บททั้งหมดของ ใคร่รัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

เมื่อบานประตูตำหนักเฟิ่งหลัวปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงลงกลอน แววตาที่เคยฉ่ำหวานด้วยราคะของซ่งซือหนิงก็มลายหายไปสิ้น นางสะบัดชายอาภรณ์สีแดงเพลิงแล้วเดินตรงไปประทับที่กลางห้องด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย แผ่นหลังเหยียดตรง กลิ่นอายความเสเพลถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาที่ปรึกษาทั้งสามคุกเข่าลงเบื้องหน้านางอย่างพร้อมเพรียง ท่าทีลุ่มหลงเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนไว้เหลือเพียงความสวามิภักดิ์“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง แผนการฝังตัวในวังหลวงภายใต้ตำแหน่งที่ปรึกษาคนสนิท บัดนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว” จางอวิ๋นเซียวเป็นตัวแทนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิดองค์หยิงสามกวาดสายตาคมกริบมองบุรุษทั้งสาม“นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองกำลังแย่งชิงความเป็นใหญ่กันอย่างบ้าคลั่ง คนหนึ่งไปสร้างภาพลักษณ์เมตตาบรรเทาภัยแล้งทางตะวันตก อีกคนก็รีบไปจัดการภัยพิบัติทางเหนือเพื่อซื้อใจชาวประชา พวกเขาคิดว่าบัลลังก์ของเสด็จพ่อจะตกถึงมือใครหนึ่งในพวกเขา” นางแค่นยิ้มเย็นชา“ในขณะที่พวกเขากำลังวุ่นวายอยู่ภายนอก นี่คือโอกาสทองที่จะทำให้องค์ชายสี่ก้าวขึ้นมาโดด

ภายในห้องทรงอักษร ฮ่องเต้ซ่งเทียนเฟยประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตามีแววดุดัน ข้างกายมีเสวียนฮองเฮานั่งอย่างสงบนิ่ง สายตาของนางจ้องมองไปที่ซ่งซือหนิงและบุรุษทั้งสามอย่างไม่วางตา ราวกับพญาหงส์ที่กำลังรอจิกทึ้งเหยื่อที่ทำความผิดซ่งซือหนิงยืนอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ ท่าทางของนางดูไม่มั่นคงนัก มือเรียวบีบเข้าหากันแน่น แสร้งทำสีหน้าเลิ่กลั่กเหมือนคนที่มีความลับซ่อนไว้ ในขณะที่บุรุษรูปงามในฐานะขุนนางและที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของนาง ต่างคุกเข่าสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง“ซือหนิง ข่าวลือเรื่องที่เจ้าคัดเลือกบุรุษเข้าตำหนักเฟิ่งหลัวจนเป็นที่โจษจันไปทั้งวังหลวง เจ้าจะอธิบายกับเจิ้นว่าอย่างไร” ผู้เป็นบิดาเอ่ยเสียงต่ำ ทรงทอดพระเนตรองค์หญิงที่พระองค์ทั้งรักทั้งตามใจมาตลอด“ทูลเสด็จพ่อ... ลูก... ลูกเพียงแค่หาที่ปรึกษามาช่วยงานจริงๆ เพคะ” ซ่งซือหนิงแสร้งเอ่ยเสียงสั่น พลางหลบพระเนตร“คือ... ลูกเห็นว่าน้องสี่ วันๆ เอาแต่เล่นหุ่นไม้ ไม่สนใจตำรา ลูกจึงเชิญใต้เท้าจางอวิ๋นเซียวและใต้เท้าไป๋เมิ่งเทามาเพื่อช่วยกวดขันวิชาความรู้ ทั้งเรื่องปรัชญาและการจัดการผังเมืองให้แก่น้องสี่เพคะ”เมื่อได้ยินข้อ

สายลมเอื่อยพัดผ่านศาลากลางอุทยานหลวง ซ่งซือหนิงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน ดวงตาหรี่ปรือคล้ายคนง่วงงุนจากสุราที่วางอยู่ใกล้มือ โดยมีไป๋เมิ่งเทานั่งอยู่เคียงข้าง มือเรียวของเขาหยิบผลองุ่นปอกเปลือกอย่างประณีตส่งถึงริมฝีปากอิ่ม“ผลผูเถานี้หวานหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“หวานที่สุด” นางตอบกลับแล้วรั้งคอของเขาให้โน้มลงมา ริมฝีปากประกบกันแล้วใช้ลิ้นดันผลองุ่นเข้าไปในปากของขุนนางวัยยี่สิบเอ็ด บุรุษร่างสูงหน้าแดงซ่านกับกิริยาของนางที่แสดงตบตาอย่างสมจริงนางกำนัลรับใช้รีบเดินออกไปจากบริเวณนั้นเพื่อให้ความเป็นส่วนตัว ภาพที่ข้าราชบริพารลอบมองจากไกลๆ คือภาพขององค์หญิงเจ้าสำราญที่กำลังรื่นรมย์กับชายบำเรอคนใหม่ ทว่าภายใต้ร่มเงาของศาลานั้น บทสนทนากลับเต็มไปด้วยเรื่องคอขาดบาดตาย“ตอนนี้ซ่งเล่อคัง เป็นอย่างไรบ้าง” ซ่งซือหนิงเอ่ยถามเสียงเบาหลังจากที่อยู่กันตามลำพัง พลางรับองุ่นเข้าปาก ท่วงท่าดูเหมือนหญิงสาวกำลังออดอ้อนคนรักไป๋เมิ่งเทายิ้มเขินพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจให้คนภายนอกคิดว่าเขากำลังกระซิบคำหวาน&ldq

