《เหนือศิรา》全部章節:第 171 章 - 第 180 章

392 章節

บทที่ 93

“จิ้ม‍ ‍ๆ ” (ยิ้ม‍ ‍ๆ ) เราทั้งห้าคนมองกล้องที่คุณพ่อยื่นหน้าพยายามเข้ามาอยู่ในเฟรมกล้องให้มากที่สุด กว่าจะได้รูปที่ใช้ได้เรียกว่าจับปูใส่กระด้งอย่างที่ใคร‍ ‍ๆ คิดนั่นแหละ “ไปเล่นทะเลกันดีกว่าครับเด็ก‍ ‍ๆ ” เมื่อคุณพ่อชวนเด็ก‍ ‍ๆ ก็ลุกวิ่งลงน้ำทะเล แต่สองสาวก็วิ่งแค่ทะเลตื้น‍ ‍ๆ เท่านั้น “อย่าลงไปไกลนะ” ฉันย้ำกับพี่ธาร์ ถึงเด็กแฝดทั้งสองจะใส่เสื้อชูชีพ แต่ฉันก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเหนือฉันไม่ค่อยห่วงเพราะว่ายน้ำเก่ง ตอนนี้เหนือเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของทางโรงเรียน ฉันดีใจที่ลูกชอบว่ายน้ำ ทั้งยังขยันซ้อม นอกจากว่ายน้ำ เหนือยังชอบตีกลองสะบัดชัย กิจกรรมของลูกชายวัยประถมมีมากมาย ยังดีที่เรื่องรับส่งหลานคนเป็นปู่แทบจะรับผิดชอบทั้งหมด เรียกว่าเหนือกับปู่เป็นคู่ซี้ที่ไปไหนไปกัน ส่วนคุณย่าศิตาก็เป็นแฝดที่สามกับสองสาวน้อย ความอบอุ่นที่ฉันเคยได้รับจากยาย ในตอนนี้ลูกสาวฉันก็ได้รับจากผู้เป็นย่าเช่นเดียวกัน เสียงกรี๊ดของลูกสาวทั้งสองในตอนที่คลื่นซัดเรียกรอยยิ้มของคนอุ้มและฉันด้วยที่นั่งมอง แสงแดดยามเย็นทำให้ภาพสะท้อนตรงหน้าเป็นสีเหลืองทอง
閱讀更多

บทที่ 94

ผมยืนมองร่างของเธอสั่นสะท้านเพราะความสูญเสีย ใจอยากจะเดินเลยไปไม่เข้าไปทักเพราะนิสัยที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ขากลับเดินตรงไปหาเธอทั้งยังเอ่ยไถ่ถาม “แม่ตายนานแล้ว พ่อมีครอบครัวใหม่แล้ว” ฟังคำตอบของเธอแล้วผมได้แต่คิดว่าชีวิตคนเราแม่งเหี้ยได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ “กินข้าวหรือยัง” ผมไม่เก่งเรื่องปลอบใจใคร และไม่รู้ต้องเริ่มยังไง ทำยังไงเธอถึงจะรู้สึกดีขึ้น มีคนเคยบอกว่า ‘หมูกระทะเยียวยาทุกอย่าง’ แต่เวลานี้จะชวนเธอกินหมูกระทะก็ใช่เรื่อง “ผมก็ยังไม่ได้กิน ไปกินข้าวกันไหม” คำชวนของผม วันนั้น ทำให้เราสองคนมาถึงวันที่เธอเข้ามาอยู่ในชีวิตผม “หมอวันนี้อยากกินอะไร” คำถามที่ผมยิ้มทุกครั้งในตอนที่ได้รับข้อความ วันนี้คนไข้เยอะเป็นพิเศษคงเพราะเข้าฤดูหนาว คนทั้งประเทศไทยก็จะพากันมาเที่ยวเชียงใหม่ และแน่นอนยิ่งคนเยอะ อุบัติเหตุก็ต้องเยอะตาม คนไข้ก็เยอะขึ้นเป็นเท่าตัว เหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ชีวิตคนไข้สำคัญกว่าความเหนื่อยของหมออยู่แล้ว ถ้าจะบอกว่าหมอเหนื่อยคนที่เหนื่อยกว่าหมอก็คงไม่พ้นพยาบาล น้ำไม่เคยบ่นให้ผมฟังเลยสักครั้งว่าเหนื่อย นอกจากนี้เธอยั
閱讀更多

