All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 181 - Chapter 190

“เหมยลี่!” เสียงบุพการีของฉันเรียกอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพฉันในตอนที่เดินลงจากรถยนต์ที่เรียกผ่านแอปมาส่งถึงหน้าบ้าน เมลดาหรือเมลของเพื่อนหากแต่เวลากลับมาที่บ้านฉันคือ‘เหมยลี่’ ผู้หญิงที่งดงามของพ่อแม่“ไปทำอะไรมาเหมย ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้” แม่เข้ามาลูบหลังลูบไหล่ฉันอย่างเป็นห่วง บ้านของฉันเป็นร้านขายทองคำและรับหลอมทองคำ ก่อนหน้านี้เราเน้นขายทองคำมากกว่าหากแต่ปัจจุบันการรับหลอมและซื้อทองคำทำกำไรได้มากกว่าเมื่อปลายปีก่อน เฮียมังกรพี่ชายของฉันซึ่งเรียนอยู่คณะวิศวเคมีทำคลิปรับหลอมทองแล้วแมสในช่องทางโซเชียลหนึ่ง ทำให้ร้าน ‘มังกรตั้งฮั่วเฮง’ เป็นที่รู้จักมากขึ้น จากขายทองรูปพรรณเป็นหลักก็ปรับเปลี่ยนร้านเป็นรับหล่อทอง นากและเงินแทน กำไรเป็นกอบเป็นกำทั้งยังไม่ต้องลงทุนเยอะเหมือนทองรูปพรรณ“หนูหกล้มอะม้า ป๊า” ฉันฟ้องพ่อกับแม่ทันที ด้วยความที่เป็นน้องคนเล็กจึงถูกตามใจ ใครบอกว่าครอบครัวคนจีนไม่รักลูกสาว บอกว่าไม่จริงเลย บ้านฉัน ลูกสาวอย่างฉันคือที่หนึ่ง ส่วนลูกชายอย่างเฮียมังกรถึงจะมีชื่อเป็นเจ้าของร้านแต่สถานะคือคนรับใช้ของน้องสาวอย่างฉัน“มังกรไปซื้อแว่นใหม่ให้น้องหน่อย ร้านเฮียหยงนะ” นั่นไงแม่

“เออเราผ่านรอบพอร์ตใช่ไหม” รอบพอร์ตที่พ่อหมายความถึงคือ “โควต้ารอบหนึ่ง” หรือ “รอบ Portfolio” คือรอบการรับสมัครนักเรียนเข้ามหาวิทยาลัยในระบบ TCAS ที่เน้นการพิจารณาจาก แฟ้มสะสมผลงาน (Portfolio) และคุณสมบัติเฉพาะตัวของผู้สมัครเป็นหลัก เช่น ผลการเรียน ความสามารถพิเศษ หรือประสบการณ์ โดยเกณฑ์การพิจารณาจะแตกต่างกันไปในแต่ละมหาวิทยาลัยและคณะ ซึ่งแน่นอนว่าผมผ่านได้อย่างง่ายดายเพราะเตรียมตัวมาตั้งแต่อยู่มอต้น“พี่เหนือของพ่อเก่ง” พ่อตบไหล่ผมไม่เบามือเลยแต่นั่นกลับทำให้ผมภาคภูมิใจ“ขอบคุณครับ” ผมยิ้มรับ“ที่ไม่ไปโรงเรียนเพราะวันนี้วันวาเลนไทน์เหรอ” พ่อกระซิบถามเมื่อเห็นว่าแม่เดินออกจากบ้านไปแล้วซึ่งน่าจะตรงไปยังแปลงพืชผักสวนครัวที่แม่มักวุ่นกับเจ้าพวกนั้นตลอดช่วงเช้า“ครับพ่อ”“มันเป็นเรื่องปกติของคนตระกูลเรา” หนึ่งในความภาคภูมิใจของคนในตระกูลโชติภิวรรธคือความหน้าตาดีที่สืบเชื้อสายมาจากพันธุกรรม“ความหล่อมันก็ดีครับ แต่บางทีมันก็ทำให้คนเข้าหาเยอะ มันทำให้เราคัดคนจริงใจยาก” เพราะเคยโดนทั้งเพื่อน ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้องเข้าหาเพราะผลประโยชน์ ทำให้พักหลัง ๆ นี้ผมไม่ค่อยสนิทกับใครมากนัก ส่วนมากที่คบอยู

