《เหนือศิรา》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

“น้ำกินข้าวเถอะ เดี๋ยวพี่ดูลูกเอง พี่อิ่มแล้ว” “เหนืออิ่มแล้ว” เด็กชายกินข้าวยังไม่ถึงครึ่งจานก็บ่นอิ่มเสียแล้ว “กินอีกนิดนะครับเหนือ จะได้โตเร็ว‍ ‍ๆ ว่ายน้ำแข่งกับลุงไง” พอบอกเท่านี้ เด็กชายตัวน้อยกินอีกสองสามคำ สุดท้ายก็อิ่ม “เดี๋ยวน้ำพาเหนือเข้าห้องน้ำล้างปากล้างมือก่อนนะคะ” ทันทีที่ลูกอิ่ม เธอก็วางช้อนตัวเอง หันมาจะดูแลลูกชายต่อ “พี่ทำเอง น้ำกินให้อิ่ม” เธอกินข้าวยังไม่ถึงสิบคำด้วยซ้ำ ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมแม่ก็ผอมไปด้วย เพราะไม่ได้ห่วงตัวเองเลย ห่วงแต่ลูกนี่แหละ “แปรงฟันแบบใช้นิ้วให้เหนือด้วยนะคะ” เธอย้ำอีกครั้ง ใจคงอยากมาทำเสียเอง “ครับ ปะเหนือ ไปกัน” “ครับ” ล้างหน้าล้างตาคนตัวเล็ก พร้อมทั้งแปรงฟันด้วยนิ้วเสร็จ จึงพาเด็กชายตัวน้อยไปเดินย่อยแถวสระว่ายน้ำ “ลุงธาร์จะมาอยู่นี่เหรอครับ” “ครับ รอให้ตกแต่งเสร็จก่อน” เด็กจะเข้าใจคำว่าตกแต่งไหมนะ เหนือดึงผมให้หยุดเดิน ถามคำถามที่ผมจุกในอก ไม่คิดว่าเด็กวัยสามขวบจะพูดรู้เรื่องขนาดนี้ “แบบนี้ตอนเช้าเราก็ไม่ได้กิน

“เก็บไว้ให้น้ำถอดดีกว่า” สายตาส่งมาพราวระยับในตอนที่ร่างกายเขาเหลือเพียงบ็อกเซอร์บรีฟตัวสีขาว สายตาฉันเผลอมองสิ่งที่โผล่พ้นขอบกางเกงในแค่ส่วนปลาย ถึงจะเคยเห็นมาไม่ต่ำกว่าพันครั้ง แต่เพราะไม่ได้เห็นและไม่ได้จับมานานถึงห้าปี ความประหม่าทำให้ฉันต้องหลบสายตา คนที่กำลังขึ้นมาคร่อมบนร่างฉันไว้ เข่าทั้งสองข้างของเขาวางข้างสะโพก จูบที่เขาป้อนให้ทำฉันหูตาพร่ามัวเพราะรสสวาทอีกครั้ง เขาถอนจูบออก เราสองคนมองหน้ากันในระยะใกล้ เขาจุมพิตบางเบา หลายต่อหลายครั้งมือหนาลูบใบหน้าฉันหลายต่อหลายครั้ง พรมจูบทั่วทั้งใบหน้าของฉัน พร้อมกับคำพูดที่ทำให้น้ำตาฉันไหลออกมาอย่างไม่ตั้งใจ “โคตรคิดถึง” คำนี้ฉันเองก็อยากพูดออกมาเหมือนกับเขา ฉันคิดถึงเขา คิดถึงมาก คิดถึงแต่ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน เฝ้าถามตัวเองกี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าเขาจะคิดถึงบ้างไหม “ฮึก ฮึก” ฉันร้องออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ เขาปลอบประโลมด้วยรสจูบแสนหวานพร้อมทั้งอ้อมกอดอบอุ่น กอดที่ฉันคิดถึง...โคตรคิดถึง...อย่างที่เขาบอก เขาจูบซับน้ำตาทั้งสองข้าง กดจูบจนทั่วใบหน้าให้ฉันหายคิดถึง สองมือเรียวยาวแบบคุณชา

คนอย่างน้ำเป็นอย่างไร “อย่าคิดมาก อย่าแคร์คำคน แคร์แค่คนที่เรารักและคนที่หวังดีกับเราพอ” ผมเลิกแคร์ไปนานแล้วความรู้สึกของคนอื่น สู้เอาความรู้สึกแคร์คนที่เรารักและรักเราดีกว่า ผมลงมาถึงชั้นล่างเข้าแอปพลิเคชันเปิดสปริงเกอร์สำหรับรดน้ำต้นไม้ทั้งสองบ้าน เดี๋ยวนี้อะไร‍ ‍ๆ มันก็ง่ายจริง‍ ‍ๆ ผมให้คนมาติดตั้งไว้ทั้งสองบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่เกินสิบนาที ทุกอย่างก็เรียบร้อย น้ำจะได้มีเวลานอนอีกสักหน่อย เสียดายที่ผมไม่ได้นอนกอดเธอ ไว้คืนนี้ค่อยนอนกอดกัน ผมขับรถอย่างอารมณ์ดีเข้าคลินิกหลังจากเปิดเพียงห้านาที “ว่าไง” ยังไม่ทันจะเริ่มงาน ก็มีคนโทรมาเสียแล้ว ‘แม่ถามว่ามึงจะกลับเมื่อไหร่’ “เอาไว้บอกอีกที ช่วงนี้งานกูยุ่ง” จะว่าผมโกหกก็ไม่นะ เพราะมีทั้งงานที่ต้องตรวจเรื่องการตกแต่งคอนโด ไหนจะเรื่องการสัมภาษณ์พนักงานของคลินิก หรือแม้แต่การคัดเลือกแพทย์ที่มาช่วยคลินิก งานเขาเยอะจริง‍ ‍ๆ ‘งานเยอะน้องไม่ว่านะครับพี่ธาร์ แต่อย่ามัวแต่ติดสาว ไม่เห็นใช่ว่าไม่รู้’ดูเถอะ ถ้ามันจะขู่ผมแบบนี้ อย่าเรียกว่าพี่เถอะ เกิดต่างกันไ

