All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 101 - Chapter 110

ความรู้สึกตอนนี้ เราแค่คนเคยรู้จักกัน “หมอช่วยดูให้หน่อยค่ะ ฉันอยากบำรุงผิว” ฉันตัดบทพร้อมทั้งยกมือข้างซ้ายขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง หวังให้แหวนเพชรเม็ดไม่ใหญ่มากบนนิ้วนางข้างซ้ายกระแทกสายตาเขา ใช่ เขาเห็น แต่สีหน้าเขายังคงเดิม เป็นมุกเดิม‍ ‍ๆ ที่ฉันใช้ปิดกั้นผู้ชายที่เข้าหา นั่นคือการสวมแหวนแต่งงานทั้ง‍ ‍ๆ ที่ไม่เคยได้แต่งงาน “ครับ เดี๋ยวผมให้พนักงานจัดทรีตเมนต์กับดริปวิตามินให้น้ำนะครับ ใช้เวลาสักหน่อย ไม่รู้ว่าน้ำมีเวลาหรือเปล่า” “พอมีเวลาอยู่บ้างค่ะ” เพราะเวลานี้เพิ่งจะสิบโมงเช้า ฉันต้องกลับไปรับลูกชายประมาณบ่ายสามครึ่ง เราเพิ่งย้ายบ้านเข้ามาใกล้ในตัวจังหวัดมากขึ้นเมื่อลูกชายของฉันจะเข้าโรงเรียนอนุบาลนี่แหละ ครั้งนี้ฉันเลือกซื้อบ้านสองชั้น มีพื้นที่พอสมควร และอยู่ในหมู่บ้านค่อนข้างดีกว่าบ้านเช่าหลังเก่า ธุรกิจปล่อยเช่าคอนโดรายวันของฉันค่อนข้างดีขึ้นมากในสองปีที่ผ่านมา และมีหลายครั้งที่ได้เป็นนายหน้าขายคอนโด ต้องยอมรับว่าอาชีพนี้ทำเงินค่อนข้างดี พอที่จะทำให้ฉันสามารถซื้อบ้านเป็นของตัวเอง ในจังหวะที่ฉันกำลังจะเดินออกจากห

“น้องไปเล่นสระผู้ใหญ่ ถึงจะว่ายน้ำเป็น ผมอยากให้น้ำเตือนลูกหน่อย อีกอย่างพาลูกมาว่ายน้ำควรนั่งเฝ้าลูกสิ ไม่ใช่นอนเฝ้า” ไม่รู้ว่าโกรธเรื่องอะไร แต่ผมก็ตำหนิเธอไปแล้ว “ขอโทษค่ะ ต่อไปจะระวัง เหนือกลับบ้านเลยไหมลูก” นึกอยากเคืองพ่อของลูกเธอ ทำไมไม่มาช่วยเธอเลี้ยงลูก แล้วนั่นหอบของพะรุงพะรังไม่มีคนช่วยถือ ไหนต้องจูงเด็กชายสุดดื้อคนนั้นอีก ผมกระโดดลงสระน้ำว่ายวนหลายรอบเพื่อให้ลืมใบหน้าของคนที่เพิ่งเจอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอมีลูก เธอแต่งงาน ดูจากอายุของเด็กคนนั้น สามขวบอย่างนั้นเหรอ เธอคลอดลูกหลังจากที่ผมไปได้สองปี ท้องอีกเก้าเดือน แสดงว่ามีแฟนใหม่ตั้งแต่ผมทิ้งไปเลยสินะ เป็นไงล่ะ ทิ้งเงิน ทิ้งรถ ทิ้งคอนโดไว้ให้เขาไปใช้กับผัวใหม่ ผัวเก่าอย่างผม แฟนสักคนยังไม่มี เธอมูฟออนไปนานแล้ว ส่วนผมเรียนหนัก ไม่อยากสานสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น พอพ่อมาเปิดสาขาเชียงใหม่ ผมขอมาอยู่ประจำที่นี่ทันที เพียงเพราะหวังลม‍ ‍ๆ แล้ง‍ ‍ๆ ถ้าเราสองคนมีวาสนาต่อกัน คงได้เจอกันอีกครั้ง เป็นไง ได้เจอสมใจมึงแล้วไง แต่ไม่ได้มาแค่น้ำคนเดียว มาทั้งลูกทั้งผัว แม่ง!

