All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 81 - Chapter 90

หลังจากที่รับคำสั่งเรื่องการปลอมแปลงลายพระหัตถ์ของเสวียนฮองเฮา สีหน้าของจางอวิ๋นเซียวกลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาคมปลาบฉายแววหม่นแสงลงคล้ายกำลังจมอยู่ในความลังเลใจ สายตาที่เคยมองนางด้วยความเทิดทูนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิดซ่งซือหนิงไม่ปล่อยให้ความเปลี่ยนแปลงเพียงนิดนี้รอดพ้นสายตา นางเกรงว่าราชครูหนุ่มกำลังเกิดความลังเลใจที่จะปฏิบัติตามแผนการ ยามนี้หมากทุกตัวต้องเคลื่อนไปข้างหน้าห้ามหยุดชะงัก นางจึงขยับกายเข้าไปใกล้ น้ำเสียงหวานพลันแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบกดดัน“ใต้เท้าจาง... เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้น หรือว่าท่านไม่อยากทำตามแผนการนี้ของข้าแล้ว”จางอวิ๋นเซียวลอบถอนหายใจยาว เขารีบประสานมือทูลด้วยน้ำเสียงจริงจัง แฝงความห่วงใยจากก้นบึ้งของหัวใจ ชายหนุ่มหาได้คิดทรยศไม่ เขายังคงจงรักภักดีต่อนางอย่างหมดหัวใจ ทว่าเรื่องนี้เขาเพียงแค่กังวลในฐานะกุนซือคู่คิด“องค์หญิงโปรดประทานอภัย กระหม่อมมิได้มีใจคิดบิดพลิ้ว เพียงแต่กระหม่อมมีความกังวล... เรื่องการดึงองค์ชายรองมาร่วมมือ องค์หญิงก็มิได้ปรึกษาผู้ใดนอกจากแม่ทัพสือ พอมาถึงเรื่องนี้ องค์ห

หยาดฝนยามราตรีเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายลมพัดกรรโชกจนยอดไม้ในวังหลวงโบกสะบัดเอนไหว ร่างเล็กๆ ของซ่งเล่อเทียนวิ่งกระหืดกระหอบท่ามกลางความมืดและความหนาวเหน็บ น้ำตาไหลอาบแก้มปนเปไปกับหยาดน้ำฝน เด็กน้อยวิ่งหนีความกดดันมาจากตำหนักหลันฮวา ในหัวมิอาจคิดอ่านสิ่งใดได้ลึกซึ้ง สองเท้าน้อยๆ เพียงแค่พาร่างที่สั่นเทาขยับขับเคลื่อนไปตามสัญชาตญาณรู้ตัวอีกที ซ่งเล่อเทียนก็มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าป้ายตำหนักอันวิจิตรตระการตา เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในตำหนักของหวงกุ้ยเฟยโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่เปียกปอนและตื่นตระหนกทำเอาเหล่านางกำนัลเวรยามถึงกับร้องอุทานด้วยความตกใจหลี่เวินอวี้ซึ่งกำลังเตรียมของว่างรอต้อนรับฮ่องเต้อยู่ด้านใน เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบเสด็จออกมาดู ทันทีที่สายตาของนางมองเห็นองค์ชายหกที่นอนคุกเข่ากอดตัวเองร้องไห้โฮจนตัวโยน ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน หัวใจของผู้เป็นแม่คนก็กระตุกวูบด้วยความเวทนา นางไม่รอช้ารีบรุดเข้าไปประคองร่างของเด็กน้อยขึ้นมาแนบตักทันที โดยมิได้ไยดีว่าฉลองพระองค์ของตนจะเปียกปอนปนเปื้อนคราบโคลนไปด้วย“เล่อเทียน! เกิดอะไรขึ

