Semua Bab สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Bab 151 - Bab 160

“อือ! พี่หอก...อะ! อา! ไม่ไหวแล้วค่า....เหมยร้อน ทรมานเหลือเกิน อืม!" ใบหน้าสวยเปียกชื้นเหงื่อส่ายไปมาด้วยความทรมาน“อา! หวานเหลือเกินครับคนสวย พี่รักเรานะ รักมาก ๆ พอจะให้โอกาสพี่ดูแลเราได้ไหม อืม!"แหงนขึ้นไปสบตาสวยซึ้งแล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อเจ้าหล่อนสะบัดหน้าหนีปิดปากแน่น แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอกเหรียญทองเชื่อว่าสักวันเขาจะทำให้เหมยอี้รักตัวเขาและยอมรับเขาให้ได้เหรียญทองไล้เรียวลิ้นสากกวาดกลืนกินน้ำหวานขุ่นเหนียวข้นของคนตัวเล็กกลืนกินอย่างชื่นชอบก่อนจะเคลื่อนกายขึ้นคร่อมร่างเล็ก สองมือใหญ่สอดประสานมือน้อยจิกเกร็งข้างลำตัวไว้ แล้วขยับนำความแข็งร้อนชูชันของตนเองประสานร่างกับสาวเจ้า“อะ! อึก!"แอ่นร่างเกร็งด้วยความอึดอัดกลางกาย เมื่อชายหนุ่มสอดแทรกความเป็นตัวเองเข้ามา“อา! แน่นเหลือเกินคนดี...ชูว์! โอว์! อะ! อืม! อย่าหนีสิครับ อา!" เมื่อเห็นว่าร่างน้อยดิ้นรนถอยหนีตน ชายหนุ่มก็ผละมือทั้งสองข้างมากอดรั้งเอวเล็กกระชับเข้ามาหาตนจนทำให้เกิดแรงเสียดสีเสียวซ่านกลางทรวง“โอว์! พี่หอก...ขยับ อือ! ไม่ไหวแล้ว เหมยร้อน อู

“เสือก! จะไปไหนก็ไปเลยไป ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว”หันมาตวาดไล่บุญคง พร้อมกับดึงลิ้นชักทำงานออกมา แล้วหยิบซองบุหรี่และไฟแช็ก ตอนนี้เขาเครียด และโกรธคนตัวเล็ก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงต้องการหาที่ระบาย“ครับนาย” บุญคงรีบวิ่งออกจากห้องทำงานทันทีเมื่ออยู่ตัวคนเดียวก็เอามวนบุหรี่เข้าปากตัวเอง แล้วจุดไฟแช็กต่อ พอติดแล้วก็สูบเอาควันเข้าปอดแรง ๆ แล้วปล่อยออกมาอย่างใจเย็น มือใหญ่กำแน่นข้างลำตัว ก่อนจะยกมันขึ้นมาทุบโต๊ะทำงานของตัวเองปัง!“โธ่เว้ย! จะใจเย็นให้ได้อะไรวะไอ้หอก ทำไมวะ! รักเหรอ ทำไมจะรักใครที จะขอความรักจากเขาต้องเจ็บปวดแบบนี้ด้วยวะ!"กลับมาแทนที่จะมีความสุขที่ได้ตักตวงจากร่างสาวเจ้า แต่กลับตรงกันข้าม เมื่อน้ำคำของเจ้าหล่อนยังคงดังก้องในหัว ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ ยิ่งสายตารังเกียจที่หล่อนส่งมอบให้ยังคงฝังตรึงตราอยู่ในความทรงจำควันสีเทาพ้นออกมาจากริมฝีปากหนาเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงลมหายใจที่ดูดเอาควันเข้าไปในปอดแรง ๆ นั้นแสดงให้รู้ว่าเหรียญทองยังคงมีความโกรธอยู่ โกรธจนอยากหักคอเหมยอี้ แต่

“ได้เลยไอ้ลูกห่า” อาวุธตอบพลางโอบกอดภรรยาร้องเพลงด้วยความสุขภาพของพ่อกับแม่โอบกอดกันด้วยความรักมันทำให้เหรียญทองอิจฉาลึก ๆ จึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องคาราโอเกะออกมาเงียบ ๆ โดยไม่บอกกล่าวใคร“ไม่ร้องแล้วครับ พี่เหว เราตามพี่หอกไปกันเถอะ เหมือนพี่หอกเครียด ๆ นะผมว่า”เหรียญชัยวางไมโครโฟนไว้ทันที เมื่อเห็นว่าพี่ชายคนโตเดินออกไปด้วยสีหน้าวิตกกังวล ซึ่งมันแปลกไป ปกติแล้วพี่ชายของเขาจะไม่เดินออกจากห้องคาราโอเกะถ้าพ่อแม่ไปกลับขึ้นห้องไปนอน“ก็คิดเหมือนกัน ไปกันเถอะ พ่อวุธ แม่ศรีครับ พวกลูกขอออกไปหาพี่หอกก่อนครับ พ่อกับแม่ง่วงก็ขึ้นไปนอนเลยนะครับ พวกเราขอตัวแล้วครับ” เหรียญเงินเอ่ย“ไปเถอะลูก ไปดูพี่ชายเราเถอะ” อาวุธบอก เพราะเขาเองก็สังเกตเห็นความเครียดในนัยน์ตาคมของลูกชายเหมือนส่วนเหรียญเงินนั้นตัวเองก็ไม่ได้ต่างจากพี่ชายเลย ในใจของเขานั้นร้อนรน เป็นห่วงคนตัวเล็กที่จากมา ใจจริงไม่อยากทำแบบนั้นแต่เขาต้องทำเพื่อไม่ให้พวงมาลาหนีไปไหนได้ เขาไม่อาจจะปล่อยแม่กวางน้อยหลุดมือไปได้จริง ๆ ภายใต้ความยิ้มแย้มสดใสข

