All Chapters of เหนือศิรา: Chapter 191 - Chapter 200

“แต่เหนือบอกให้ผมรอนะ” ถึงหลานจะบอกให้เขารอ แต่เขาไม่จำเป็นต้องรอก็ได้ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคนตรงหน้าต่อหน้าหลาน ให้ตายเถอะ ฉันเงียบและหันหลังให้คนเรื่องมาก อยากยืนตรงนี้ก็ยืนไป ฉันขยับออกห่างจากคนที่ตัวเองไม่อยากจะเสวนาด้วยสักเท่าไหร่ “รู้หรือเปล่าว่าที่คุณทำ ผมเสียหายไปเท่าไหร่” คำพูดของเขาทำฉันเงยหน้ามองคนพูดที่หน้าเหมือนเจ้าบ่าว แต่ตัวค่อนข้างหนากว่าเล็กน้อย พี่ชายฝาแฝดออกจะใจดี ทำไมแฝดน้องถึงได้ใจร้ายกับคนสวยอย่างกล้วยได้ลงคอ “จะรู้ได้ไงคะ” “ชื่อเสียงประเมินค่าไม่ได้ ผมน่าจะฟ้องคุณสักสิบหรือยี่สิบล้าน” หูอีกล้วยไม่ได้ฝาดใช่ไหมคะ สี่ซ้าห้าพันยังพอสแกนจ่ายได้ สิบยี่สิบล้านก็รู้ว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายหรอก ยังจะมาขู่ เพื่อนเล่นหรือไง! “ทำไมเงียบละครับ จะรับผิดชอบยังไง” หน้าตาก็หล่อทำไมนิสัยไม่ดีเหมือนหน้าตา ฉันจะพูดยังไงให้คนใจร้ายตรงหน้าเลิกแกล้งกันสักที “เยอะขนาดนั้นฉันคงต้องเอาตัวเข้าแลกแล้วค่ะอาไธม์” เอามุกนิยายน้ำเน่านี่แหละ นางเอกมักเสนอตัวให้พระเอกเพื่อชดใช้หนี้นี่นา เรียกอาเหมือนเหนือแล้วกัน เผื่อเขาจะให้ดูเอ็น...เอ๊ย! เ

“ค่ะ แล้วไงต่อคะ” “ผมจำได้ว่า ในช่องคุณมีคนติดตามหลักหมื่น” ช่องที่เขาว่าคือแชแนลทางโซเชียลนั่นแหละ ฉันมีช่องทางโซเชียลอัดคลิปลิปซิงค์พูดตามประเด็นดัง‍‍ ๆ‍ ที่กำลังเป็นที่นิยมของสังคม และคลิปแนะนำงานพยาบาลเบื้องต้นต่าง ๆ แต่ที่ดังที่สุดน่าจะเป็นคลิปหมอหล่อบอกต่อด้วย ไม่ยักรู้ว่าเขารู้จักฉันด้วย “แล้วไงคะ คุณจะให้ฉันโพรโมตคลินิกให้คุณเหรอ” ถ้าแค่โพรโมตให้ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ฉันทำได้ เพราะจริง ๆ เรื่องทั้งหมดก็เกิดจากความเข้าใจผิดของฉันนี่แหละ “ทำมากกว่านั้น” อะไรคือมากกว่านั้น ฉันหันกลับมามองหน้าเขา “จากพยาบาลหน้าตาธรรมดาอย่างคุณ ผมจะเมกโอเวอร์ให้คุณสวยจนไร้ที่ติ” ฉันขมวดคิ้วกับความคิดของเขา “ทำไมฉันต้องทำ” ใช่ว่าฉันไม่อยากสวย ใครก็อยากสวย แต่ฉันหมั่นไส้ไอ้คุณหมอปากเสียนี่ไง ย้ำเหลือเกินว่า ‘หน้าตาธรรมดา’ ฉันไม่สวยขนาดนั้นเลยเหรอ! “คุณเป็นคนทำให้ผมเสียหายนะ หรือต้องให้ผมบอกน้ำกับธาร์” เขาขู่ฉันอีกแล้ว ขู่ด้วยคำพูดเดิม‍‍ ๆ‍ “แล้วคุณจะจ้างฉันยังไง” “ผมให้คุณเดือนละห้าหมื่น สัญญาหนึ่งปี” ฟังดูข้อเสนอก็น่าสนใ

