《เหนือศิรา》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

“แกคิดว่าเขาควรจะรู้ไหมว่าเหนือน่ะลูกเขา” คำถามของอิงใช่ว่าฉันจะไม่เคยถามตัวเอง หลายต่อหลายครั้งฉันอยากบอกเขาว่าเหนือน่ะคือลูกเขา แต่ลึก‍ ‍ๆ ก็ยังกลัว ลูกที่เขาไม่เคยได้รับรู้เลยตลอดห้าปี ถามว่าถ้าฉันอยากบอกเขาจริง‍ ‍ๆ ฉันก็บอกเขาได้ แต่เวลานั้นคิดว่าไม่บอกจะดีกว่า เมื่อเขาเลือกแล้วที่จะไม่มีฉัน ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องเอาตัวเองกับลูกไปเป็นภาระหรือผูกมัดเขาไว้ ลูกอาจเป็นของขวัญล้ำค่ากับฉัน แต่กับเขาอาจไม่ใช่ “เขาไม่ถาม ถ้าเขาถาม ฉันก็คงไม่ปิดหรอก เขาเอาแต่คิดว่าเหนือเป็นลูกคนอื่น ถ้าเขาถามสักนิดว่าใช่ลูกเขาไหม ฉันก็คงไม่ปิด” ลึก‍ ‍ๆ แล้วฉันก็น้อยใจนั่นแหละ น้อยใจที่เขาไม่เชื่อใจกัน น้อยใจที่เขาคิดว่าฉันง่ายกับคนอื่น “แต่เขายอมรับแกได้ทั้ง‍ ‍ๆ ที่แกมีลูกติดและดูแลเหนือดีแบบนี้ เขาก็ไม่เลวนะ ออกจะดีเสียด้วยซ้ำ จะมีผู้ชายกี่คนที่ยอมรับได้” “เดี๋ยวนะอิง แกรับเงินจากหมอธาร์มาหรือเปล่าเนี่ย ทำไมไปอยู่ข้างคนที่ทิ้งเพื่อนเรา” คำพูดของอิงโดนกล้วยเบรกเสียจนตัวโก่ง ดูแล้วเพื่อนฉันจะอยู่กันคนละฝั่ง “ไอ้กล้วย ฉันแค่อยากให้เพื่อนกับหลานม

“พี่รอง เดี๋ยวเถอะ...เอ๊ะ ภูมิ[1]โทรมา” “ว่าไงภูมิ” ‘หมอธาร์กลับบ้านหรือเปล่าครับ’ ภูมิคาใจเรื่องที่เขากับน้องพีพีเห็นญาติผู้พี่ที่ห้างสรรพสินค้า แต่ฝ่ายนั้นบอกว่าอยู่เชียงใหม่ “ไม่นะ ธาร์อยู่เชียงใหม่ไงจ๊ะ” ‘เหรอครับ ผมนึกว่ากลับมา พอดีเห็นคนคล้ายหมอธาร์ งั้นไม่เป็นไรครับป้า ไว้คุยกันนะครับ’ ภูมิวางสายแต่ไม่วางใจ ไอ้ญาติผู้พี่เขามันต้องมีความลับอะไรแน่นอน ไม่อย่างนั้นมันจะปิดบังทำไมว่ามากรุงเทพฯ ถ้าเขาเห็นคนเดียว เขาจะไม่ว่าเลย แต่นี่ทั้งเขาและพีพีเห็น ‘จุงทา’ “มีอะไรเหรอบี๋” “ภูมิโทรมาถามว่าธาร์กลับบ้านหรือเปล่า หรือลูกจะแอบเรากลับบ้านแต่ไม่ให้เรารู้” “เหลวไหล ธาร์ไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ลักษณ์ว่าคนที่ไม่ใช่เด็กแต่กำลังหนีงานมาแอบตามสาว ธาร์มาถึงกรุงเทพมหานครด้วยเที่ยวบินแรกสุดของวัน เขาตรงไปยังห้างที่น้ำบอกว่าวันนี้เหนือจะไปเล่นสวนสนุกอีก ไม่รู้ว่าเขามาช้าหรือว่าอะไร แต่เขากลับไม่เจอทั้งแม่ทั้งลูก “นี่กูบ้าเปล่าวะ” ธาร์ถามแฝดน้องของตัวเอง ยังดีที่ยังไม่ถึงเวลาเข้างานของไธม์ ธาร์จึงมีเวลาปรับทุกข์ก