“ฮึ! รังเกียจหมาตัวนี้นักใช่ไหม” ถามพลางขบฟันแน่น แล้วขยับปลดกระดุมกางเกงยีนส์ตัวเองพร้อมรูดซิปออกแล้วล้วงมือนำแก่นกายที่ชูชันรอท่าอยู่ก่อนแล้วออกมาถูไถเนินสวาทสาวเจ้า“อะ! จะ...ทำอะไร..อือ!"ร่างน้อยสั่น ครวญครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เมื่อมือใหญ่ลูบคลึงกลีบดอกไม้งามกลางกายตน เอวเล็กบิดส่ายเร่าด้วยความร้อนรุ่ม เพียงแค่สัมผัสจากร่างใหญ่โกหล่อนก็ครวญสนองเร่าโต้ตอบน่าอายชะมัดยัยเหมย ทำไมแกถึงได้ชอบสิ่งที่เขายัดเยียดให้นักเหมยอี้เจ็บใจตัวเอง ไม่เข้าใจตัวเอง ปากบอกเกลียด ใจกลับดื้อด้าน เต้นแรงไปกับทุกสัมผัสหยาบโลน ที่สำคัญร่างกายหล่อนก็ตอบสนองเร่าทุกสัดส่วน คิดแล้วนึกเกลียดตัวเองนักเหรียญทองไม่แม้แต่จะปริปากเอ่ยคำใดออกมา มือใหญ่จัดแจงท่าให้สาวเจ้าโอบอุ้มรับตัวตนตัวเองได้สะดวก โดยมีเจ้าหล่อนให้ความร่วมมือทำตัวอ่อนโยนตามเหมยอี้มองคนเหนือร่างด้วยความสับสน ไม่เข้าใจ แต่ที่ไม่เข้าใจมากกว่าคือทำไมหล่อนต้องยอม ทำไมต้องชอบสัมผัสจาบจ้วงของคนตัวโตด้วยกำลังกายอ่อนแรงเพียงแค่สัมผัสลูบไล้ของมือใหญ่ที่กำลังลูบไล้คลึงบีบเคล้นตามเ

“ใจร้าย...ทิ้งพี่อีกแล้วนะน้องเหมย อ่า!" พลางจูบเนินอกสาวเจ้าพร้อมขบเม้มแรง ๆ แล้วโหมเอวสอบเข้าหาคนตัวเล็ก เหมยอี้จากที่ได้พบความสุขก็ต้องร้องครวญครางเสียวออกมาอีกครั้งเมื่อแรงเสียดสีร้อนถูกจุดขึ้นอีก“อ่ะ! อา! พี่หอก...อือ!"“อา! พี่ใกล้แล้วครับคนสวย อ่า! โอว์! เอามันมากคนสวยของพี่ ซี้ดดด โอว์! เย้!"เสียงแข็งแรงคำรามก้องออกมาพร้อมระเร่งเอวสอบกระหน่ำรักสาวเจ้า แล้วไม่นานก็กระตุกเกร็งร่างพร้อมปล่อยธารน้ำหวานสวาทของตนอาบรดฝังในกายสาวทุกหยาดหยด ก่อนจะหยุดนิ่งคลึงแก่นกายควงส่ายเย้าร่างเล็ก“อะ! อือ! ยะ...อย่าแกล้งเหมยสิคะ อะ! อ่า!"“อา! รักนะครับ อย่าทำไม่สนใจ อย่าทำเย็นชาใส่พี่เลยนะครับคนสวย” เอ่ยเสียงหวานก้มลงหอมแก้มนวลเนียนแผ่วเบาเหมยอี้ปิดปากแน่น เบือนหน้าหนีด้วยความเจ็บปวด เจ็บในที่นี้คือเจ็บใจตัวเอง ทำไมถึงได้ยอมคนตัวโตครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เกลียดที่สุดคือเกลียดตัวเองที่หลงละเมอเพ้อไปกับเหรียญทอง“ทำไมไม่ตอบ พูดกับพี่แค่นี้มันจะตายรึไง อีกอย่าง เกลียดหมาอย่างพี่จนไม่อาจจะมองได้เลยเหรอ&rdqu