Semua Bab สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: Bab 171 - Bab 180

“เอ้า! ซวยเลยไอ้คง แล้วนายดีขึ้นรึยังครับ ให้ไอ้คง...”“ยาดีทำไมฉันจะไม่หาย แต่ตอนนี้ฉันจะเป็นบ้าตายเพราะนายหญิงของพวกแก” ว่าแล้วก็รีบเปิดประตูรถ ติดเครื่องออกตัวไปอย่างรวดเร็วบุญคงได้แต่ยืนเกาหัวแรง ๆ มองตามนาย คือมันไม่เข้าใจนาย ยังไงมันก็ไม่เข้าใจ ตลอดเวลาหลายปีทำงานรับใช้นายมาไม่เคยเจอนายเป็นแบบนี้เลยใช้เวลาไม่นานกับการเดินทาง พอมามาถึงเหรียญทองก็ได้เจอกับภาพที่ทำให้เขาใบ้กิน ชายหนุ่มยืนมองการโชว์ของเหมยอี้อย่างอดทน ฟังจนเธอร้องจบเพลงเขาจึงตัดสินใจเดินออกจากร้านไปเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ส่วนเหมยอี้พอร้องเพลงเสร็จก็เดินลงเวทีไปเปลี่ยนชุดกลับบ้าน เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ใกล้เที่ยงคืนแล้วด้วย“พี่น้ำ พี่ณี เหมยกลับก่อนนะคะ ดึกแล้วด้วย ฝากลาพี่แนทด้วยนะคะ” เพราะวิทวัสขึ้นร้องเพลงต่อจากเธอ“จ้า ขับรถดี ๆ นะคะน้องเหมย” ณราเอ่ยอวยพร“ขอบคุณนะคะพี่น้ำ ไปนะคะพี่น้ำ พี่ณี” หญิงสาวยกมือไหว้ทั้งสองก่อนจะหมุนตัวเดินออกจาห้องแต่งตัวไปพอออกมาจากคาเฟ่ เหมยอี้ก็เดินไปยังรถของตัวเองพ

ผ่านไปนานเกือบชั่วโมงชายหนุ่มก็ยังนอนไม่หลับ แต่คนที่หลับเป็นคนที่ถูกมัดรั้งไว้กับขาเตียง เขาจึงลุกขึ้นเดินไปเปิดไฟแล้วกลับมาย่อตัวอยู่ตรงหน้าของคนที่หลับไม่ได้สติอย่างเหมยอี้“ฝันดีนะครับ”จูบหน้าผากมนเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงไปปิดไฟเหมือนเดิม แล้วเดินออกจากห้องนอนไป โดยไม่คิดจะอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียงให้สบายแม้แต่น้อย เท้าใหญ่ก้าวเดินไปยังห้องทำงาน พอเข้ามาในห้องทำงานก็เดินไปเปิดลิ้นชักแล้วเอาบุหรี่กับไฟแช็กออกมา ตอนนี้เครียดจนไม่รู้จะจัดการกับความเครียดยังไง จนต้องมาพึ่งมันตอนดึก“อา!" เมื่ออัดควันเข้าปอดก็ปล่อยออกมาเป็นระลอกคลื่น “อือ! ค่อยดีขึ้นหน่อย ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย แต่มันสมควรแล้ว เหมยต้องรู้จักบ้าง คนเรามีขีดจำกัด”พึมพำกับตัวเองแล้วทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานแล้วเอนหลังพิงด้วยความเหนื่อยล้า แล้วเอามวนบุหรี่ที่ติดไฟเข้าปากอีกครั้ง“อา!" พ่นควันสีเทาออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเอาบุหรี่วางไว้ในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วตัวเขาก็หลับตานอนอย่างช้า ๆ เพียงเวลาไม่นานชายหนุ่มก็เผลอหลับไป 

“อือ! อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ไหม” เหรียญทองเอ่ยอย่างรำคาญ "บอกไปแล้วว่าไม่ก็คือไม่สิ"มือใหญ่จับเรียวขาเล็กที่แยกกว้างของหล่อนยกขึ้นมามาพาดไหล่กว้างของตัวเอง อีกมือยึดไหล่มนไว้แล้วกระแทกกายเข้าหาเป็นจังหวะ“อะ! อา! ตอดรัดดีเหลือเกิน โอว์! มันและเสียว ซี้ดด อือ!"“ซี้ดดด พี่หอก แรง ๆ อะ! นั้นแหละค่า อูว์!" ในเมื่อมือขยับไม่ได้ หล่อนจึงแอ่นร่างตอบสนอง พร้อมส่ายเอวเล็กหมุนควงไปมาเพื่อทรมานแก่นกายร้อนของบุรุษที่สอดแทรกเข้าออกในร่างตน“อะ! อ่า! เก่งจริง ๆ นะตัวแค่นี้ อือ! โอว์! ไม่ไหวแล้วครับ แอ่นรับพี่แรง ๆ ด้วยเหมย อูว์!"เอวสอบโหมกระหน่ำเข้าหาร่างเล็ก พลางโอบกอดร่างเล็กขบเม้มฝังเขี้ยวของตัวเองตามไหล่มนและลำคอระหงเป็นจุด ๆ ไป“อา! ไม่ไหวแล้วพี่หอก เหมย อะ! ซี้ดดด อือ!"“พี่ก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เหมยตอดรัดพี่แรงมาก อะ! โยว์ มันเหลือเกิน อืม! ขยับตอบแรง ๆ อะ! นั่นแหละอีหนู โอว์! เย้!"“แบบนี้นะคะ อะ! พี่หอก อ่า! ไม่ไหวแล้ว เหมยร้อน เสียว อูว์! ซี้ดดด อ่า!" แอ่นร่างเล็กเบียดเต้าเสียดสีกับก

