“พี่ยังไม่ได้กินข้าว” ผมพูดขึ้นในตอนที่เราสองคนเดินลงมาถึงชั้นล่าง “น้ำก็ยังไม่ได้กินค่ะ กินด้วยกันก็ได้”ผมไม่รอช้านั่งลงเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยนั่งกินเมื่อวันก่อน เพียงไม่นานกับข้าวสองสามอย่างก็ถูกวางตรงหน้า น้ำพริกหนุ่มผักลวก ไข่ต้ม จอผักกาด[1] จานข้าวถูกวางตรงหน้าผมและเธอ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้กินข้าวด้วยกัน ผมคิดถึงบรรยากาศแบบนี้มาตลอดห้าปี แค่ได้กินข้าวกับคนคุ้นเคย คนที่อยู่ในห้วงคำนึง “น้ำทำกับข้าวอร่อยเหมือนเดิม” “ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มและกินข้าวเงียบ ๆ เหมือนอย่างเคย เทียบกับเมื่อก่อน เธอจะพูดน้อยกว่าเดิม คงเพราะเราไม่ได้อยู่ในฐานะเดิมอีกแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องเอาใจหรือตามใจผมเหมือนตอนที่เธอเป็นเด็กผม “เหนือสนุกมาก เลยกลับช้า” “ค่ะ ขอบคุณค่ะ น้ำไม่ค่อยมีเวลา เหนือเลยไม่ค่อยได้เล่นเหมือนเด็กคนอื่น” เธอพูดยิ้ม ๆ “ไม่เลย น้ำเลี้ยงลูกดีมาก เลี้ยงคนเดียว เลี้ยงได้ขนาดนี้เก่งมากแล้ว” ผมชมจากใจจริง ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เลี้ยงเด็กลำพังไม่ใช่เรื่องง่าย “ขอบคุณค่ะ” “พี่ไม่เห็นน้ำกลับไปคลินิกอีกเลย”
Read more
LOGIN
