ใคร่รัก

“องค์หญิงสามทรงเรียกเหล่าขุนนางมาคัดเลือกเป็นที่ปรึกษา ดูก็รู้ว่านางหาชายบำเรอมากกว่า”

“เจ้าพูดถูก ที่ปรึกษาที่ไหนกัน ใครๆ ก็รู้ว่านางแค่หาหนุ่มรูปงามไปปรนนิบัติบนเตียงเสียมากกว่า วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นหาความสำราญ ช่างไม่เห็นแก่หน้าฮ่องเต้บ้างเลย”

เสียงกระซิบกระซาบดังเล็ดลอดออกมาจากหลังพุ่มไม้ข้างตำหนักเฟิ่งหลัว นางกำนัลสองคนชะโงกหน้ามองขบวนบุรุษรูปงามที่ยืนเรียงรายอยู่ลานกว้าง

องค์หญิงสามซ่งซือหนิง ในชุดอาภรณ์สีแดงเพลิง นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ นางปรายตามองเหล่าบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะโลมเลีย แต่ลึกๆ กลับฉายแววพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วน มือเรียวยกจอกสุราขึ้นจิบหนึ่งคำ ก่อนจะลุกขึ้นเดินสำรวจเรือนร่างของเหล่าขุนนางที่นางเรียกมาหา

องค์หญิงสามใช้พัดในมือเชยคางของบุรุษที่ยืนเรียงรายไปทีละคน บางคนนางหยุดยืนมองแล้วลากปลายพัดไปที่แผงอก มือเรียวยกขึ้นสัมผัสที่หน้าท้องของบุรุษตรงหน้าอย่างจงใจ แววตาฉายความพึงพอใจตามแบบสตรีเจ้าสำราญ

“ข้าเลือกได้แล้ว” ร่างอรชรกลับไปนั่งที่ ก่อนจะชี้ไปที่บุรุษสามคนซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น

“พวกเจ้าสามคน... ก้าวออกมา”

บุรุษสามคนก้าวออกมาข้างหน้าด้วยท่าทางที่แตกต่างกัน

จางอวิ๋นเซียว ขุนนางกรมพิธีการ เป็นบุตรชายของราชครูจาง เขาขยับรอยยิ้มบางที่มุมปาก ใบหน้ารูปงาม ผิวพรรณดูสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมกริบฉายแววขี้เล่นแต่ก็สำรวมท่าที

สือซื่ออัน บุรุษสูงเจ็ดฉื่อ เขายืนตัวตรง ใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกตามแบบฉบับแม่ทัพน้อยที่คุมกองกำลังทัพในเมืองหลวง เป็นบุตรชายของแม่ทัพใหญ่ปราบอุดรที่มีกำลังทหารในมือถึงแสนนาย

ส่วนไป๋เมิ่งเทา ขุนนางในกรมโยธา บุตรชายคนรองของเสนาบดีกรมคลัง เขายืนอย่างสง่างาม ยืดอกอย่างองอาจ ใบหน้ายิ้มแย้มแต่แฝงด้วยความฉลาดเฉลียว

ซ่งซือหนิงหยิบจอกสุราขึ้นจิบอีกครั้ง มือเรียวค่อยๆ วางจอกสุราลง แล้วโบกมือเล็กน้อย

“คนอื่นกลับไปให้หมด”

บุรุษรูปงามที่เป็นทั้งขุนนางขั้นกลางและคุณชายจากตระกูลใหญ่ ต่างมองหน้ากันด้วยความเสียดาย ก่อนจะล่าถอยออกไป

ซ่งซือหนิงลุกขึ้นเดินนวยนาดเข้ามาหาชายทั้งสาม นางหยิบป้ายหยกสลักลายหงส์สามชิ้นออกมาจากถาดที่นางกำนัลคนสนิทถือไว้ แล้วยื่นให้กับทั้งสามคน

“นี่คือป้ายผ่านทางตำหนักเฟิ่งหลัว” นางยัดป้ายใส่ทางมือของจางอวิ๋นเซียวเป็นคนแรก พลางไล้ปลายนิ้วไปบนฝ่ามือของเขา

“ตำแหน่งที่ปรึกษาส่วนตัวของข้านั้นงานหนักนัก พวกเจ้าต้องพร้อมรับใช้ข้าทุกเวลา... ไม่ว่าจะกลางวัน หรือกลางคืน” น้ำเสียงนั้นกล่าวอย่างเชิญชวนจนขันทีรับใช้ลอบมองหน้ากับท่าทีขององค์หญิงเจ้าสำราญผู้นี้

“กระหม่อมจางอวิ๋นเซียว ยินดีรับใช้องค์หญิงสาม” เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย

“กระหม่อมสือซื่ออัน จะทำตามพระบัญชาอย่างเต็มความสามารถ” น้ำเสียงของแม่ทัพน้อยกล่าวเสียงเข้ม พลางรับป้ายหยกจากมือของนาง

นางยื่นป้ายหยกอันที่สามมอบให้แก่ขุนนางหนุ่มกรมโยธา เขารับป้ายหยกมาพินิจพลางยิ้มรับ

“ในเมื่อองค์หญิงทรงเมตตาถึงเพียงนี้ กระหม่อมไป๋เมิ่งเทา ย่อมต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อให้ทรงสำราญที่สุด”

ซ่งซือหนิงยิ้มบางๆ นางกวาดสายตามองไปรอบด้านที่เต็มไปด้วยหูตาของศัตรู ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างพอใจด้วยกิริยาที่ดูสำราญอกสำราญใจ

นางกำลังที่ลอบนินทาในตอนแรกต่างก็ส่ายหน้ากับกิริยาที่ไม่สำรวมขององค์หญิงผู้นี้ นางถือว่าเป็นองค์หญิงที่เกิดจากพระสนมเอกที่ฮ่องเต้ทรงโปรด จึงเอาแต่ใจและทำตัวไม่สนใจสายตาของเหล่าข้ารับใช้

“ตามข้าเข้าไปในตำหนักเถิด ข้ามีเรื่องให้พวกเจ้าให้คำปรึกษาอยู่” นางกล่าวพร้อมแววตาที่โลมเลีย

“พ่ะย่ะค่ะ” ทั้งสามต่างคุกเข่าลงรับรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง แม้ภายนอกจะดูเหมือนบุรุษที่ตกหลุมเสน่ห์องค์หญิงเจ้าสำราญ แต่ในใจของทั้งสาม ต่างคำนวณหมากในใจไว้อย่างแม่นยำ เป้าหมายใหญ่ของพวกเขาไม่ใช่แค่ตำแหน่งที่ปรึกษาข้างกายหรือชายบำเรอบังหน้า แต่คือตำแหน่งพระราชบุตรเขยที่จะทำให้ตระกูลของตนเรืองอำนาจถึงขีดสุด

ซ่งซือหนิงหมุนตัวกลับเตรียมเข้าข้างในตำหนัก ทิ้งท้ายไว้เพียงเสียงหัวเราะใสกระจ่าง

“เร็วเข้า ที่ปรึกษาทั้งหลาย ข้าแทบจะรอให้พวกเจ้าให้คำปรึกษาข้าไม่ไหวแล้ว”

*******************