All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 151 - Chapter 160

ฝันดียิ้มมุมปากให้กับคนตัวเล็ก หล่อนช่างอ่อนเดียงสาเหลือเกิน ยิ่งพยายามดิ้นรนขัดขืนมันก็ยิ่งปลุกเร้าและเป็นการเปิดทางให้เขาได้แนบอิงมากขึ้น เรียวขาทั้งสองข้างก็แยกกว้างออกจากกันเมื่อมีร่างใหญ่ของเขาคร่อมแทรกอยู่ตรงกลางหว่างขาของหล่อน“อ่า! หอมเหลือเกินหนูพีร์ ชูว์! อ่า!"จมูกโด่งสูดกลิ่นกายสาวแรกแย้มตรงหน้าที่ฉ่ำสวาทด้วยน้ำหวาน นิ้วใหญ่สอดแทรกเคล้าคลึงดุนดันเข้าไปในโพรงน้ำดอกรักของอิงนภา ปากหนาตวัดปลายลิ้นสากไล่สัมผัสหน้าโพรงดอกไม้อวบอูม เรียวขาเล็กถีบขาปัดป่ายไปมาอย่างทรมาน ตัวฝันดีเองก็ทรมานแทบจะปริแตกทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้สอดแทรกกระแทกเด้าเข้าไปในร่างเล็ก แม้แต่จังหวะเดียวก็ยังไม่ทันได้ทำ เขาทำเพียงใช้เรียวลิ้นชำนาญสัมผัสเร่าปลุกความปรารถนาให้สาวน้อย ก็หล่อนตัวแค่นี้ หากต้องรองรับความเป็นชายชาตรีของเขาหล่อนคงได้ฉีกขาดเป็นแผลใหญ่น่าดู แม้ว่าธรรมชาติจะสร้างมนุษย์ชายและหญิงมาคู่กัน แต่กว่าจะปรับรับจูนเข้าหากันได้ก็ต้องมีบาดแผลบ้างละ ยิ่งตัวเล็ก ๆ แบบอิงนภาแล้วนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าหล่อนจะทรมานแค่ไหนกับครั้งแรกครั้งนี้ แม้จะเก่งเชิงการรบเร่าบนเตียงมาเย

กลับมาบ้านนอนป่วยโทรมเป็นไข้ขึ้นสูงในค่ำคืนนั้น แถมฝนก็ยังตกหนักจนป้าอณาไปปลุกข้างบ้านที่มีรถยนต์ให้พาอิงนภาไปส่งโรงพยาบาล เพราะตอนนี้อิงนภาไม่ไหวแล้ว หลานสาวนางเอาแต่เพ้อละเมอบวกกับร้องไห้สะอื้นตลอดการไม่ได้สติ พอมาถึงโรงพยาบาลก็ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินเพราะไข้ของอิงนภาขึ้นสูงมากเวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมงกับการเฝ้าดูอาการป่วยไข้ของหลานสาว หมอก็ออกมาบอกว่าตอนนี้ดีขึ้นแล้วกำลังให้พักฟื้น และผู้ป่วยยังฝากมาบอกป้าของเธออีกว่าให้หลับบ้านไปได้เลยไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องอยู่เฝ้าเธอ เพราะเธอดีขึ้นมากแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรแล้วถึงมือหมอแล้ว ป้าอณาจึงเข้าไปหาหลานสาวที่กำลังนอนหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา มือเหี่ยวย่นยกขึ้นลูบแก้มของหญิงสาวที่ตนเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ“ใครทำอะไรหนูพีร์ของป้านะ แล้วรอยพวกนี้มันเกิดจากใคร” นางลูบแก้มนวลมายังต้นคอระหงที่มีแต่รอยช้ำเต็มไปหมด นางดูออกว่ามันเป็นร่องรอยของอะไร แต่ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงล่ะ“หนูพีร์ของป้า ทำไมหนูต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย หนูนอนพักนะลูก พรุ่งนี้ป้าจะมาหาหนูแต่เช้านะลูก” นางโน้มลงไปหอมหน้าผากมนขอ

“แม่ก็อยู่โรงงานนั่นแหละ ว่าแต่จะค้างหรือมาแค่แป๊บเดียวลูกฝัน”“ค้างสิครับ คิดถึงเตียงที่นี่ใจจะขาด อีกอย่างอยากนอนให้พ่อนายกับแม่ใจกล่อมนอนด้วยครับ”“โตเป็นหนุ่มจนจะแก่แล้วนะลูกฝันยังมาอ้อนแม่กับพ่ออีก เมื่อไรลูก เมื่อไรจะมีหลานให้แม่ใจกับพ่อนายชื่นใจสักทีลูก”ทันทีหย่อนก้นนั่งบนเตียงนุ่มของลูกชายก็ถาม เพราะนางกับสามีเหงาเหลือเกิน ไปทานข้าวสังสรรค์กับเพื่อน ๆ เขาก็พูดแต่เรื่องหลานเหลนกัน มีแต่นางกับสามีไม่มีหลานให้คุยโอ้อวด คิดแล้วก็อิจฉาเพื่อน ๆ“จะว่าลูกฝันโตเป็นควายก็ว่ามาเถอะครับแม่ใจ เรื่องนี้ลูกฝันไม่รีบครับ มีลูกกวนตัว มีเมียกวนใจ ลูกฝันไม่เอาด้วยหรอก ตอนนี้ก็สนุกดีอยู่แล้ว”“สนุก! สนุกไปวัน ๆ ไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง เพื่อนลูกแต่ละคนก็เหลือเกิน สนับสนุนกันแต่ละอย่างดี ๆ ทั้งนั้น ลูกโนก็ด้วย แต่งงานแล้วก็น่าจะปรับปรุงตัว เดี๋ยวเถอะ วันไหนเมียขอหย่า น้ำตาจะเช็ดหัวเข่า”“ฮ่า ๆ ตอนนี้มันก็รนจะตายอยู่แล้วครับแม่ใจ ไม่เอา ไม่พูดเรื่องผัว ๆ เมีย ๆ แล้ว ลูกฝันว่าเราไปทำกับข้าวทาน

