Semua Bab สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Bab 81 - Bab 90

“ป้าขอโทษแทนคุณเหวด้วยนะคะ หิวข้าวไหม เดี๋ยวป้าไปหาอะไรมาให้ทาน” นางลูบหัวสาวน้อยอย่างสงสาร“ป้าไม่ต้องขอโทษหนูหรอกค่ะ เพราะคนที่สมควรจะขอโทษหนูคือเขา ไม่ใช่ป้านิด ฮึก!"“เดี๋ยวป้าไปหาอะไรมาให้ทานนะคะคนดี” แล้วนางก็เดินออกไป ปล่อยให้คนตัวเล็กร้องไห้ได้เต็มที่"ฮือ ๆ ๆ คนชั่ว! คนเลว! คนใจร้าย! ฮือ ๆ ๆ ฮึก!"เมื่อเหลือตัวคนเดียวในห้องเธอก็ร้องไห้ออกมาปานสายน้ำเลยก็ว่าได้ ชีวิตของหล่อนยังตกต่ำไม่เพียงพออีกหรือ ทำไมฟ้าถึงใจร้ายผลักดันคนแบบเขาเข้ามาในชีวิต ทำไมต้องกลั่นแกล้งให้เธอตกเหวชีวิตแบบนี้ด้วย ไม่เข้าใจเลย ชีวิตที่เคยเรียบง่าย ดิ้นรนหาเช้ากินค่ำต้องมาตกเป็นสิ่งของของใครก็ไม่รู้ แถมยังถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวเอาไว้อีกตลอดชีวิตไม่เคยคิดน้อยใจในโชคชะตาเลย แต่ตอนนี้หล่อนทั้งน้อยใจทั้งสมเพชตัวเองและรังเกียจร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของผู้ชายใจร้ายคนนั้น หล่อนอยากตาย หากตัวคนเดียวคงปลิดชีวิตตัวเองไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่นี่ยังมีคุณยายที่รักและห่วงใย รอคอยกลับไปหาอยู่ ฉะนั้นลมหายใจของเธอจึงต้องมีเพื่อจะได้กลับไปหาคนที่รอที่บ

ตั้งแต่ออกมาจากบ้านหลังใหญ่ หญิงสาวกพาร่างกายโทรม ๆ ของตัวเองกลับบ้านมาหายาย พอมาถึงก็วิ่งโผเข้ากอดผู้เป็นยายทันที ตลอดสองวันที่ห่างยาย หล่อนกลัวและหนาวใจเหลือเกิน กลัวว่าชาตินี้จะไม่ได้กลับมากอดยายอีก แต่แล้วฟ้าก็ยังมีเมตตากับเธอ ทำให้ได้กลับมากอดยายอีกครั้ง และตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว อีกไม่นานก็ต้องกลับไปยังบ้านหลังนั้นแล้ว เพราะเธอรับปากป้านิดไว้แล้ว เธอไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอสาวเจ้าทำกับข้าวให้ยายทานและมีสุธีอีกคนที่เพิ่งมาสมทบด้วย หลังจากทานข้าวเย็นกันอิ่มดีแล้ว สาวเจ้าก็พายายเข้านอน พร้อมกับบอกเรื่องที่ตนต้องไปค้างบ้านเพื่อนเพื่อทำรายงาน ยายรตีก็เข้าใจและไม่ได้ว่าอะไร นางรู้ดีว่าหลานเป็นเด็กดี รักเรียนและขยันทำมาหากิน เมื่อส่งยายเข้านอนและบอกยายเรียบร้อยแล้วว่าตนจะไปนอนค้างบ้านเพื่อน พวงมาลาก็ชวนสุธีออกไปคุยในครัว“ตัวเองเป็นยังไงบ้าง เราเป็นห่วงตัวเองมากเลยนะ” พอเข้ามาในครัว สุธีก็คว้ามือเล็กมากุมไว้ทันที พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“เราสบายดีธี ขอบคุณมาก ๆ นะ” ขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้า พร้อมกับดึงชักมื

“โธ! คนดีของป้าเจ็บมากไหมคะ” ป้านิดโอบกอดร่างเล็กประคองพาเดินไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่น และคล้อยหลังมีปรีชาตามมาอีกคน“หนูไม่เจ็บหรอกป้านิด แต่หนูดอกเจ็บตรงนี้ เจ็บที่ใจ เจ็บแบบไม่รู้สาเหตุ หนูก็ไม่รู้ทำไมมันปวดแปลบ ๆ ทุกทีที่เขาทำร้ายหนู”พอทรุดกายนั่งลง หล่อนก็ยกมือขึ้นทุบอกซ้ายตัวเองแรง ๆ ด้วยความเจ็บปวด เจ็บจริง ๆ เจ็บแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าสาเหตุมันเกิดมาจากสิ่งใด เกิดจากความถ่อยของเหรียญเงินหรือไรก็ไม่รู้ได้“ผมว่าเลือดไหลขนาดนี้ไปหาหมอดีกว่าครับ ไปให้หมอดูดีกว่า”ปรีชาเอ่ยแนะ เมื่อเห็นว่าเลือดของเด็กสาวยังคงไหลไม่หยุด ดูท่าแผลจะใหญ่อยู่ไม่น้อย คงได้เย็บกันบ้างแหละ หัวแตกแบบนี้“ดีเหมือนกันพ่อปรีชา ป้าก็ว่าเราพาหนูดอกไปหาหมอกันเถอะ”ว่าแล้วป้านิดก็พยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้น พวงมาลาลุกตามและเดินตามอย่างว่าง่าย โดยมีปรีชาเดินนำไปยังรถยนต์ของเขาที่จอดอยู่ แล้วทั้งสามก็พากันขึ้นไปบนรถแล้วนั่งรถออกไปจากบ้าน โดยมีสายตาคมพญามารจับจ้องมองอยู่ที่หน้าต่างของห้องนอน“หัวแตกแค