บทที่ 95

“หมอน่ารัก น่ารักที่สุด” เธอกอดผมแน่นใบหน้าผมซุกกับอกอุ่น ๆ ของเธอ นอกจากกอดผมแล้วเธอยังจุ๊บหน้าผากและข้างแก้มหลายครั้ง “พี่น่ารักตลอดแหละ” “ค่ะ น่ารักที่สุด” “จะได้กินไหมข้าวเนี่ย เอาหน้าพี่ไปซุกนมขนาดนี้เดี๋ยวได้ทำอย่างอื่นก่อนกินข้าวอิ่ม” ผมเอ่ยแซว คนที่กอดผมแน่นก็รีบปล่อยผมทันที “กินข้าวก่อนเนอะหมอ เดี๋ยวก่อนนอนค่อยกินนม” นั่นไง เดี๋ยวนี้เก่งกล้า คำพูดคำจา “ทะลึ่งนะเรา” “ก็หมอชอบพูด น้ำแค่พูดตาม” เสียงหัวเราะหยอกล้อของเธอ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยินเสียงนั้น “น้ำ พี่คิดถึงเราจัง” “ไอ้ธาร์ กูว่ามึงกลับไปหาน้องเขาเถอะ ถ้ามึงจะละเมอเพ้อหาขนาดนี้” เสียงของไอ้คนที่หน้าเหมือนผมมันบ่นเมื่อฟังเรื่องราวของผมกับน้ำ “ไม่! เดี๋ยวกูก็ชิน” ผมบอกกับมัน เหมือนอย่างทุกครั้งที่บอก “กูอยากจะบอกว่าชินพ่องมึงสิ แต่พ่อมึงคือพ่อกูเหมือนกัน ชินห่าอะไรของมึงนี่มันปีที่สามแล้วนะ” นั่นสิสามปีแล้วเหรอวะ “สามปีนะมึงไม่ใช่สามเดือนหรือสามวัน แม่งกินไข่เจียวกุ้งทีไรเพ้อหาเมียเก่าทุกที แล้วอยากจะกินแต่เมนู
閱讀更多

บทที่ 96

“ลินน์ กินข้าวก่อนเลยเดี๋ยวพี่ทำให้นะครับ” พี่ธาร์หรือคุณพ่อลูกสามวางถาดอาหารเช้าของเด็กทั้งสามไว้ตรงหน้า เมนูวันนี้กุ้งไข่ข้นกับต้มจืดกะหล่ำยัดไส้หมูสับของโปรดของสองแฝด “พ่อ ไปอาบน้ำก่อนค่ะ เดี๋ยวแม่ดูลูกเอง” “เหนือกินข้าวครับ” มือฉันที่ตักข้าวป้อนลูกชายคนโต เพราะมือของเหนือยังไม่ว่างทำผมให้น้องสาว ส่วนเด็กหญิงทั้งสองกำลังตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ข้อดีของเด็กหญิงทั้งสองคือกินเก่ง ไม่ต้องบังคับเหมือนพี่ชาย “เสร็จแล้วลีธ สวยมากครับ” ทำผมให้น้องเสร็จแล้วเหนือก็ชมพร้อมทั้งหอมหัวเหม่งน้องสาวหนึ่งครั้ง คนโดนหอมก็ยิ้มตาหยี ยกมือขึ้นไหว้พี่ชายตัวเองพร้อมกล่าวคำขอบคุณ ฉันมองภาพตรงหน้าอดยิ้มไม่ได้กับความรักของลูก ๆ ย้ายจากทำผมให้ลีธแล้วลูกชายก็มาทำผมให้ลินน์ต่อ ใช้เวลาประมาณสิบนาทีผมของลูกสาวคนเล็กก็เสร็จเรียบร้อย “น้องพี่สวยแล้วครับ” เหนือทำแบบเดียวกันกับลีธคือการหอมเหม่งและน้องก็จะไหว้ขอบคุณเช่นกัน “กินข้าวกันต่อค่ะ เดี๋ยวต้องออกจากบ้านแล้วลูก” วันนี้เป็นวันที่เชียงใหม่อากาศหนาว ฤดูหนาวที่มีเพียงไม่กี่วัน แต่ก็ยังด
閱讀更多