“ชื่ออะไรนะมึง”“เมลดา แซ่ตั้ง” ผมย้ำชื่อของเธอคนนั้นพร้อมทั้งเขียนในสมุดดันไปให้เพื่อนเอกคอมพิวเตอร์ค้นหารายชื่อนักศึกษาใหม่“เจอไหมมึง” ผมร้อนใจถามเพื่อนอีกครั้ง“เจอแต่เมลดา หลายคนเลยแต่นามสกุลไม่ใช่” คำพูดของเพื่อนทำให้ผมคอตก หลังจากพูดไม่ดีกับน้องวันนั้น ผมกลับบ้านไปทบทวนสิ่งที่ตัวเองที่บอกว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วพูดกับเด็กอายุสิบห้าแบบนั้นได้อย่างไรผมเองก็ไม่แน่ใจตัวเองว่าสิ่งที่พูดออกไปเป็นเพราะอารมณ์แบบไหนกันเมื่อได้มองหน้าน้องสาวตัวเอง ถ้ามีไอ้ผู้ชายสักคนที่มาพูดแบบนี้กับน้องสาวตัวเองผมสาบานได้เลยว่าผมคงต้องต่อยหน้ามันสักหมัดสองหมัดอยากจะขอโทษเธอ วันที่โรงเรียนเปิดเทอมตอนที่น้องอยู่มอสี่ผมแสร้งแวะไปหาอาจารย์เพื่อจะแวะไปหาน้องและขอโทษน้องสักคำ แต่ข่าวที่ได้รับคือน้องไม่ได้เรียนต่อที่นั่น มีคนบอกว่าน้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯเชียงใหม่ว่ากว้างใหญ่แล้ว กรุงเทพฯ ยิ่งกว่าใหญ่กว่านี้หลายสิบเท่า โอกาสที่ผมจะหาเธอเจอคงเป็นศูนย์ เพราะการเรียนที่หนักหนาสาหัสกว่าจะผ่านแต่ละชั้นปีไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆปีนี้ผมอยู่ชั้นปีที่สี่ของคณะแพทย์และหวังว่าเธอจะเข้าเรียนในระดับปอตรีที่เดียวกัน แต่เมื่อให

บทที่ 1 แรกเจอ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาเที่ยวสถานบันเทิงหรูหราไฮโซ คนรวยเขาใช้เงินแบบนี้สินะ ไม่ต้องคิดว่าจะพอสำหรับเดือนนี้หรือเปล่า “เต็มที่เลยนะ วันนี้พี่เลี้ยงเอง” เสียงของพี่หญิงหัวหน้าพยาบาลในแผนกของเราบอก วันนี้เรามาเลี้ยงฉลองให้พี่หญิงที่ได้เลื่อนตำแหน่ง นาน‍‍ ๆ‍ ทีจะได้ออกมาฉลองกันแบบนี้ “กล้วย วันนี้แกสวยนะ” พี่ชาเอ่ยชมฉันสวยอย่างนั้นเหรอ…ในนิยามของฉัน เมื่อส่องกระจกก็พอบอกได้ว่าไม่ขี้เหร่ แต่ถ้าจะบอกว่าสวยหยาดฟ้ามาดิน อีกล้วยก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยขนาดนั้น “เจ้ก็สวยเถอะ” เจ้ชาหรือพี่ชา คนเราก็ต้องมีชื่อในวงการ วงการอะไรน่ะเหรอ วงการของสาวสองอย่างไรเล่า ชื่อจริงของพี่ชาคือชัชชาติ แต่ในเมื่อหัวใจเป็นหญิง เราเลยเรียกเขาว่าเจ้ “ฉันว่าแกน่าจะไปทำนมนะกล้วย ถ้าแกมีนมนี่คือสวยมากกว่านี้อีก” “แหมเจ้ ทำนมก็ต้องใช้เงินนะ พยาบาลเงินเดือนหลักหมื่นอย่างหนูจะเอาเงินที่ไหนไปทำ” ฉันไม่ได้พูดเกินจริงสักนิด เงินเดือนไม่กี่หมื่น ใช้ชีวิตในเมืองกรุงแต่ละเดือนจะเหลือเงินสักกี่บาท ให้พอมีใช้ให้ถึงเดือนชนเดือนก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยุคสมัยนี้อ

ฉันกลับถึงห้องในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา บอกเลยว่าขึ้นรถไฟฟ้ามาแบบสภาพแทบดูไม่ได้ แต่ยังดีที่มีสูทตัวโคร่งของไอ้บ้ากามนั่นคลุมไว้ ว่าแต่ไอ้บ้านั่นเอาเสื้อของมันมาคลุมฉันไว้ตอนไหนเนี่ย แม่จะเอาไปเผาแช่งชักหักกระดูกเลย คอยดูนะ ‘กล้วย! แกอยู่ไหนเนี่ย’ อ๋า...ฉันลืมเจ้ชากับพี่หญิง “เจ้ชา กล้วยกลับแล้ว เมาน่ะเจ้ ไม่ไหว” ‘จะกลับก็ไม่บอก แกนี่นะ น่าตีจริง ๆ เออ ๆ ไว้ค่อยคุยกัน’ ฉันถอนหายใจอย่างไว้อาลัยกับอาการเมาของตัวเอง สาบานเลย ต่อไปจะไม่เมาแล้วทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้อีกแล้ว คอนโดของฉันอยู่ใกล้โรงพยาบาลเอกชนที่ทำงานอยู่ สภาพความเป็นอยู่ก็เหมือนพนักงานชนชั้นกลางของสังคมเมืองหลวงทั่วไปนั่นแหละ ไม่เลวร้ายแต่ก็ไม่ได้หรูหรา “เหนื่อยจัง” ฉันล้มตัวลงนอนมองเพดานห้อง คิดคำพูดที่จะบอกเพื่อนรัก ไม่อยากให้เพื่อนเสียใจเลย หมอธาร์กับน้ำเพิ่งกลับมาคบกันได้ไม่นานหลังจากที่ห่างกันไปตั้งห้าปี งานแต่งงานของทั้งสองกำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ยังไงฉันก็ต้องบอก ในเมื่อมันเป็นความจริง ดีกว่าให้เพื่อนรู้ทีหลัง ถึงตอนนั้นยิ่งแก้ไขอะไรไม่ได้