ตั้งแต่ป่วยครานั้นอิงนภาก็ไม่ได้เจอหน้าของฝันดีมาเดือนกว่าแล้ว หล่อนยังมาทำความสะอาดสตูดิโอเหมือนทุกครั้ง อยากรู้ว่าเจ้าของสตูดิโอหายไปไหน ทำไมพักหลัง ๆ มาหล่อนแทบไม่เจอหน้าเขา มีเข้ามาทำงานแค่มาทศกับธนาเท่านั้น อยากถามชายหนุ่มทั้งสองแต่ก็อายเกินกว่าจะถาม“น้องพีร์ ฝากปิดสตูดิโอด้วยนะครับ วันนี้พี่กับไอ้ทศจะไปทำงานข้างนอกแล้วกลับบ้าน ไม่แวะกลับมานะครับ” ธนาบอกอิงนภาที่กำลังทำความสะอาดชั้นล่างของสตูดิโอ ก่อนจะขึ้นไปทำความสะอาดข้างบน แม้เจ้าของโซนชั้นสองไม่มาแต่หล่อนก็ขึ้นไปทำความสะอาดทุกวัน“ค่ะพี่สอง”อิงนภาขานรับคำ แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาด วันนี้หล่อนมาทความสะอาดช้า ปกติมาบ่ายโมง วันนี้เธอมาบ่ายสองเกือบบ่ายสามโมง ก็วันนี้ช่วยป้าอณาทำกับข้าวเสร็จช้าเลยมาช้ากว่าทุกวัน เวลาผ่านไปนานก็ทำความสะอาดชั้นล่างเสร็จ จึงขึ้นไปทำยังชั้นสองของสตูดิโอเหมือนทุกครั้งพอเข้ามาในห้องทำงานกึ่งห้องนอนของฝันดี หล่อนมองไปยังเตียงกว้างที่ตั้งอยู่อีกมุมที่เก็บที่นอนเรียบร้อย แต่วันนี้เข้ามามันเหมือนกับว่าเมื่อคืนมันได้ใช้งาน เหมือนมี

“อ่ะ! ยะ...อย่าทำแบบนี้อีกเลยค่ะ อือ!" หล่อนดิ้นขยับร่างโอบกอดคนตัวโตแน่นขึ้นเมื่อถูกมือใหญ่รุกเร้าเข้ามาในกางเกงชั้นในของตน“อือ! ยะ...อย่าทำแบบนี้กับหนูพีร์เลยค่า...อุ๊ย! อา!" หล่อนหลุดครวญครางกระเส่าออกมาเมื่อถูกมือใหญ่บีบคลึงเกสรกลางร่าง“อ่า! หนูพีร์จ๋า...แล้วแบบนี้จะให้พี่ฝันหยุดได้ยังไง พี่ฝันต้องการหนูนะ” มือใหญ่เคลื่อนมากอบกุมก้นงามงอนแล้วบีบเคล้นหนักหน่วง จมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอระหงถูไถเคราสากไปตามลำคอสวยของคนตัวเล็กที่กำลังเบี่ยงหลบหน้าตน“อือ! หนูพีร์แสบหน้า เคราคุณทำหนูพีร์เจ็บ”“หืม! ไม่ชอบเหรอครับ ไม่ชอบเดี๋ยวครั้งหน้าพี่จะโกนเคราออกนะ แต่ตอนนี้ไม่เรียกแบบนี้นะ มันดูห่างเหิน เรียกพี่ฝันสิ คนดีของพี่ฝัน”ฝันดีเอ่ยเสียงหวานกระเส่าวอนสาวน้อย แล้วก็นึกตลกตัวเองที่ตอนนี้ตัวเองทำอย่างกับกำลังหลอกเด็กให้ติดบ่วงก็มิปาน ก็ดูคำที่ใช้ตลอดสนทนากันสิ เขาไม่เคยทำอะไรใจเย็นแบบนี้กับใครเลย แต่กับอิงนภากลับพยายามใช้คำหวานหว่านล้อมทุกทางเพื่อให้คนตัวเล็กหลงเคลิบเคลิ้มไปกับตนเองเขายังคิดจะมีครั้งห