บทที่ 97

“พี่ธาร์ เร็วสิคะ” ฉันเร่งเร้าเมื่อเขาจับมือฉันไว้ไม่ให้ได้ทำอย่างที่คิด “น้ำอยากให้พี่ทำอะไรครับ” เขาแกล้งกันใช่ไหม “กินน้ำสิ กินตรงนี้” ฉันร้องขอพร้อมทั้งเด้งเอวขึ้นให้เขารับรู้ว่าอะไรที่ต้องการให้เขากิน “น้ำฉ่ำมากเลย พี่ไม่เกรงใจแล้วนะครับ” “อื้ม...แรง ๆ ค่ะ” ฉันนอนหมดแรงอยู่บนที่นอนนุ่ม บทรักร้อนแรงในห้องน้ำกินเวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมง คุณหมอนักรักใช้เวลาวันหยุดของเขาอย่างคุ้มค่า ละเลียดชิมทุกซอกทุกหลืบ หนึ่งชั่วโมงในห้องน้ำว่าหนักหนาแล้ว เทียบไม่ได้กับชั่วโมงครึ่งบนเตียง เราสองคนร้อนแรงยิ่งกว่าโดนยาปลุก จัดหนักหลายท่ายิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ผ้าปูเตียงที่ยับย่นเพราะความร้อนแรงที่ฉันกับหมอทำได้แค่สัปดาห์ละหนึ่งครั้ง วันศุกร์หรรษา วันหยุดของเขาและลูกไปโรงเรียนช่วงเวลากลางวันที่ร้อนแรง เร่าร้อนและยาวนาน “พี่ธาร์ อีกเหรอคะ” ฉันครางถามเมื่อความคับแน่นแทรกผ่านกลีบดอกไม้เสียดสีจนฉันกระตุกตอบ “พี่หิวน้ำ โคตรหิว” “อา...”“เลือกได้หรือยังคะ” ฉันมองเด็กหญิงฝาแฝดวัยสี่ขวบกว่ากำลังตั้งอกตั้งใจเลือกของขวัญวันเ
閱讀更多

บทที่ 98

“น้ำเก่งเลี้ยงเหนือมาอย่างดี” “พี่ธาร์ก็ช่วยเลี้ยง อย่าลืมสิว่าเงินที่น้ำกับลูกกินใช้ มาจากเงินและจากการเช่าคอนโดที่พี่ทิ้งไว้ให้น้ำให้ลูก” ฉันละมือจากจานผลไม้ตรงหน้า ถอดถุงมือสำหรับทำอาหารออก ฉันหมุนตัวเปลี่ยนจากให้เขากอดฝ่ายเดียวกลายเป็นเราทั้งคู่กอดกัน “พี่ธาร์ทำไมให้เงินน้ำเยอะขนาดนั้นคะ ไม่เสียดายเหรอ” มูลค่าทรัพย์สินที่เขายกให้ฉันตอนนั้นรวม ๆ กันแล้วหลายล้านบาททีเดียว “ไม่เสียดาย กลัวน้ำลำบาก” “แล้วไม่กลัวน้ำเอาเงินไปเสวยสุขกับคนใหม่เหรอ” ถ้าตอนนั้นฉันไม่มีลูกฉันอาจเอาเงินนั่นไปซื้อผู้ชายหรือหาผู้ใหม่เพื่อลืมเขา “มันเป็นสิ่งที่น้ำควรได้ ส่วนน้ำจะเอาไปใช้ทำอะไรพี่คงห้ามไม่ได้ ในเมื่อให้น้ำแล้ว แต่ตอนเจอน้ำตอนนั้นก็แอบน้อยใจนะ ว่ากูไม่น่าให้เงินเอาไปเลี้ยงผัวใหม่ แอบงอนด้วยนะ แต่น้ำไม่รู้หรอก” “งอนแล้วไม่บอกใครจะรู้คะ” ฉันแซวคนขี้งอน งอนแต่ไม่บอกใครจะรู้กัน “ไม่กล้าหรอก ตอนนั้นเหนือขู่ไว้ด้วย ถ้าจีบแม่ยังไงก็จีบไม่ติดแม่รักพ่อ บอกพี่อย่างงี้ ใครจะกล้างอนถ้าเกิดน้ำไม่คุยด้วยพี่ก็ซวยสิ” “แล้วทำไมมาจีบล
閱讀更多