“ยกขาขึ้นเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ฉันอยากตวัดรัวลิ้นกับกลีบดอกเธอแล้วแม่หนูน้อย” สั่งเสียงแข็งพวงมาลาทำตามคำสั่งทันที หล่อนกลัว กลัวทุกครั้งที่คนตัวโตกระชากเสียงใส่แบบนี้ หล่อนอยากให้เขาอ่อนโยนไม่ใช่ป่าเถื่อนเหมือนอย่างเคยทำกับตนที่ผ่านมา“อา ว่าง่าย ๆ แบบนี้ดีมากหนูน้อยของไอ้เหว หึหึ”ตอนนี้ร่างเล็กลอยเหนือพื้น แผ่นหลังดันกับประตูห้อง เอวเล็กถูกมือใหญ่โอบเกี่ยวยกขึ้นพร้อมกับเรียวขาเกี่ยวพาดไหล่กว้างยึดตัวเองไม่ให้ตก โดยมีบุรุษหนุ่มแทรกอยู่ตรงกลาง ใบหน้าหล่อซุกแนบอิงกลางหว่างขาของคนตัวเล็ก“หนูจะไม่ตกใช่ไหมคะ อะ! โอว์!"ยังพูดไม่ทันจบความก็ต้องร้องครางออกมาด้วยความเสียว เมื่อกลางกายถูกปลายลิ้นร้ายรุกเร้าเข้ามา“อูว์! เชื่อใจป๋านะคนดี ป๋าจะทำให้หนูสุข ครางไม่หยุดเลยเชียว อา! หวานเหลือเกิน อืม!"พึมพำกลางหว่างขาสาวเจ้า มือใหญ่บีบรัดเอวเล็กคอดของเจ้าหล่อนไว้พร้อมระรัวปลายลิ้นสากของตัวเองสอดแทรกตามกลีบดอกที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานข้นของเธอ“อะ! อือ! ได้โปรด! ได้โปรดอย่าทรมานหนูอย่างนี้เลยค่ะ อือ!"

“ไม่แตกอีกนะครั้งนี้ ตอนนี้จะไปไหนไม่ได้ ถ้าแตกก็ปล่อยให้แตกไป ตอนนี้ป๋าต้องการ ต้องการจะให้หนูควบขี่แล้ว อ่า!" คนเอาแต่ใจเอ่ย พลางพลิกร่างนอนหงาย โดยมีร่างเล็กนอนคร่อมทับอยู่เหนือร่างมือเล็กยังคงกุมหัวด้วยความเจ็บ พวงมาลากัดฟันแน่นด้วยความเคืองคนตัวโตใต้ร่าง แต่ก็ต้องร้องครางออกมาเมื่อเขาจับเอวของเธอขยับ“อะ! อา!"“ความเจ็บรึจะสู้ความเสียว ความใหญ่ของป๋า...หึหึ”ถึงอย่างไร เด็กน้อยก็ไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมของเขาอยู่แล้ว เหรียญเงินหยักยิ้มมองคนตัวเล็กที่ทำได้แต่กัดฟัน ทำไมจะดูไม่ออกว่าพวงมาลากำลังโกรธแค้นเขาอยู่ในตอนนี้ แต่ช่างสิ ใครเขาสนใครกันเล่า เพราะความสุขของเขาคือการได้แช่กายอยู่ในร่างน้อย ๆ และมีน้ำหวานฉ่ำแฉะโอบอุ้มเคลือบลำกายใหญ่ของเขาเท่านั้นแหละ“อา! อย่ามองด้วยสายตาเอ็นดูผัวแบบนั้นสิอีหนู อืม! ขยับได้แล้ว คิดเสียว่าป๋าเป็นจักรยาน และหนูก็ปั่นตกหลุม แล้วตอนตกหลุมก้นหนูก็จะเด้งขึ้นแล้วกระแทกลงมายังเบาะแข็ง ๆ ของจักรยาน ไม่ต้องกลัว ป๋ารู้ว่าหนูเก่ง หนูหัวไว ขนาดเมื่อกี้ยังเด้งรับซะเสียวไปถึงตับเลย อา!"