้เรียกหาเพื่อมอบรางวัลหรือคืนความโปรดปรานให้เป็นแน่ แทบมิต้องรั้งรอ องค์หญิงเจ็ดรีบก้าวเท้าตรงไปยังห้องทรงพระอักษรด้วยหัวใจที่พองโตทว่ายามเมื่อนางก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง บรรยากาศกลับมิได้อบอุ่นดั่งที่วาดฝัน ฮ่องเต้ซ่งเทียนเฟยประทับนิ่งเบื้องหลังโต๊ะทรงพระอักษร พระพักตร์เรียบเฉยเย็นชาจนน่าใจหาย พระองค์ทอดพระเนตรมองราชธิดาคนที่เจ็ดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจเด็ดขาด“ฉีเยว่ ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญในราชสำนักจะบอกให้เจ้ารับรู้ ยามนี้แคว้นทางใต้กำลังรุ่งเรืองไปด้วยทรัพยากร เพื่อความมั่นคงของแผ่นดินและราษฎรต้าซ่ง ข้าจึงตัดสินใจจะส่งเจ้าออกไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ดินแดนทางใต้”คำประกา

ซ่งฉีเยว่รีบก้าวเท้าตรงไปยังตำหนักหลันฮวาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังสุดท้าย น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปบนใบหน้ายังคงทิ้งรอยจางๆ ยามนี้ในวังหลวง คนเดียวที่พอจะมีอำนาจโน้มน้าวพระทัยของโอรสสวรรค์ได้ มีเพียงสตรีที่เพิ่งได้รับความโปรดปรานอย่างล้นพ้นเท่านั้นเมื่อก้าวเข้ามาถึงห้องโถงด้านใน ซ่งฉีเยว่พุ่งตัวเข้าไปหาจ้าวหรูเยียนที่กำลังนั่งเอื่อยเฉื่อยให้เหล่านางกำนัลปรนนิบัติ ท่วงท่าของจ้าวผินดูอิ่มเอิบและเย่อหยิ่งขึ้นกว่าวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด“พระสนมจ้าว ท่านต้องช่วยข้านะเพคะ” ซ่งฉีเยว่เอ่ยปากอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ ก่อนจะอธิบาย“เสด็จพ่อทรงมีรับสั่งว่าจะส่งข้าออกไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่แคว้นทางใต้ในอีกสามวันข้างหน้า เรื่องนี้เป็นฝีมือของเสวียนฮองเฮาที่เล่นงานข้า ยามนี้เสด็จพ่อทรงโปรดปรานท่านยิ่งนัก ข้าขอร้องล่ะ... ช่วยเข้าเฝ้าและทูลเกลี้ยกล่อมเสด็จพ่อให้เปลี่ยนพระทัยก่อนที่พระราชโองการจะประกาศออกมาอย่างเป็นทางการด้วยเถิดเพคะ”จ้าวผินปรายสายตามององค์หญิงเจ็ดอย่างเย็นชา นางขยับนิ้วมือช้าๆ ก่อนจะโบกมือไล่นางกำนัลออกไปจนหมดห้อง เมื่อเหลือกันเพียงลำพัง จ้าวผินก็เหย