บทที่ 99

คุณหมอสาวใบบุญญามองหลานสาวทั้งสองในวัยสามขวบที่พูดชัดยิ่งกว่าเด็กวัยเดียวกัน คงเพราะถูกเลี้ยงโดยคุณป้าศศิตาแน่เลย เพราะท่านชวนเด็ก‍‍ ‍ๆ คุยไม่หยุด “อาใบมีแฟนยังคะ” เด็กวัยสามขวบถามจิตแพทย์สาวด้วยคำถามที่คนฟังแอบสะอึกเล็กน้อย “เอ่อ ยังไม่มีจ้า อาใบงานเยอะไม่มีเวลาเลยค่ะ” จิตแพทย์สาวใบบุญญาบอกกับหลานสาวเสียงหวาน เธอย้ายมาประจำโรงพยาบาลจิตเวชที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ ทั้งยังใหญ่ที่สุดในภาคเหนือตอนบน ยิ่งสังคมเมืองเจริญมากขึ้นเท่าไร ปัญหาด้านสุขภาพจิตยิ่งตามมามากขึ้น ใบบุญญาตั้งใจเรียนสาขาจิตเวชเพื่อต้องการเป็นส่วนหนึ่งที่จะได้ช่วยเหลือผู้ป่วยที่มีปัญหาด้านจิตใจ ฟังแล้วนางเอกมาก นางเอกจริง‍‍ ‍ๆ แต่ตอนนี้นางเอกยังหาพระเอกไม่ได้ “อาใบสุดสวย ไม่ต้องมีหรอกครับแฟน เหนือยังไม่มีเลยครับ ตอนนี้เหนืออยากโฟกัสเรื่องงานกับการเรียนมากกว่า เราสองคนก็เหมือนกัน พูดเรื่องแฟนได้ไง ยังเด็ก” ศิราหรือน้ำเหนือในวัยชั้นประถม แต่กลับทำตัวเป็นผู้ใหญ่วัยมหาวิทยาลัย ใบบุญญากะพริบตาปริบ‍‍ ‍ๆ นี่แหละนะ ความต่างของการเลี้ยงดู หลานชายของเธออยู่กับปู่เลยกลายร่า
閱讀更多

บทที่ 100

“งกไปไหน ลูกผัวไม่มี” ธาร์บ่นให้น้อง “ต้องงกสิ ไม่มีผัวนั่นแหละถึงต้องประหยัด” คนไม่มีผัวแก้ต่าง ใช่สิ เธอไม่มีผัวนี่นา แล้วคนที่มาจีบก็น้อยนิดเหลือเกิน เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็นามสกุลของเธอนี่ไง ‘โชติภิวรรธ’ ตระกูลหมอ เจ้าของโรงพยาบาล คลินิกและธุรกิจอื่น‍ ‍ๆ อีกมากมาย โดยเฉพาะพ่อกับแม่ของเธอยังเป็นคนดังในวงการบันเทิงอีก “อายุแค่นี้ไม่ต้องรีบมีหรอกสามีน่ะ” สายน้ำบอกกับคุณหมอสาว “คุณแม่ลูกสามอย่างน้ำบอกเราว่าไม่ต้องรีบเหรอ” ใบบุญญาเอียงคอมองคนพูด นี่หวังดีจริง‍ ‍ๆ ใช่ไหม “เอ่อ พี่ธาร์รู้จักกับเจ้าประกายแก้วเหรอคะ”เจ้าประกายแก้วคือเจ้าของตึกที่เธอขอเช่า “เคยเจอ เขาเป็นแฟนคลับของแม่พี่” “แฟนคลับป้าศิตาเหรอ” ใบบุญญาไม่อยากจะเชื่อ ว่าโลกจะกลมขนาดนี้ แต่เพราะแม่ของธาร์ดังกว่าแม่ของเธอที่เป็นนางร้ายกลางแถว ไม่แปลกที่จะมีคนรู้จักมากกว่า “ถามทำไม” ธาร์หรี่ตามองคนที่ถาม ปกติใบบุญญาไม่ค่อยสนใจเรื่องชาวบ้าน เธอทำงานที่เกี่ยวกับเรื่องชาวบ้านอยู่แล้ว จึงอยากใช้ชีวิตนอกเวลางานไม่ใส่ใจเรื่องชาวบ้านมากกว่า “เปล๊า! พี่มีอ
閱讀更多