ใครจะคิดว่าบริษัทที่พ่อกับลุงภาสร่วมหุ้นกันไม่กี่สิบล้านจะเจริญเติบโตระดับพันล้านหมื่นล้าน นี่แหละเขาว่า ทาสหมาทาสแมวน่ากลัวสุดแล้ว ทาสอดได้ แต่น้องหมาน้องแมวต้องไม่อด นี่คือสโลแกนของคนในยุคปัจจุบันเช้าวันถัดมา ผมตื่นขึ้นมาในห้องนอนของน้ำ เมื่อคืนเพราะคิดถึงคนตัวเล็กมาก สุดท้ายจึงเลือกนอนค้างที่นี่ คนทางพัทยาส่งภาพอาหารเช้ามาให้ผมดู ส่วนผมส่งรูปเจ้าสองเหมียวกับแปลงผักไปให้ดู Thar : คิดถึงกับข้าวฝีมือน้ำ SaiNam : ค่ะ เจอกันเย็นนี้นะคะ (สติกเกอร์รูปหน้ายิ้ม) แค่ข้อความเท่านี้ก็ทำผมหน้าบานไปทำงานแล้ว เย็นนี้จะได้เจอกันแล้ว ดีใจจังเลย ผมเข้าคลินิกมาด้วยหัวใจพองฟู ความแห้งเหี่ยวจากเมื่อสองวันก่อนไม่เหลืออีกเลย น้ำกลับมา ผมคงต้องคุยเรื่องอนาคตของเราแล้ว ผมยอมรับให้หมอเบย์นั่นเป็นพ่อของเหนือได้ แต่ไม่ยอมรับมันในฐานะผัวน้ำ ถ้าน้ำจะมีผัว ผมนี่แหละเหมาะสมสุดแล้ว ในฐานะผัวคนแรก ส่วนลูก ผมรักเหนืออยู่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งยังรักเจ้าแมวสองตัวของเธอด้วย คงไม่มีผู้ชายคนไหนเข้ากับครอบครัวของเธอได้ดีเท่าผมอีกแล้ว เพราะอย่างนั้นจะกี่ร้อยไอ้ห

“อา...น้ำ พี่จะตาย” ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่จะตาย ฉันเองก็กำลังจะตายไม่ต่างกัน ความคับแน่นอึดอัดทรมานจนฉันต้องขยับโยก ขืนปล่อยไว้อย่างนี้ ฉันคงอึดอัดและทนไม่ไหว ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วัน ความคิดถึงของเราสองช่างอัดแน่นจนไม่อาจจะอดกลั้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังปะปนกับเสียงครางของเราสอง เขาครางต่ำในลำคอเพราะปากหยักยังดูดดึงสองเต้าสล้างของฉันไว้อย่างหลงใหล ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน สิ่งหนึ่งที่เขาไม่เคยเปลี่ยนคือติดนม ไม่ใช่แค่ติดนม เขาติดเซ็กซ์อย่างที่ใครไม่คาดคิดว่าคุณหมออินเทิร์นมาดนิ่งเวลาอยู่บนเตียงจะเร่าร้อนและกระหายอยากทุกวันคืน เวลาผ่านมาห้าปี ความอยากของเขากระหายไม่ต่างจากนักเดินทางที่รอนแรมในทะเลทรายมาแสนนาน เมื่อพบเจอแอ่งน้ำโอเอซิสถึงได้ตะกละตะกลามอย่างตอนนี้ “หมอขา...น้ำไม่ไหว” ฉันร้องครางบอกคนที่ดูดเต้าทั้งสองไม่หยุด ฉันกระเด้งกระดอนบนตัวเขาอยู่นานจนหมดแรง ยิ่งไร้เครื่องป้องกันความแนบชิดของเราสองยิ่งสร้างความสุขสมให้ฉันไปหลายต่อหลายครั้ง แต่เขายังคงไม่ใกล้ถึงฝั่งฝัน “อ๊ะ อ๊า” เขาพลิกกายให้ฉันนอนราบกับพื้น เอวสอบกระเด้งเข้าหาร่างฉ

คนสวยชื่อกล้วย : ก็จริงนะ Aing_Star : คิดถึงตอนนั้นก็โคตรโมโหนะ อยู่ดี‍ ‍ๆ ก็ทิ้งกันไป ไม่ให้ติดต่อกันเลย บอกลาสักนิดก็ไม่ทำ คนสวยชื่อกล้วย : นั่นสิน้ำ แกต้องถามเขาให้เคลียร์‍ ‍ๆ เลยนะ ไม่ใช่วันหน้าอยู่ดี‍ ‍ๆ ก็ทิ้งกันไปอีก Aing_Star : เออ นั่นสิ เล่นตัวก่อน SaiNam : เมื่อกี้บอกให้รีบเลย พวกแกยังไงเนี่ย คนสวยชื่อกล้วย : เขาก็ต้องอดทนไหม รอนิดรอหน่อย แกรอเขามาตั้งห้าปีนะ SaiNam : ไม่ได้รอสักหน่อย (ฉันไม่ได้รอเขาสักหน่อย ที่ยังไม่มีใครเพราะต้องเลี้ยงลูก หาเงินต่างหาก ถึงในใจลึก‍ ‍ๆ จะคิดถึงก็เถอะ) คนสวยชื่อกล้วย : ไม่รอก็ไม่รอ กูนอนได้ยัง SaiNam : ยัง คนสวยชื่อกล้วย : อะไรอีก SaiNam : เหนือเรียกหมอว่า ‘พ่อ’ ด้วย Aing_Star : อภิชาตบุตรของแท้ เหนือลูกแม่ คนสวยชื่อกล้วย : สายเลือดเนอะ ไม่น่าเชื่อ กูน้ำตาไหลเลยมึง ดีใจแทนหมอ Aing_Star : คุยกันดี‍ ‍ๆ หมอเค้ารักแกกับลูกแหละ รักเหรอ...ฉันก็สัมผัสได้ถึงความรักความเอาใจใส่ของเขานะ แต่เรื่องราวในอดีตก็ยังกล