“พรุ่งนี้พี่ไปส่งเหนือเอง เราอยู่บ้านเถอะ จะได้มีเวลางีบ เก็บแรงไว้รอพี่” “ทำดีหวังผลนะหมอ” “ครับ อยากได้สองผลนี้” สองผลที่เขาว่าคงไม่พ้นสิ่งที่มือเขากำลังกอบกุมไว้ในอุ้งมือใหญ่ “ลามก!” ฉันตีมือคนลามก ปากก็บ่นเขาไปอย่างนั้น ทั้งที่ใจกลับเขินอายและโหยหาสัมผัสนี้จากเขา ย้อนแย้ง ไม่มีใครย้อนแย้งเท่าฉันอีกแล้ว “น้ำ...” เขาลากมือวนข้างแก้ม ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีเข้มตรึงให้ฉันอยู่กับที่ เมื่อเขาขยับเข้าใกล้และมอบจูบแสนหวาน “ขอก่อนนอนอีกยกได้ไหม” เขาขอในตอนอุ้มช้อนร่างฉันเข้าห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องครัว ไม่มีโอกาสที่ฉันจะได้ตอบเขา กางเกงก็กองอยู่ตรงข้อเท้า บทรักในห้องน้ำที่ไม่ใหญ่มากนักทำให้เราสองคนสุขสมเพียงไม่นาน ฉันไม่น่าลงมาเปิดประตูรับเขาเลยจริง‍ ‍ๆ ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะเดินขึ้นบันได ได้คนหื่นแรงดีนั่นแหละที่อุ้มไปส่งถึงที่นอน ก่อนที่เขาจะกลับลงมาล็อกบ้านฉันและกลับบ้านเขา เช้าวันนี้เขาไปส่งเหนืออย่างที่บอกไว้ ฉันมีเวลาทำงานบ้านระหว่างที่เขาไปส่งลูก หลังจากหย่อนเสื้อผ้าลงเครื่องซักผ้าแล้วฉันก็ถือกรรไกรตั

น้ำกำลังจะพาเหนือไปเจอพ่ออย่างนั้นเหรอ พ่อที่เป็นพ่อจริง‍ ‍ๆ เหตุการณ์วันนี้ทำให้ผมรู้ดีว่าเหนืออยากมีพ่อ แต่เพราะน้ำบอกว่าไม่ได้ติดต่อกับฝ่ายนั้นแล้ว ผมจึงไม่คิดว่าสุดท้ายพวกเขาอาจจะกลับมารักกันอีกครั้ง ‘พี่เบย์’ ภาพหนุ่มแว่นสูงขาว หน้าตาดี คุณหมอรุ่นพี่ของน้ำ ทั้งสองเรียนที่เดียวกัน เบย์เป็นเอ็กซ์เทิร์น ส่วนน้ำฝึกงานเป็นพยาบาลปีสี่ เอ็กซ์เทิร์นที่ทำให้ผมโมโหทุกครั้ง เพราะมันมาจีบน้ำนี่แหละ “น้ำไม่ได้ชอบเขา” “ถ้าน้ำชอบมัน พี่ก็ไม่ว่า พี่ตามใจน้ำ” เธอเคยบอกผมอย่างนั้น แต่หลังจากนั้นล่ะ หลังจากที่ผมทิ้งเธอไป ในเวลาที่น้ำอ่อนแอ ไม่เหลือใคร เบย์คงเข้าหาน้ำตอนนั้น อีกอย่างเป็นผมเองไม่ใช่เหรอที่บอกให้เธอไป ผมจะไม่โกรธเลยถ้ามันรักน้ำจริง ไม่ใช่ทิ้งให้น้ำอุ้มท้องไม่มีพ่อ พอลูกโตขึ้นมาหน่อย เสือกอยากจะกลับมาหา แต่ถ้าน้ำเลือกที่จะให้พ่อลูกเขาได้เจอกัน มันก็ดีสำหรับเหนือไม่ใช่เหรอ คนนอกอย่างผมจะเอาสิทธิ์อะไรมาออกความคิดเห็น ไม่มีสิทธิ์สักอย่าง พ่อของลูกก็ไม่ใช่ ผัวก็ไม่เชิง ความสัมพันธ์ก้ำ‍ ‍ๆ กึ่ง‍ ‍ๆ ยิ่งคิดยิ่งโมโห อึดอัดทำอะ