ไอหมอกสีขาวลอยอวลอยู่เหนืออ่างไม้ขนาดใหญ่ที่โรยด้วยกลีบบุปผาที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ร่างอรชรที่มีรอยเหมยที่เนินอกนั่งเอนกายพิงขอบอ่าง หลับตาพริ้มรับสัมผัสจากสายน้ำอุ่นที่ช่วยบรรเทาความเมื่อยขบตามร่างกาย โดยเฉพาะที่บั้นเอวซึ่งยังคงมีความรู้สึกปวดร้าวหลงเหลืออยู่จากศึกหนักเมื่อครู่หลันเอ๋อร์ค่อยๆ ใช้ผ้าไหมเนื้อนุ่มชุบน้ำลูบไล้ไปตามลาดไหล่เนียนของเจ้านาย นางมองเห็นรอยรักจางๆ ที่ประดับอยู่บนผิวขาวผ่องแล้วก็อดที่จะเอ่ยถามด้วยความกังวลไม่ได้“องค์หญิง ทรงยอมพลีกายถึงขนาดนี้ หม่อมฉันเกรงว่ามันจะคุ้มค่าหรือเพคะ ทั้งเหนื่อยยาก ทั้งต้องรับศึกหนักจากบุรุษดั่งพยัคฆ์เช่นนั้น”ซ่งซือหนิงลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของนางสงบผิดกับสภาพร่างกายที่เพิ่งผ่านพายุสวาทมา“คุ้มสิ เรื่องเหนื่อยแค่นี้เป็นเรื่องเล็กน้อยนัก เมื่อเทียบกับความมั่นคงในภายภาคหน้า การจะมัดใจบุรุษที่กุมอำนาจทหารหรือหัวใจขุนนางไว้ให้มั่น การใช้คำพูดเพียงอย่างเดียวย่อมไม่เพียงพอ พันธนาการแห่งเนื้อหนังนี่แหละคือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น แต่ดึงรั้งได้แน่นหนาที่สุด”นางยกมือขึ้นวักน้ำลูบหน้า พลางคลี่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “อีกอย่าง ข้าเองก็เริ่มชักจะสนุกก

ค่ำคืนที่ไป๋เมิ่งเทารอคอยได้มาถึง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในห้องบรรทม กลิ่นกายของเขาหอมสะอาดสะอ้านจากการอาบน้ำเตรียมตัวมาอย่างดีเพื่อสร้างความประทับใจให้แก่สตรีตรงหน้าซ่งซือหนิงเอนกายอยู่บนตั่งมองดูเขาด้วยสายตาพินิจ ในใจของนางเผลอเปรียบเทียบเขากับสือซื่ออันที่เพิ่งจากไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ คนหนึ่งคือพยัคฆ์หนุ่มที่ดุดันร้อนแรง แต่อีกคนตรงหน้านี้กลับดูเหมือนจิ้งจอกหิมะที่งดงามและเยือกเย็น“เจ้าเตรียมตัวมาดีนี่ ใต้เท้าไป๋” นางเอ่ยทักเสียงเรียบ“เพื่อพระองค์ กระหม่อมย่อมต้องพิถีพิถันพ่ะย่ะค่ะ” เขาตอบพลางก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้านางหญิงสาวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ นางสบตาเขาด้วยแววตาที่ไร้ซึ้งความลุ่มหลงอย่างที่สตรีทั่วไปควรจะมี“เจ้าคงรู้ดี ข้ามอบกายให้เจ้าครั้งนี้ มิใช่เพราะข้าพ่ายแพ้ต่อรูปโฉมของเจ้า หรือหลงมัวเมาในกามราคะสักเท่าใดนัก แต่เป็นเพราะความสมจริงของแผนการที่เราวางไว้ร่วมกัน”“กระหม่อมเข้าใจดีพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เมิ่งเทาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความจริงจัง“แม้สายลับของฮองเฮาจะถอยไปบ้า