จ้าวหรูเยียนลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนของตำหนักหลันฮวาอันเงียบเชียบ แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าที่บัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลโซมทั่วแผ่นหลังความอัปยศที่ตำหนักของหวงกุ้ยเฟยยังคงแจ่มชัด  เสียงประกาศิตของฮ่องเต้ และน้ำเสียงตัดขาดของโอรสแท้ๆ ดังก้องอยู่ในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า“เล่อเทียน... เจ้าเด็กอกตัญญู... พวกมัน... พวกมันแย่งลูกของข้าไป...” จ้าวผินเค้นเสียงแหบพร่าลึกจากลำคอดวงตาที่เคยงดงามบัดนี้เบิกกว้าง แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากเพลิงแค้นที่ปวดหนึบในอก นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ทว่าความเจ็บปวดทางกายยามนี้มิอาจเทียบเท่าความเจ็บช้ำในใจที่ถูกหักหลังและปลดเปลื้องอำนาจไปจนหมดสิ้นในความมืดมนนั้น สมองของจ้าวผินเริ่มประมวลผลเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่ค่ำคืนที่โอรสเล่าถึงความโปรดปรานจากซ่งซือหนิง จนกระทั่งเรื่องราวบานปลายที่เขาวิ่งเตลิดไปซบอ้อมอกหวงกุ้ยเฟยยามที่ตนกดดันให้เจ็บช้ำ ทุกอย่างเหมือนถูกปูเอาไว้แล้วว่าให้เป็นเช่นนี้“ซ่งซือหนิง... ที่แท้ก็เป็นเจ้า” จ้าวผินกรีดร้องเสียงต่ำลึกในลำคอ ร่างกายสั

บรรยากาศภายในตำหนักหลันฮวายามนี้มิต่างอันใดจากตำหนักร้างที่ถูกทิ้งขว้าง จ้าวหรูเยียนนั่งหมดสภาพ ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวไปด้วยเพลิงแค้น สะอื้นไห้อย่างคนเสียสติในขณะที่ตำหนักทั้งหลังตกอยู่ในความตึงเครียด ร่างระหงขององค์หญิงเจ็ด ก็ก้าวข้ามซากกระเบื้องที่แตกเกลื่อนพื้นเหล่านั้นเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แววตาของนางนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกตกใจต่อภาพความบ้าคลั่งตรงหน้าหญิงสาวปรายสายตามองจ้าวผินด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ยังเหลือรอดจากการถูกทำลาย“พระสนมจ้าว... สภาพของท่านในยามนี้ ช่างดูไม่ได้เสียจริง” เสียงของซ่งฉีเยว่ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันจ้าวหรูเยียนตวัดสายตาแดงก่ำขึ้นมามองผู้มาเยือน นางแค่นยิ้มหยันพลางแค่นเสียงลอดไรฟันอย่างเคียดแค้น“เจ้ามาเพื่อหัวเราะเยาะข้าอีกคนหรืออย่างไร ยามนี้ข้าไม่เหลือสิ่งใดแล้ว แผนการชิงบัลลังก์... ลูกชายของข้า... ถูกพวกตำหนักเฟิ่งหลัวช่วงชิงไปจนหมดสิ้นแล้ว”ซ่งฉีเยว่ขยับยิ้มบางเบา นัยน์ตาคู่งามทอประกายลึกล้ำ “ข้ามิได้มีเวลาว่างมากพอจะมาหัวเราะเยาะผู้ใด ที่ข้า

“องค์ชายใหญ่มีความผิด สั่งถอดออกจากเชื้อพระวงศ์ ให้เป็นสามัญชน เนรเทศไปเฝ้าสุสานหลวงทางตอนใต้เพื่อสำนึกความผิด ส่วนขุนนางที่เกี่ยวข้อง แม้จะทำผิดแต่ก็เพราะถูกบีบบังคับ ละเว้นโทษประหาร ริบทรัพย์แล้วเนรเทศไปใช้แรงงานขุดลอกคลองที่ชายแดนเหนือ” สุรเสียงเฉียบขาดของโอรสสวรรค์ดังสะท้อนก้องทั่วท้องพระโรงเมื่อพายุอารมณ์ของฮ่องเต้เริ่มสงบลง พระองค์ทอดพระเนตรไปยัง องค์ชายรองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดระคนเวทนา ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงที่อ่อนลง“หยางเฟย... ครานี้เจ้าต้องมลทินและทนทุกข์ทรมานเพราะความอิจฉาริษยาของพี่ชายเจ้า ข้าจะคืนความชอบธรรมและตกรางวัลให้เจ้าอย่างสมเกียรติ”เสวียนฮองเฮาเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าองค์ชายรองกลับมิได้มีท่าทีทะเยอทะยานยินดีดั่งที่ผู้คนคาดคิด ชายหนุ่มก้าวเท้าออกมาคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระพักตร์อย่างนอบน้อม แววตาฉายแววราบเรียบไร้ซึ่งความต้องการในสิ่งใด“กราบทูลเสด็จพ่อ คดีทุจริตเขื่อนในครั้งนี้ แม้ลูกจะถูกปรักปรำ ทว่าก็ปฏิเสธมิได้ว่าทั้งหมดเป็นเพราะตัวเองที่ยังโง่เขลาเบาปัญญา ไร้ความสามารถในการมองคน