บทที่ 101 (จบ)

เขาโดนพ่อสวดยับและต้องอดทนไม่แรดอยู่หลายเดือนเพื่อรักษาภาพลักษณ์ “วันนี้ทำหน้าที่เมียหน่อยไหม ช่วงนี้ผมของขาด” คำพูดของเขาทำให้ธีริศิราถึงกับหน้าม้าน เขามันบ้า ผู้ชายบ้า หื่น ลามก ความดีทั้งหมดเขาคงยกให้พี่ชายไปตอนที่คลอดออกมา ถึงได้เหลือแต่ความเลวแบบนี้ “อย่ามาทำรุ่มร่าม นี่งานแต่งพี่ชายคุณ” พยาบาลสาวพยายามข่มความโมโห “เหรอ งั้นเราไปหาที่เงียบ‍ ‍ๆ คุยกันดีไหม” “ไม่!!!” เรื่องอะไรเธอจะไปกับคนอันตรายอย่างเขา “หรือผมควรบอกเรื่องนี้ให้สายน้ำกับธาร์รู้ดี ว่าเรื่องที่ผมโดนนางแบบสาวคนนั้นด่าจนเสื่อมเสียถึงวงศ์ตระกูลเพราะคุณเป็นต้นเหตุ” ธีริศรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เวรกรรมอะไรของเธอที่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้ “อาไธม์ ป้ากล้วย” เทวดาตัวน้อยมาช่วยเธอไว้ทัน ใครจะคิดว่าเลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ตอนนี้น้ำเหนือจะช่วยให้เธอหลุดพ้นจากมารตรงหน้าได้ “ว่าไงครับเหนือ” “ป้ากล้วย เหนือปวดอึ” เด็กชายศิรากระซิบผู้เป็นป้า “ปะ เดี๋ยวป้าพาไป” เธอเห็นทางหนีเขาได้จึงรีบพาหลานชายออกมา แต่คนที่ไม่ควรเดินตามมากลับเดินตามม
閱讀更多

ตอนพิเศษ 1

บทที่ 1 เหนือ ศิรา โชติภิวรรธเดือนพฤศจิกายนของทุกปีอากาศจะเริ่มเย็น ลมหนาวจะพัดพาอากาศที่แห้งแล้ง ฝนจะหยุดตก ฝุ่นละอองจะเพิ่มขึ้นพร้อมกับภาคเรียนที่สองของปีการศึกษาที่เริ่มขึ้นเสียงเตะบอลของนักเรียนชายกำลังโห่ร้องแสดงถึงความดีใจเมื่อมีใครคนหนึ่งเตะลูกบอลเข้าประตู“พี่เหนืออีกแล้ว” เสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท ฉันขยับแว่นตาของตัวเองเล็กน้อยเพ่งมองไปยังกลางสนามฟุตบอลที่คนโดดเด่นแข่งกับแสงแดดในเวลาบ่ายของวันเช่นนี้ เวลานี้ฉันเชื่อว่าคงมีสายตาที่จับจ้องไปยังเขามากกว่าร้อยคู่แน่นอนใครจะไม่รู้จักเขาประธานนักเรียนผู้โด่งดัง รูปหล่อ พ่อรวย เรียนดี กีฬาเด่น ผู้เป็นรักแรกของฉัน เด็กสาววัยสิบห้าที่เพิ่งจะได้ใช้คำนำหน้าว่านางสาว“พี่เหนือนี่โคตรหล่อเลยเนอะ” คนข้าง ๆ ชวนฉันคุยซึ่งเพื่อนทั้งโรงเรียนของฉันยกให้พี่เหนือเป็นรักแรกกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ฉันและเพื่อนรักอย่างลิลิน“อืมหล่อ” ฉันไม่ปฏิเสธ ใครจะกล้าปฏิเสธในเมื่อหลักฐานอยู่บนหน้าขนาดนั้น“เสียดายอีกแค่สี่เดือนก็ไม่ได้เห็นหน้าพี่เขาแล้ว ทีนี้เราจะเอากำลังใจไหนมาเรียน” ลิลินฟุบหน้ากับม้าหินข้างสนามฟุตบอล ส่วนฉันยังเท้าแขนกับใบหน้ามองไปท
閱讀更多
上一章
1
...
1617181920
...
40
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status