ผมเดินตรงไปยังเก้าอี้ที่พนักพิงสูงบังคนที่หลับอยู่ “คุณ คุณ” ผมเรียกคนที่นอนหัวทิ่มพื้น ผมเผ้าปิดหน้าปิดตา ยิ่งทำให้ผมแน่ใจว่าตัวเองไม่น่าจะรู้จักคนตรงหน้า “หมอ” แต่พอเสียงเธอเปล่งออกมาเท่านั้น ผมก็รู้ทันทีว่า ธีริศราคือยายป้ากล้วยของหลานชายตัวน้อย “กล้วย?” “อืม รอนานมาก กลับกันเถอะ หิว” เดี๋ยวนะ “คุยกันก่อน” ผมบอกกับคนที่ทำท่าลุกจะออกจากคลินิก “หิว”พอได้ยินคำนี้ ผมได้แต่ถอนหายใจ เพราะอย่างงี้ไงถึงได้อ้วนอย่างนี้ (จริง ๆ ก็ไม่ได้อ้วนมากหรอก แค่อวบระยะท้ายสุด) กินไม่ดูเวล่ำเวลา นี่มันเลยห้าโมงเย็นแล้ว คนดูแลรูปร่างใครเขากินข้าวกัน ผมได้แต่ถอนหายใจ มองเธออย่างตำหนิ “ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย รอคุณนานมาก” “ใครใช้ให้รอ” ปากก็บอกไปอย่างนั้น แต่แท้จริงแล้วผมไม่รู้ชื่อจริงของเธอ รู้แค่ว่าเธอเป็นเพื่อนสายน้ำชื่อกล้วย “หมอโกรธเหรอ ฉันเลี้ยงข้าวก็ได้ อย่าโกรธเลยนะ” “สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่า ใครจะโกรธคุณกัน” ผมมองไปรอบ‍‍ ๆ‍ เห็นคุณหมวยกับพนักงานคนอื่นยืนอมยิ้มอยู่ นี่อย่าบอกนะว่าทุกคนคิดไปไกล

ความรักเหรอ ผมเคยมีไหมนะ ก็มีมั้ง เมื่อนานมาแล้ว “ใครบ้างไม่เคยมีความรัก อายุปูนนี้ผมก็ต้องเคยมีสิ” ผมว่า คนฟังตาเป็นประกาย “คนเจ้าชู้อย่างคุณไม่น่าจะรักใครเป็น” “ถึงผมจะเจ้าชู้ก็ไม่คบซ้อนแล้วกัน ไม่เหมือนหมอนั่นของคุณหรอก” คนฟังเบะปากกับคำพูดของผม “คนหน้าตาดีก็มักเจ้าชู้แหละ หล่อสวยเลือกได้อะนะ คบเผื่อเลือก เล่นกับความรู้สึกของคน” เธอว่า ผมก็แค่พยักหน้าเห็นด้วย “ไม่แปลกหรอก ก็เขามีสิทธิ์เลือก คุณอยากเป็นคนมีสิทธิ์เลือกบ้างไหมล่ะ มันจริงนะที่สังคมสมัยนี้คนหน้าตาดีมักได้โอกาสมากกว่า” ถ้าไม่อย่างนั้นธุรกิจของผมคงไม่เจริญเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้หรอก “ก็คงจริงมั้งคะ แต่ฉันว่าสุดท้ายความรักมันก็เป็นเรื่องของหัวใจมากกว่า สังขารมันไม่เที่ยงนะคะ” ผมยิ้มกับคำพูดของเธอ คนจะเป็นพรีเซนเตอร์คลินิกเสริมความงามพูดเรื่องสังขารไม่เที่ยง “คุณดูโลกสวยนะ” “ยังไงคะ” “โลกของความเป็นจริง ผลประโยชน์ หน้าตาทางสังคมมีอำนาจมากกว่าความรัก รักแท้ไม่ได้เป็นทุกอย่างของชีวิตหรอก” ผมกล้าพูดได้เลย รักแท้อาจไม่สำคัญสำหรับคนในยุคนี้

อืม…เป็นผู้ชายที่พูดเยอะจัง เป็นการเป็นงานด้วย ถ้าเป็นผู้ชายอื่นฉันคงรู้สึกน่ารำคาญ แต่กับเขา ความรำคาญของฉันเริ่มลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ เมื่อได้ฟังเสียงเพราะ ๆ กับหน้าตาหล่อ ๆ ในทุกองศา ที่สำคัญบรรดาพระเอกเกาหลี จีน หนุ่มตี๋ที่ว่าหุ่นดีแค่ไหน ฉันว่าคนตรงหน้าก็ไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน ไม่อยากจะจินตนาการถึงสิ่งที่อยู่ภายในเสื้อผ้าเขา…น “คุณ คุณฟังอยู่เปล่าเนี่ย” “ฟังอยู่ เข้าใจค่ะ ฉันไปจัดของก่อนนะคะ” ว่าแล้วฉันก็ขอตัวเข้าห้องส่วนตัวของตัวเองที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องประตูสีดำนั่นแหละ ก็มีอยู่แค่ประตูเดียว ฉันนอนมองเพดานห้อง พลันนึกถึงเรื่องก่อนที่จะลาออกจากงาน หน้าตาทุกวันนี้ตัดสินได้ทุกอย่าง คนสวยกว่ามักจะถูกกว่าเสมอ เสียงของพวกเธอมักดังกว่าคนธรรมดาอย่างพวกฉัน “แฟนคุณหมอเขาสวยกว่าตั้งเยอะ” “แหม เขาแค่กินเล่น‍‍ ๆ‍ เนอะ” “หมอเขามีทางเลือกขนาดนั้น เขาจะมาสนใจพยาบาลหน้าตาธรรมดา ๆ แบบยายนั่นทำไมกัน” คำพูดของเพื่อนร่วมงานที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่กลับเอาฉันไปพูดลับหลังนั่นก็ด้วยที่เป็นสาเหตุให้ฉันตัดสินใจลาออกจากงาน งานที่ใคร‍