เสียงกริ่งหน้าบ้านทำให้ฉันต้องละมือจากต้นหอมตรงหน้า เชียงใหม่เวลาสายก็ร้อนไม่น้อย ฉันอยู่ในชุดผ้าปิดหน้า เสื้อแขนยาว กางเกงขายาว มองคนที่อุ้มแมวทั้งสองตัวในวงแขน “รวยรวย เมนี่!” เจ้าแมวไม่รักดี ฉันก็เห็นมันพันแข้งพันขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มันข้ามไปฝั่งนั้นตอนไหนกันนะ “ผมเอาแมวมาคืน” สรรพนามของเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อหลายปีก่อนที่เขาแทนตัวเองว่า ‘พี่’ แต่ตอนนี้เขาแทนตัวเองว่า ‘ผม’ ก็ดีเหมือนกัน เราสองคนไม่ได้มีความจำเป็นต้องเกี่ยวข้องกันด้วยซ้ำ “ขอโทษนะคะ ปกติเจ้าสองตัวนี่ไม่เคยข้ามไปบ้านใคร” เพราะอย่างนี้แหละฉันเลยไม่ได้ระวัง ไม่คิดว่าเจ้าแมวพวกนี้จะพากันข้ามไปหาผู้ชาย รู้ไหมว่าผู้ชายนั่นเป็นของต้องห้าม อย่าไปใกล้เด็ดขาด “น้ำทำอะไรอยู่เหรอ” “ทำสวนน่ะค่ะ” “ขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหม ‘คนที่บ้าน’ ไม่ว่านะครับ” คำถามของเขาทำฉันชะงัก‘คนที่บ้าน’ คำถามหยั่งเชิงอย่างนั้นสินะ “น้ำไม่ค่อยสะดวกค่ะ” ฉันบอกปัดพร้อมทั้งอุ้มแมวสองตัวเข้าบ้าน ไม่ทำแล้วสวน ไว้ค่อยทำตอนเย็น‍ ‍ๆ งานการไม่มีทำหรือไง ทำไมยังไม่ไปทำงานอีก ได้ยินว่าคลินิกเพิ่งเปิดไม่

บางทีรูปแต่งงานอาจติดไว้ที่ห้องนอนก็ได้ ในห้องอาหารที่เป็นเหมือนห้องครัวด้วย โต๊ะกินข้าวสำหรับสี่ที่ เธอบอกให้ผมนั่งรอตรงนั้น เพียงไม่นานต้มจืดผักกาดดองกระดูกหมูกับไข่เจียวต้นหอมก็ถูกวางตรงหน้าผม ห้าปีแล้วสินะไม่ได้กินอาหารฝีมือเธอ “กินด้วยกันไหมน้ำ” “หมอกินเลยค่ะ น้ำกินแล้ว” เธอยิ้มให้ผม วางแก้วน้ำดื่มไม่เย็นให้ผม เพราะรู้ว่าผมไม่กินน้ำเย็น ความใส่ใจเล็ก‍ ‍ๆ น้อย‍ ‍ๆ ที่เธอจำได้ทำให้ผมเจ็บในอก ถ้าเจอกันแล้วเธอด่า เธอทุบตีผม ให้สมกับนิสัยไม่ดีของผมก็คงจะดี แต่เพราะเธอไม่ได้ทำแบบนั้น เธอไม่โกรธผม เพราะเธอไม่ได้ใส่ใจแล้วสินะ “หมอกินเลยนะคะ เดี๋ยวน้ำไปรดน้ำผักก่อน” เห็นภาพในห้องรับแขกขนาดใหญ่ไร้ภาพของสามีเธอ ความอยากรู้ตีกับคำว่าเหมาะสมและกาลเทศะ “พ่อของเหนือไปไหนแล้วล่ะ” สุดท้ายผมก็ถามออกมา ทนเก็บความอยากรู้ไว้ไม่ไหว “คงตายแล้วมั้งคะ ไม่ได้ติดต่อเลย” คำตอบของเธอทำผมแอบยิ้มในใจ แต่ก็ต้องตีหน้าเศร้า “แย่จัง” น้ำเสียงของผมไม่ได้สื่อเหมือนกับคำพูดที่เปล่งออกไป “ค่ะ แย่จัง” “เธออย่าไปสนใจคน

คงเพราะได้ว่ายน้ำสระผู้ใหญ่สมใจ เสียงหัวเราะของเหนือจึงดังไม่หยุด เห็นเขาสนุก ผมก็พลอยสนุกไปด้วย “ลุงธาร์ครับ ลุงไม่มีลูกเหรอครับ” คำถามของคนที่กำลังขี่คอผมอยู่ถาม “ไม่มี มีแต่หลานตัวเล็ก‍ ‍ๆ ” หลานตัวเล็ก‍ ‍ๆ ยังพูดไม่ชัด เรียก ‘จุงทา จุงทา’ พอนึกถึงหลาน ผมก็อดยิ้มไม่ได้ น้องพีพีน่ารักเหมือนตุ๊กตา “ไม่มีแฟนเหรอครับ” “รู้จักด้วยเหรอว่าแฟนคืออะไร” ผมยกคนที่กำลังขี่คอวางลงขอบสระว่ายน้ำ “รู้จักสิครับ ตกลงมีแฟนหรือยังครับ” เด็กชายตัวน้อยบอกอย่างขันแข็งว่ารู้จักคำว่าแฟน ทั้งยังถามผมไม่หยุดว่ามีแฟนหรือยัง “ยังไม่มีครับ” ผมจับศีรษะเด็กน้อยโยกไปมา เด็กผู้ชายก็น่ารักเหมือนกันนะ “ลุงธาร์ห้ามจีบแม่น้ำนะครับ” เด็กชายตัวน้อยกอดอกมองหน้าผมอย่างจริงจัง “อ้าว! ทำไมล่ะ” ผมหัวเราะกับท่าทีของเด็กชาย ก่อนจะถามเหตุผลออกไปอย่างอยากรู้ “เหนือหวงแม่ อีกอย่างแม่ไม่รักใครหรอก แม่รักแต่พ่อ” พอได้ยินคำพูดนี้ กลางอกผมวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก ยิ้มเจื่อน‍ ‍ๆ ให้กับคำพูดของเด็กชาย “แล้วแม่เรามีคนมาจีบเยอะไหม” เด็กชายต