จังหวัดภูเก็ตเหรียญทองเดินหน้าขรึมเข้ามาในบ้าน เห็นหลังผู้เป็นพ่อไว ๆ จึงรีบสาวเท้าเดินตาม และทันมาได้ยินเหรียญเงินกับผู้เป็นแม่พูดคุยกันพอดี ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วย ตอนนี้ทุกคนคุยเรื่องของเหรียญชัยอย่างสนุกปาก และเรื่องของเหรียญเงิน จะมีใครรู้ไหมว่าภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มเสียงหัวเราะดัง ๆ ของเหรียญทองนั้นมันมีความทุกข์ซุกซ่อนอยู่ข้างในพูดคุยเรื่องของน้องชายกันสนุกปากแล้ว พ่อกับแม่ของเขาจึงขอตัวออกไปข้างนอกด้วยมีนัดกับท่าผู้ว่าฯ พอจะได้แยกตัวกันออกไป เหรียญชัยก็มา จึงได้นั่งพูดคุยกันต่อสามคนพี่น้อง ระหว่างน้อง ๆ พูดคุยกันนั้น เหรียญทองก็เผลอใจลอยคิดถึงเหมยอี้อยู่บ่อย ๆ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น ชายหนุ่มถือโอกาสครั้งนี้สอนน้องชายทั้งสองทั้ง ๆ ที่ตัวเองนั้นก็แก้เรื่องของตัวเองไม่ตกเหมือนกัน“ครับผม ผมกับพี่เหวจะจำคำสอนของพี่ครับ ว่าแต่พักนี้หน้าพี่ดูเครียด ๆ ไปนะครับ” เหรียญชัยเอ่ยพลางสังเกตเห็นแววตาหม่นหมองของพี่ชายที่ฉายออกมาชัดเจน“นั่นสิครับ ตั้งแต่ครั้งก่อนแล้ว พี่ดูแปลก ๆ ทำเหมือนกับคนอก...”&ldq

“ไม่ร้องนะคนดีของเสี่ย ไม่ร้องนะลูก”กอดปลอบลูกสาวคนดีพร้อมพูดสิ่งที่ตนอยากพูดมาหลายวันแล้ว อยากให้ลูกสาวลดความดื้อ ความพยศลงบ้าง เพราะคนที่จะเจ็บคือตัวลูกของเขาเองไม่ใช่แค่เหรียญทองคนเดียว อีกอย่างคนที่เจ็บที่สุดก็คือคนเป็นพ่อแบบเขา ลูกเจ็บแค่ไหนคนเป็นพ่อย่อมเจ็บปวดมากกว่าอยู่แล้ว เพราะลูกคือทุกอย่างของชีวิตบันเทิง“น้องเหมยฟังเสี่ยนะลูก น้องเหมยรู้ไหมว่าหัวใจคนเรานั้นเวลามีรักก็จะมีรักได้แค่ครั้งละคน และความรักมันก็เป็นสิ่งสวยงาม คนบางคนเลือกแสดงความรักในแบบของเขา อย่างน้องเหมยกับหอกตอนนี้ไงลูก เหมยน่ะรักเขาแต่เหมยกลัว...กลัวเจ็บ และไม่แค้นเขาจากครั้งแรกที่เจอกัน มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ไม่สวย แต่ตอนจบเราเลือกให้สวยงามได้ไม่ใช่เหรอลูก ส่วนหอกนั้นเป็นผู้ชายที่ปากตรงกับใจ คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น รักก็คือคือรัก ลูกลองคิดดูว่าจะมีผู้ชายคนไหน...”“เสี่ยเลิกพูดเข้าข้างเขาเถอะค่ะ เสี่ยเป็นพ่อของน้องเหมยนะ ทำไมต้องไปพูดเข้าข้างคนระยำพรรค์นั้นด้วย” เหมยอี้ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอไม่รู้หรอกว่าเขาไปไหน อยู่กับใคร แม้ว่าผู้เป็นพ่อจ